Με ψήφους 62 υπέρ, 48 κατά και μία αποχή, η Κνέσετ ενέκρινε απόψε την εφαρμογή της θανατικής ποινής και για πράξεις τρομοκρατίας που οδηγούν στον θάνατο Ισραηλινών. Το ζήτημα είναι βέβαιο ότι θα κεφαλαιοποιηθεί πολιτικά, ακόμη και από υποστηρικτές τρομοκρατικών οργανώσεων στη Δύση, οι οποίοι κατά τα άλλα κόπτονται για τα… ανθρώπινα δικαιώματα, όπως κεφαλαιοποιήθηκε και από την ακροδεξιά στο Ισραήλ. Δεν ήταν άλλωστε τυχαίο το άλμα του κόμματος του Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ από τις έξι στις εννέα έδρες, στην κυλιόμενη δημοσκόπηση της εφημερίδας «Μααρίβ» την περασμένη Παρασκευή, καθώς το νομοσχέδιο προχωρούσε στην Κνέσετ.
Η θανατική ποινή προβλέπεται στον Ποινικό Κώδικα από την ίδρυση του Ισραήλ, το 1948, και αφορούσε μέχρι σήμερα δύο αδικήματα: τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και την εσχάτη προδοσία.
Ωστόσο, εφαρμόστηκε μόνο δύο φορές: την πρώτη, έναν μήνα μετά την ίδρυση του εβραϊκού κράτους, στη βάση περιστασιακής μαρτυρίας που αποδείχθηκε λανθασμένη, με αποτέλεσμα το όνομα εκείνου που θεωρήθηκε προδότης, του Μέιρ Τομπιάνσκι, να αποκατασταθεί έναν χρόνο αργότερα· και, φυσικά, στην εκτέλεση του αρχιτέκτονα του Ολοκαυτώματος, Άντολφ Άιχμαν, το 1962.
Η εκτέλεση Τομπιάνσκι θεωρείται μέχρι σήμερα μελανή σελίδα για τους Ισραηλινούς και ήταν ένα από τα βασικά επιχειρήματα για τη μη εφαρμογή της θανατικής ποινής όλες αυτές τις δεκαετίες. Τα υπόλοιπα ήταν θεολογικά, εθνικά αλλά και κοινωνικά.
Παρόλο που στην εβραϊκή θρησκεία, θεωρητικά, η θανατική ποινή επιτρέπεται για 32 πράξεις, στην πράξη έχει ουσιαστικά «καταργηθεί», αφού, διαμέσου των αιώνων, λόγιοι και μελετητές, ραβίνοι και μη, ανέδειξαν το ασύμβατο μιας τέτοιας πρακτικής με την εβραϊκή ηθική, κάτι που υποδείχθηκε και χθες, μετά την έγκριση του αμφιλεγόμενου νόμου.
Μέσω αυτών των λογίων, η εβραϊκή πίστη μπόρεσε να προσαρμοστεί στην εποχή της και έτσι να προχωρήσει, και σε επίπεδο κοινωνιών, μαζί με την εποχή της, αντί να μείνει τρεις χιλιάδες χρόνια πίσω, όπως, λ.χ., το ισλάμ έχει «κολλήσει» στον έκτο αιώνα μ.Χ. και, μάλιστα, στις βάρβαρες αντιλήψεις κατοίκων της αραβικής ερήμου, όπως και ο επινοητής του.
Το πιο αμφιλεγόμενο, βέβαια, είναι το «εθνικό» κομμάτι. Το νομοσχέδιο αφορά αποκλειστικά την αραβική τρομοκρατία. Τα εγκλήματα ακραίων εις βάρος Αράβων είναι πολύ σπανιότερα και αριθμητικά μη συγκρίσιμα, δεν παύουν όμως να είναι εγκλήματα. Κάποιοι καταδικάζονται και φυλακίζονται, πολλοί γλιτώνουν ή απολύονται αργότερα και, όπως και να έχει, ένας νόμος που δεν τους καλύπτει είναι νομικά και ηθικά εξόχως προβληματικός.
Το Ισραήλ αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα, και αυτό είναι γεγονός. Άτομα που δολοφονούν ακόμη και γυναικόπαιδα σε στάσεις λεωφορείων μπαίνουν στη φυλακή και παραμένουν εκεί μέχρις ότου, μέσω άλλων τρομοκρατικών επιθέσεων ή απαγωγών, επιτευχθεί η αποφυλάκισή τους, ώστε να οργανώσουν ή και να διαπράξουν άλλες δολοφονίες. Ακόμη πιο σκανδαλώδες είναι το γεγονός ότι η Παλαιστινιακή Αρχή πληρώνει «συντάξεις» στους ίδιους και στις οικογένειες των «μαρτύρων», των τρομοκρατών που εξοντώνονται κατά την τέλεση της πράξης.
