Ήρθα στην Κύπρο την Παρασκευή από την Αθήνα, λίγο μετά το μεσημέρι. Το αεροπλάνο της Aegean ήταν σχεδόν άδειο.
Ένας επιβάτης στην Business Class, και άλλοι 8-10 στο υπόλοιπο.
Στην αρχή δεν έδωσα σημασία.
Όταν φτάσαμε στη Λάρνακα, ήμασταν πάλι «τρεις κι ο κούκος».
Η αξιωματικός που ήλεγχε τα διαβατήριά μας, έλυσε για μένα τον βασανιστικό μου γρίφο.
«Φοβήθηκαν οι Ελλαδίτες, με τα γεγονότα του πολέμου στο Ιράν, όπου κτυπήθηκε μία από τις βρετανικές βάσεις».
Νόμιζα ότι μου’κανε πλάκα. Όσο το παίδευα όμως μες το μυαλό μου, πείστηκα ότι τα πράγματα ήταν σοβαρά. Αλλά και με μια γελοία απόχρωση…
Η «επιχείρηση Δένδια», όπως ονομάστηκε εδώ, ήταν too much.
Μόνο υποβρύχιο δεν κατεβάσαμε στην Κύπρο.
Ξέρω. Ό,τι σχετίζεται με το νησί, ιδίως όταν πρόκειται για μία απειλή απ’ οπουδήποτε, η Μητέρα πρέπει να προστατέψει το παιδί της από κάθε εχθρό.
Υπάρχουν όρια, θα πει κάποιος. Όχι, απαντούν οι πολλοί. Καλύτερα να έχουμε εδώ όλη την πολεμική μηχανή της Ελλάδας, δεν ξέρεις τι γίνεται. Είναι δυνατόν να ξεχάσαμε τις μαύρες κηλίδες που μας βρήκαν εμβρόντητους και χάσαμε τη μισή πατρίδα;
Όλα έχουν ένα μέτρο όμως. Τα ενοχικά σύνδρομα «δεν παίζουν».
Ας μη μπούμε στα logistics της κατάστασης.
Χτυπήθηκε βρετανική βάση, σε έδαφος που κυριαρχία έχουν αυτοί.
Απαιτείται ενισχυμένη επιφυλακή. Επαγρύπνηση. Ψυχραιμία. Και σύνεση.
Τα παιχνίδια «πολιτικής διάστασης», δεν έχουν θέση.
Και σίγουρα, ακόμα και αν έπρεπε να προτάξουμε μια στρατιωτική δύναμη για κάθε ενδεχόμενο, η πολιτική ηγεσία έχει καθήκον και υποχρέωση να μην υπερβάλει σε τίποτα.
Και, πάνω απ’ όλα, να μην αναστατώσει τους πολίτες και τους δυνητικούς επισκέπτες στο νησί.
Η τρομοκρατία δεν αντιμετωπίζεται μόνο με την στρατιωτική ισχύ, όποιας φίλης χώρας που είναι πρόθυμη, ή και θεωρεί «ιερή υποχρέωσή» της να συνδράμει.
Υπάρχουν συμφωνίες. Υπάρχουν συνθήκες που ορίζουν κατά γράμμα «ποιος, τι, πότε και πόσο».
Υπάρχουν βέβαια και παλαβοί. Περιτριγυριζόμαστε από δαύτους. Κάποτε είμασταν έτοιμοι ακόμα και κεφιέ να τυλίξουμε στο κεφάλι και γύρω απ’ τον λαιμό.
Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις δεν προσφέρονται για πολιτικολογία, πόσο μάλλον ως ISO πατριωτισμού.
Υπάρχουν εξηγήσεις για τα άδεια αεροπλάνα από την Αθήνα, όπως και από άλλες χώρες. Η γειτονιά μας, όλη η Μέση Ανατολή, και ό,τι βρέχεται από την Μεσόγειο, είναι σε πολεμική αναταραχή και εύλογη ανησυχία.
Οι στρατιωτικές επιδείξεις δύναμης δεν έχουν νόημα. Κάθε χώρα γειτονική, γνωρίζει την πολεμική επάρκεια των άλλων. Δεν χρειάζεται να το «φωνάζουμε» με φρεγάτες Belhara, και άλλα.
Ούτε και να συνεδριάζουμε εκτάκτως, ή να εκδίδουμε ανακοινωθέντα. Όχι για να καθησυχάζουμε τους πολίτες. Αλλά για να τους βεβαιώνουμε (;), ότι «είμαστε έτοιμοι για παν ενδεχόμενο».
Αυτά!…
