Αυτή την στιγμή στον κόσμο τρέχουν δύο «κανονικοί» πόλεμοι. Ένας στην Ουκρανία και ένας στο μέτωπο ΗΠΑ – Ισραήλ κατά Ιράν. Ο ένας στην Ευρώπη και ο άλλος στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής στα όρια της Κεντρικής Ασίας. Τους αποκάλεσα «κανονικούς» υπό την έννοια ότι, υπήρξε δίπλα μας και η τραγωδία της Γάζας, που δεν έχει καταγραφεί ως πόλεμος, όπως και η πολύχρονη σύγκρουση στο Λίβανο με εξάρσεις και υποχωρήσεις. Στον πρώτο πόλεμο συγκρούονται από τη μια η Ρωσία, που έχει τη στήριξη τριών – τεσσάρων άλλων χωρών. Από την άλλη η Ουκρανία με τη στήριξη της Ε.Ε. , του ΝΑΤΟ.
Και στους δύο αυτούς πολέμους εμπλέκονται οι μεγαλύτερες δυνάμεις του κόσμου. Είτε ως συνασπισμοί Κρατών, είτε ως ξεχωριστά Κράτη, είτε και με τις δύο ιδιότητες. Δηλαδή και ως μέλη ενός συνασπισμού και την ίδια ώρα και ως ξεχωριστά Κράτη. Αν κάποιος καταμετρήσει πόσα κράτη εμπλέκονται στους δύο αυτούς πολέμους θα ξαφνιαστεί. Ο συνολικός τους αριθμός με τη μια ή την άλλη ιδιότητα ανέρχεται γύρω στα 80! Αυτά τα Κράτη έχουν άμεση εμπλοκή με δύο τρόπους. Είτε άμεση συμμετοχή, είτε παράπλευρη, γιατί δέχονται κτυπήματα ως αμυνόμενοι, είτε έμμεσα γιατί παρέχουν εφόδια και τεχνογνωσία. Πέραν όμως από αυτά τα 80 είναι εκείνα στων οποίων το έδαφος, παράγονται από ιδιωτικές εταιρείες πολεμικά εργαλεία και εξοπλισμοί, οι οποίοι πωλούνται στους εμπλεκόμενους. Πέραν αυτών των δεδομένων από οικονομικής άποψης συμμετέχει όλος ο πλανήτης, είτε το θέλει είτε όχι. Χώρια οι ανυπολόγιστες ζημιές σε ανθρώπινες υπάρξεις και τραυματίες, χώρια οι αρρώστιες, η πείνα, τα ψυχολογικά τραύματα και αδιέξοδα, οι διαλυμένες οικογένειες, η οικολογική καταστροφή, ο εξανεμισμός πολύτιμων πρώτων υλών σε ενέργεια και άλλα αγαθά. Ένας ιδιότυπος παγκόσμιος πόλεμος περίπου. Του οποίου οι συνέπειες σε όλα τα επίπεδα θα εξακριβωθούν μετά που θα έχει τελειώσει. Αυτός ο ιδιότυπος παγκόσμιος πόλεμος χαρακτηρίζεται και από κάτι άλλο. Την έντονη διαστημική συμμετοχή. Και στο Ουκρανικό μέτωπο και στο Μεσανατολικό συμμετέχει ενεργά και η διαστημική τεχνολογία. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά. Είναι όμως έντονη. Πέραν τούτου είναι και πρώτη φορά που ένας ιδιωτικός κολοσσός έχει τόσον μεγάλη συμμετοχή. Μεγαλύτερη από ότι γίνεται γνωστό και μεγαλύτερη από τα πλείστα εμπλεκόμενα Κράτη. Εννοώ τον κολοσσό που λέγεται Έλον Μασκ και το σύστημα του, των χιλιάδων δορυφόρων, το γνωστό Starling. Μιλούμε για τον ίδιο ΄Έλον Μασκ, που υπήρξε στενότατος συνεργάτης του Προέδρου Τραμπ. Μετά οι δύο τους συγκρούστηκαν εκκωφαντικά, μέχρι του σημείου που ο Τραμπ, τον απείλησε με απέλαση στην πατρίδα του, τη Νότια Αφρική. Τώρα όμως η ανάγκη των πολέμων τους επανένωσε στην πράξη.
Το πιο έντονο χαρακτηριστικό, όμως, αυτού του ιδιότυπου παγκόσμιου πολέμου δεν είναι τα πιο πάνω. Ούτε ότι υπάρχουν και άλλα χαρακτηριστικά του, τα οποία κάποιος θα μπορούσε να προσθέσει. Άλλο είναι το κύριο. Ότι τον έχουμε συνηθίσει. Δεν μας ξαφνιάζει. Δεν μας συγκλονίζει. Μόνο σε εκείνες τις στιγμές που νοιώθουμε τον κίνδυνο λίγο πιο κοντά μας, τότε και μόνο τότε ζεσταίνεται το ενδιαφέρον μας. Αυτό το φαινόμενο δεν είναι κυπριακό. Είναι παγκόσμιο. Η συντριπτική πλειοψηφία συνήθισε τον πόλεμο στην Ουκρανία ο οποίος κρατάει χρόνια. Σιγά – σιγά συνηθίζει και τον νέο πόλεμο, αυτό της γειτονιάς μας. Ανέχεται αδρανής ουσιαστικά και τους δύο μαζί να συντρέχουν και να σπαράζουν ζωές, πλουτοπαραγωγικούς πόρους, οικονομίες και κοινωνίες. Θα πει κάποιος ότι ανάλογη ήταν η στάση και στο πόλεμο του Αφγανιστάν, στο Ιρακ κ.ο.κ. Ναι αλλά υπάρχει κάτι το οποίο κάθε φορά περνά σε άλλο επίπεδο. Τι είναι που αλλάζει:
α) Ο πόλεμος μεταξύ δύο κρατών εξελίσσεται στη πορεία του χρόνου σε πολυσυμμετοχικό.