Όσο περισσότερα είναι τα χρόνια —σ.σ. είχα ξαναγράψει με όλες τις λεπτομέρειες για το θέμα— τόσο περισσότερα είναι και τα χρήματα που παίρνουν, τα οποία, εάν περιλαμβάνουν φόνους, φτάνουν και τα 3.000 δολάρια τον μήνα. Αυτό έχει οδηγήσει στη διακοπή της αμερικανικής βοήθειας προς την Αρχή, όχι όμως και εκείνης της ΕΕ, η οποία, ως ο μεγαλύτερος μάλιστα χρηματοδότης, δίνει στη διεφθαρμένη και απαξιωμένη από τους ίδιους τους Παλαιστίνιους Αρχή μισό δισεκατομμύριο κάθε χρόνο. Εμείς, λοιπόν, είμαστε ο κυριότερος χρηματοδότης.
Χθες αποκαλύφθηκε ότι η κυβερνήτης της Ραμάλα, Λάιλα Γκανάμ, έκανε συναντήσεις υποστήριξης με τέτοια εγκληματικά στοιχεία, τα οποία είχαν αποφυλακιστεί από φυλακές του Ισραήλ και παρουσιάζονται περίπου ως ήρωες και ως «πολιτικοί κρατούμενοι» ακόμη και από δυτικά ΜΜΕ. Μάλιστα, ο πλέον επιφανής εξ αυτών, ακόμη κατάδικος, ο Μαρουάν Μπαργούτι, παρουσιάζεται και ως ήρωας, εσχάτως δε και ως ο «Μαντέλα της Παλαιστίνης», ίσως και για τη δολοφονία, μεταξύ πολλών άλλων, του πατρός Γερμανού, ενός ελληνορθόδοξου μοναχού, μέσα στο αυτοκίνητό του, για την οποία επίσης καταδικάστηκε.
Για τον συγκεκριμένο, μάλιστα, υπήρξε και δημόσια… απαίτηση, προσφάτως, προς την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας από τον εδώ εκπρόσωπο της Αρχής να ζητήσει την άμεση απελευθέρωσή του. Του «Μαντέλα της Παλαιστίνης».
Το Ισραήλ, λοιπόν, έχει κάθε δίκαιο να καταδικάζει την υποκρισία της Δύσης και ειδικά της Ευρώπης απέναντι σε περιπτώσεις κακοποιήσεων τέτοιων εγκληματιών στις ισραηλινές φυλακές ή, ακόμη χειρότερα, την ανάδειξη της σεξουαλικής κακοποίησης ενός από τα κτήνη της 7ης Οκτωβρίου από λειτουργούς της Φυλακής.
Ωστόσο, η έγκριση αυτού του νομοσχεδίου, μάλιστα από μια από τις πιο φιλελεύθερες χώρες του πλανήτη, σίγουρα δεν θα βοηθήσει το Ισραήλ, ούτε είναι συμβατή με την εποχή και τον πολιτισμένο κόσμο στον οποίο το Ισραήλ ανήκει. Και ανήκει, παρά τις «γενοκτονικές» φαντασιώσεις ορισμένων ακροαριστερών αντισημιτών, οι οποίες διατυπώνονται από το 1982 (!), με τον πληθυσμό στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα να έχει τριπλασιαστεί.
Το δια χειρός του ακροδεξιού Μπεν Γκβιρ νομοσχέδιο τώρα νόμος, θα κριθεί βέβαια στο Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ όπου και μπορεί να πέσει. Άλλωστε πέρα από τους 62 υπάρχουν και οι απέναντι 48 της Κνέσετ. Ανάμεσά τους και οκτώ Άραβες βουλευτές. Κάποιος θα προσφύγει.
Οι μυστικές υπηρεσίες και άλλοι φορείς ασφάλειας επίσης διαφωνούν.
Σίγουρα όμως, δεν ήταν ούτε έξυπνη, ούτε σωστή, ούτε και μπορεί κανείς να τη θεωρήσει λογική σε μια εποχή κατά την οποία το αμετάκλητο της θανατικής ποινής – και οι πολλές κακοδικίες που καταγράφηκαν στις ΗΠΑ και σε άλλα προηγμένα κράτη – κατατάσσει την πρακτική στο άδικο και στη βαρβαρότητα απέναντι από την οποία οφείλει να στέκεται κάθε πολιτισμένος άνθρωπος.
