Βρισκόμαστε στην 11η μέρα από την ημέρα που ξεκίνησε ο πόλεμος του Τραμπ στο Ιράν. Οι επίσημες εξηγήσεις; Απειλές, πυρηνικά, αποτροπή. Ψιλά γράμματα. Κανείς δεν πείθεται. Πίσω από τα λόγια υπάρχει η ωμή πραγματικότητα. Το πετρέλαιο και η γεωπολιτική μάχη με την Κίνα. Και το δόγμα «America First», που δεν παίζει με ηθικές ή με διεθνείς κανόνες. Παίζει με δύναμη. Με όπλα. Με πίεση. Με στρατιωτικές επεμβάσεις. Και δεν σταματά μπροστά σε τίποτα.
Η Μέση Ανατολή; Κόλαση. Τα Στενά του Ορμούζ; Επικίνδυνο γεωπολιτικό πεδίο. Η Τεχεράνη βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο. Και απειλεί να μετατρέψει αυτό το πεδίο σε παγκόσμια κρίση. Και η Κίνα; Ούτε λέξη γι’ αυτήν από τον, κατά τ’ άλλα αθυρόστομο, αμερικανό πρόεδρο.
Και όμως, σοβαροί διεθνείς αναλυτές οι οποίοι διαβάζουν πίσω από τα γεγονότα τα οποία προβάλλονται στο προσκήνιο και πολλές φορές μας παρασύρουν στη σκοπιμότητα την οποία οι ισχυροί της γης θέλουν να εξυπηρετήσουν, συμφωνούν πως ο ασιατικός γίγαντας είναι ο απώτερος στόχος.
Η Κίνα αγοράζει το 90% του ιρανικού πετρελαίου. Εδώ υπεισέρχεται η στρατηγική Τραμπ. Χτυπά τις ενεργειακές αρτηρίες της Κίνας. Πρώτα η Βενεζουέλα. Εισέβαλε σαν κοινός γκάνγκστερ. Έστειλε τον Μαδούρο σε ένα κελί σε μια αμερικανική φυλακή. Τοποθέτησε στην ηγεσία της χώρας μια μαριονέτα. Και έθεσε τα τεράστια αποθέματα πετρελαίου της χώρας υπό τον έλεγχό του. Πυρπολώντας μια σχέση στην οποία η Κίνα είχε επενδύσει τουλάχιστον 106 δισεκ. δολάρια μεταξύ 2000 και 2023 για να εξασφαλίζει φτηνό πετρέλαιο.
Τώρα σειρά έχει το Ιράν. Το 90% του πετρελαίου του πήγαινε στο Πεκίνο. Η Τεχεράνη ήταν η βάση της κινεζικής παρουσίας στη Μέση Ανατολή. Συμφωνία 25 ετών, επενδύσεις 400 δισ. δολάρια, όλα στον αέρα. Σκληρό; Ναι. Αυτή, όμως, είναι η πολιτική ισχύος. Κυνική. Αδίστακτη. Άμεση. Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν διστάζει να προκαλέσει πόλεμο. Αν θεωρεί πως αυτό εξυπηρετεί τα αμερικανικά συμφέροντα. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Χωρίς ντροπή. Την ώρα, μάλιστα, που σχίζει τα ιμάτια του γιατί δεν του έδωσαν το Νόμπελ Ειρήνης! Τρομάρα του…
Και ο υπόλοιπος κόσμος; Τι κάνει; Παρακολουθεί παθητικά. Κάποιοι σιωπούν. Κάποιοι διαμαρτύρονται για λίγο και μετά ευθυγραμμίζονται. Οι λίγοι που αντιδρούν, γονατίζουν μπροστά στην πίεση. Αλλάζουν στάση μόλις πέσει το πρώτο αυστηρό τηλεφώνημα από τις ΗΠΑ. Δες τη Βρετανία. Ο Κιρ Στάρμερ έτρεξε να προσαρμοστεί μόλις η Ουάσινγκτον γαύγισε.
Ο Τζούλιαν Μπαρνς-Ντέισι, διευθυντής προγράμματος για τη Μέση Ανατολή στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων, το έθεσε με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο ειδικά για τους Ευρωπαίους, λέγοντας ότι οι έχουν παγιδευτεί. «Αντιδρούν, παγκοσμίως τώρα, στις καθημερινές ιδιοτροπίες ενός προέδρου των ΗΠΑ που προκαλεί τεράστια αναστάτωση», δήλωσε. «Από τη μία πλευρά, θέλουν να προσκολληθούν σε κάποια έννοια του διεθνούς δικαίου ή της τάξης που βασίζεται σε κανόνες, και από την άλλη, προσπαθούν απεγνωσμένα να κερδίσουν την εύνοια του Τραμπ».
Το αποτέλεσμα; Ζούγκλα. Άγρια, ανελέητη, ωμή. Ο ισχυρός επιβάλλεται. Παραβιάζει διεθνές δίκαιο. Βομβαρδίζει αμάχους. Αφήνει νεκρούς και κατεστραμμένες χώρες πίσω του. Όπως συμβαίνει σήμερα με τον απλό ιρανικό λαό, που υποτίθεται ότι θέλουν να τον σώσουν από το δυνάστη του.
Το βασανιστικό ερώτημα δεν είναι τι θα κάνει η Ουάσινγκτον αύριο. Είναι το πόσο θα συνεχίσει ο υπόλοιπος κόσμος να παρακολουθεί σιωπηλός. Πότε -αν ποτέ- θα βάλει όριο στην αδίστακτη ισχύ του κάθε πλανητάρχη. Μέχρι τότε η ζούγκλα θα συνεχίζεται. Μέχρι να αντιδράσει ο υπόλοιπος κόσμος, ο πιο δυνατός θα κάνει ό,τι θέλει, όπου θέλει, με όποιον θέλει. Και η ανθρωπότητα θα μπορεί να ανιχνεύει έναν κόσμο με κανόνες διεθνούς δικαίου στα σκονισμένα βιβλία αραχνιασμένων βιβλιοθηκών. Και στους ευσεβοποθισμούς κάποιων ρομαντικών…
