Διαβάζω την κάλυψη των ισραηλινών ΜΜΕ για τη νέα «αποκάλυψη» του ευρωβουλευτή Φειδία Παναγιώτου. Δυσκολεύομαι να καταλήξω εάν νιώθω περισσότερο θυμό ή ντροπή.
Το ίδιο πρόβλημα είχα και όταν ο γενικός γραμματέας του ΑΚΕΛ, Στέφανος Στεφάνου, είχε πει παρόμοια, παραπέμποντας μάλιστα εμμέσως στη θεωρία συνωμοσίας για τη Δεύτερη Σιών, την οποία πλέον δεν τη βρίσκεις ούτε σε κάτι «όσα-όσα» τριτοτέταρτων βιβλιοπωλείων στην Αθήνα. Εκεί δηλαδή που την έβρισκες πάντα, πλάι στα «Πρωτόκολλα της Σιών», τις «προφητείες» του Νοστράδαμου και, στην καλύτερη περίπτωση, σε κάνα «20+1 Βραβευμένες Συνταγές της Βέφας», της συχωρεμένης.
Καταλήγω. Τότε ένιωσα περισσότερο ντροπή για το γνωσιολογικό επίπεδο του ηγέτη του δεύτερου μεγαλύτερου κόμματος.
Σήμερα, νιώθω θυμό πιο πολύ. Και είμαι βέβαιος ότι εκφράζω πολύ περισσότερο κόσμο, ο οποίος είτε δεν έχει τρόπο να το πει είτε έχει, αλλά επιλέγει να μην εκφράζεται επί του προκειμένου.
Κόσμο, λ.χ., ο οποίος εδώ και χρόνια κοπιάζει νυχθημερόν για να φέρει επενδύσεις από το Ισραήλ στην Κύπρο. Είτε μιλάμε για το εξαιρετικό γραφείο της Κυπριακής Δημοκρατίας εδώ, είτε για την πρεσβεία μας, είτε για φορείς όπως το Invest Cyprus, είτε για το ΚΕΒΕ και τα υπόλοιπα επιμελητήρια, είτε για τον επιχειρηματικό και ειδικά τον τουριστικό κόσμο, είτε…
Το ατύχημα έγινε. Τελείωσε. Αυτός ο τύπος πήγε εκ μέρους μας στο Ευρωκοινοβούλιο. Πάει μάλιστα να επαναληφθεί, όσο αφήνετε την τύχη σας και την τύχη των παιδιών σας στους γραφικούς και δεν πάτε να ψηφίσετε. Αυτό, ειδικά. Όσοι δεν πάτε, δεν σας αξίζει τίποτα καλύτερο. Οι άλλοι όμως δεν φταίνε.
Η τουριστική σεζόν έχει χαθεί για φέτος. Μοναδική της ελπίδα είναι κάτι κρατήσεις last minute, σε εξευτελιστικές τιμές από την Ευρώπη, και οι Ισραηλινοί, οι οποίοι προτιμούν την Κύπρο επειδή είναι δίπλα και επειδή είχε —και θα ξαναέχει— ανεξάντλητες επιλογές πτήσεων. Την προτιμούν επίσης επειδή νιώθουν ότι οι Κύπριοι δεν διακατέχονται από την υστερία άλλων έναντί τους. Και αυτό, άλλωστε, το δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις. Ξεκάθαρα.
Τον Δεκέμβριο, το Ισραήλ ήταν η πρώτη αγορά εισερχόμενου τουρισμού. Μια αγορά, μάλιστα, η οποία λόγω της ευκολίας της καθόδου δουλεύει ολόχρονα. Ολόχρονα επίσης, οι Ισραηλινοί τουρίστες ξοδεύουν τα περισσότερα χρήματα —ημερησίως, κατά κεφαλήν— από κάθε άλλη εθνικότητα: 157,15 ευρώ, με τους δεύτερους Πολωνούς στα 85,69 και τους τρίτους Βρετανούς στα 65,39.
Όσο για τις αγορές γης και ακινήτων, από τις οποίες προκύπτει το «συμπέρασμα» των αντισημιτών, ανεξαρτήτως πολιτικής αφετηρίας και των υπόλοιπων ανόητων ανάμεσά μας, οι Ισραηλινοί είναι πρώτοι μόνο στην επαρχία Λάρνακας: 850 πράξεις, με δεύτερους τους Λιβανέζους, με 721.