β) Στις μέρες μας έχει εξελιχθεί σε ιδιότυπο παγκόσμιο πόλεμο υπό την έννοια που έχω προαναφέρει.
γ) Το επίπεδο των οπλικών συστημάτων τα οποία χρησιμοποιούνται αλλάζει τρομακτικά, μαζί και η δυνατότητα ξεχωριστών μεσαίων ή μικρών δυνάμεων να προκαλούν σοβαρή καταστροφή.
δ) Αυξάνει η κυνικότητα και σκληρότητα των δυνάμεων που διαθέτουν τη μεγαλύτερη και μέγιστη ισχύ.
ε) Οι πολιτικοί και οικονομικοί στόχοι είναι πλέον μόνιμοι πολεμικοί στόχοι επι καθημερινής βάσης. Ακόμα και τα νοσοκομεία.
στ) Οι αντίπαλοι πλήττουν ο ένας τον άλλον με παράπλευρες επιθέσεις και κτυπήματα σε χώρες που δεν συμμετέχουν άμεσα.
ζ) Πλήττονται παγκόσμιας σημασίας υποδομές που επηρεάζουν κρίσιμα την παγκόσμια οικονομία. ΄Όπως είναι μονάδες πάσης φύσης ενεργειακής παραγωγής και γεωγραφικά σημεία τα οποία καθορίζουν το παγκόσμιο εμπόριο, όπως τα στενά Ορμούζ.
η) Είμαστε ένα ίσως βήμα πριν την απευκταία ενέργεια της χρησιμοποίησης όπλων μαζικότερης καταστροφής παρά πριν. Ενδεχομένως και τακτικών πυρηνικών όπλων.
θ) Η τηλεοπτική παρακολούθηση των θανατηφόρων και καταστροφικών συγκρούσεων αναβαθμίζεται. Μετατρέπονται και σε παιγνίδια στις διάφορες πλατφόρμες και τα παίζουν παιδιά και έφηβοι!
ι) Οι ηγέτες των πολύ μεγάλων σε πολεμική δύναμη Κρατών συμπεριφέρονται πειρατικά για να μην πω κάτι άλλο.
κ) Τα πλείστα των υπόλοιπων Κρατών θεατές.
Δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα. Δημιουργούνται εσκεμμένα και μεθοδικά συνθήκες απάθειας και αδράνειας απέναντι στην καταστροφική λαίλαπα του πολέμου. Φυσικά όσα Κράτη και κοινωνίες αδιαφορούν, οφείλουν να κατανοήσουν ότι αν ο μη γένοιτο έλθει η σειρά τους, οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν να σφυρίζουν αδιάφορα όπως κάνουν και τώρα. Ακόμα και αυτοί που ενδιαφέρονται, πλείστοι έχουν κατά νουν το ίδιον όφελος και τίποτα άλλο. Η φοβερή σύγκρουση για ανακατανομή ισχύος και σφαιρών επιρροής εξελίσσεται σε ανηλεή πόλεμο κατά του συνόλου της ανθρωπότητας, της παγκόσμιας οικονομίας, του πολιτισμού και του περιβάλλοντος. Όταν ο πλανητάρχης δηλώνει κυνικά θέλω ή θα το πάρω δια της βίας, αν δεν μου το δώσετε το πετρέλαιο της Βενεζουέλας και του Ιράν, τον ορυκτό πλούτο της Γροιλανδίας και ούτω καθεξής, τότε ο πλανήτης κινδυνεύει.
Αυτή η κλιμάκωση της συνήθειας του πολέμου, από τοπικούς, σε περιφερειακούς και ακόμα χειρότερα σε πολυσυμμετοχικούς είναι άκρως επικίνδυνη εξέλιξη. Διότι πιο εύκολα θα αποδεκτεί ο κόσμος και ένα πόλεμο μεγαλύτερης κλίμακας. Συνηθίζεται η ιδέα της βίαιης συμπεριφοράς μεταξύ Κρατών όπως σιγά-σιγά έχουμε συνηθίσει τη βίαιη συμπεριφορά στην καθημερινή ζωή. Η εξοικείωση με τον πόλεμο και τις κτηνωδίες που τον συνοδεύουν, θα καταστήσει αυτό το φαινόμενο ως κομμάτι της καθημερινότητας των ανθρώπων, των λαών και των Κρατών. Αυτό εξυπηρετεί μόνο τους πολεμοκάπηλους ολιγάρχες και τα ιδιοτελή τους συμφέροντα. Αυτό οδηγεί σταδιακά στην ώρα που τα μεγάλα Κράτη πολέμαρχοι, θα βρεθούν ενώπιος ενωπίω! Και τότε τι θα γίνει; Ποιος θα σώσει τη Γη και τη ζωή πάνω στον Γαλάζιο Πλανήτη;
Τώρα είναι η ώρα λαοί και κράτη να αντιδράσουν. Ακόμα και οργανωμένα σύνολα. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να αφεθεί ο Πλανήτης και ο άνθρωπος στο έλεος των αρπακτικών. Γιατί στο τέλος δεν θα απομείνει ζωή για να μπορούν τα αρπακτικά να την αρπάξουν. Δεν έχουν όλα καταστραφεί. Πριν να είναι πολύ αργά, ας ενδιαφερθούμε!