Στη Λεμεσό είναι οι Ρώσοι, στην Αμμόχωστο και την Πάφο οι Βρετανοί, στη δε Λευκωσία, όπου πρώτοι είναι οι Ελλαδίτες με 403 πράξεις, οι Ισραηλινοί δεν είναι… καν στη δεκάδα. Οι δέκατοι Ουκρανοί μετρούν 19 πράξεις. Συνεπώς, οι Ισραηλινοί είναι από 0 έως 18. Έτσι αγοράζουν την Κύπρο;
Για τα περί γκέτο, επειδή, λέει, σε κάποια οικιστικά συμπλέγματα θα υπάρχει περίφραξη και έλεγχος και, άκουσον άκουσον, τα δικά τους σχολεία — τόσο ωραία εβραϊκά διδάσκουμε άλλωστε: πού είναι το πρόβλημα; Όταν σε ένα σύμπλεγμα κατοικιών είναι γνωστό ότι οι διαμένοντες είναι Ισραηλινοί, ποιος ΔΕΝ θέλει ασφάλεια, την οποία οι ίδιοι θα πληρώνουν;
Δεν έχω αμφιβολία ότι, με την πρώτη τρομοκρατική επίθεση εκεί, τα ψέκια —woke, της ακροαριστεράς ή της ακροδεξιάς ή άλλων επαναστατών 0% λιπαρών— θα θυμηθούν το «ιστορικό βάθος» και όλα τα άλλα, και θα χαρούν. Μαζί με τη Χαμάς, τον Ταγίπ και τους υπόλοιπους.
Υπάρχει, όμως, οποιοσδήποτε πέραν αυτών των βαθύτατα προβληματικών ο οποίος θα ήθελε να το δει να συμβαίνει; Κανένας.
Είναι το ίδιο με τη μόνιμη ψύχωση τους ότι η… Mοσάντ ελέγχει τα αεροδρόμια, όταν δεν είναι βέβαια η Μοσάντ που ελέγχει τα βρακιά της κυρίας Ελπινίκης που πάει στους Αγίους Τόπους για να γίνει χατζήνα, συνέλθετε, αλλά ασφάλεια μόνο για τις συνεντεύξεις στις πτήσεις ισραηλινών εταιρειών, το μισό προσωπικό της οποίας αποτελείται πάντα από Ελληνοκύπριους. Και προϊσταμένους επίσης.
Δεν μας έχουν πει τι τους ενοχλεί όταν αυτό γίνεται σε όλα τα αεροδρόμια του κόσμου. Θα προτιμούσαν τι; Να το αφήσουμε κι αν γίνει τρομοκρατική, έγινε; Ή να απαγορεύσουμε σε ισραηλινές εταιρείες να πετούν και να μας φέρνουν τουρίστες; Διότι σας διαβεβαιώ ότι ειδικά οι Ισραηλινοί έρχονται μαζικά με αυτές. Πετώ 1-2 φορές τον μήνα τουλάχιστον για Κύπρο.
Το Ισραήλ συνεισφέρει τα μέγιστα και στον άλλο πυλώνα της οικονομίας μας: τις υπηρεσίες. Συνεισφέρει ακόμα στη ναυτιλία και σε ένα σωρό άλλα, από τα start-ups και τα έργα μέχρι την τεχνολογία.
Ισραηλινών συμφερόντων εταιρείες έχουν μερικές εκατοντάδες εργαζομένους η κάθε μία. Μία συγκεκριμένη, στη Λεμεσό, έχει 1.500. Κύπριους, στην πλειονότητά τους.
Αυτούς πασχίζουν να φέρουν το κράτος και όλοι οι φορείς που προανέφερα. Για να έχουν δουλειές κάτι εκατοντάδες οικογένειες, εν όλω ή εν μέρει, από τον τουρισμό, λ.χ. Σε μια περίοδο κρίσης, στην οποία η Κύπρος ανεβαίνει οικονομικά.
Σε μια περίοδο κατά την οποία, όπως πολύ σωστά έγραψε και ο Μιχάλης Ιγνατίου χθες, η Τουρκία και η Ρωσία κάνουν ό,τι μπορούν για να τουμπάρουν τη συνεργασία της Κύπρου με το Ισραήλ, ειδικά στα της άμυνας αλλά και ευρύτερα. Σε τέτοιους καιρούς ούτε χρήσιμους ηλίθιους χρειαζόμαστε ούτε εμμονικούς Νέρωνες.
Όσο δεν μιλούν οι υπόλοιποι, όμως, αυτοί θα ορίζουν.
Υστερόγραφο: «Ξεσκεπάστηκε το σχέδιο του Ισραήλ στη Νότια Κύπρο». Ένα από τα πολλά πανηγυρικά άρθρα στον τουρκικό Τύπος. Και ποιος τους αδικεί;
