Προς διαφημίζοντας έργα και ημέρας. Εύγε, τα καταφέρατε! Σπείρατε και πάλι τον φόβο και την ανασφάλεια. Αυτή τη φορά ποιητικά, δε λέω, και φαντάζομαι πόσο το ακριβοπληρώσατε… Ως να μην αρκούσαν τα πεπραγμένα και βιωμένα.
Γέμισε το οπτικό μας πεδίο με ερωτηματικά ως προς το μέλλον, την άμυνα, τον τόπο, τη δικαιοσύνη, τη διαφθορά, το περιβάλλον, την ακρίβεια, ακόμη και αυτή τη σωματική μας ακεραιότητα! Γέμισαν οι αυτοκινητόδρομοι από ονόματα déjà vu! Ενώ εσείς «εν τζαι», ως να μην είχατε ή έχετε ακόμη κανένα ουσιαστικό ρόλο, ως εσείς να είστε απόντες και απούσες κάπου στις Βαλεαρίδες νήσους, ως τρίτοι άσπιλοι και αμόλυντοι για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το νησί.
Σχήμα οξύμωρο, αλλά αφελέστατο και ανεπίτρεπτο κύριοι! Υποτιμάτε εμφανώς τη νοημοσύνη μας. Ζητάτε από μας να σας ξαναεμπιστευτούμε; Σοβαρά; Δηλαδή να διανύσουμε ξανά ένα δρόμο ήδη χιλιοπερπατημένο, να σκοντάψουμε ή ακόμη να ξαναπέσουμε μέσα στις ίδιες λακκούβες που εσείς αγνοήσατε ή ακόμη χειρότερα δε μεριμνήσατε να μπαλώσετε; Ορισμένοι αφελείς και διάφοροι απολιτίκ ίσως!
Η επιλογή είναι πολύ μεγάλη, έχει απ’ όλα όπως ένας τιμοκατάλογος εστιατορίου. Επιλέγετε και παίρνετε ανάλογα. Αν δεν το χωνέψετε, αν είναι μπαγιάτικο ή δηλητηριαστήκατε, too late. Το φάγατε και θα υποστείτε τις συνέπειες.
Οι νούσιμοι ακολουθούν πιστά το δις εξαμαρτείν, του Μένανδρου και το επαναλαμβάνουν με φωνή στεντόρεια και στόμφο… Ποτέ ξανά.
Οι επιλογές μας για τις φετινές εκλογές θυμίζουν λίγο Σκύλλα και Χάρυβδη, με προϋπόθεση βέβαια κάποια σπαράγματα ιστορικής, έστω και μυθολογικής γνώσης! Φασίστες αφενός που ονειρεύονται μοτόρες, φουστανέλες και γιαταγάνια, και αφετέρου αμούστακα κοπελλούθκια που κάμνουν χάζι, πασιαμά τζαι φιλούθκια παιδκιά, χωρίς να συνειδητοποιούν, χωρίς να ξέρουν που πατούν και προς τα που οδηγούν τον τόπο μέσα από την πρωτόγνωρη αφέλεια και αναισθησία που τους χαρακτηρίζει.
Μόνο αυτό ως σκέψη τρομάζει, το γεγονός των δυο αυτών ακραίων επιλογών και των πιθανοτήτων που εγκυμονούν αποτελεί εφιαλτικό σενάριο για τα μελλοντικά χρόνια και κρούει τον κώδωνα των κινδύνων που κρέμονται πάνω από το κεφάλι μας.
Μια αφάνταστη ελαφρότητα, αλλά ποιοι από αυτούς γνωρίζουν ποιος είναι ο Κούντερα, ποιοι πήραν βιβλίο στο χέρι τους, ποιοι ξέρουν από πού πέρασε το νησί που ασθμαίνοντας καταφέρνει ακόμη να επιπλέει… όπως οι φελλοί.
Τι βιώνουμε καθημερινά, αγαπητέ Αλέκο Μαρκίδη που σίγουρα μας βλέπεις και γελάς, γιατί η Δημοκρατία (που εξ’ ορισμού της είναι και άμεση και έμμεση), επιβάλλει να δώσουμε ανεξαιρέτως τον λόγο σε κάθε πολίτη αυτής της χώρας που αυτοανακηρύσσεται σωτήρας και μάννα εξ ουρανού, που πιστεύει στις ανύπαρκτες δυνατότητες του μυαλού και της φαντασίας του και εξευτελίζει καθημερινά αυτό που κάποτε λεγόταν πολιτικός λόγος.
Ευλογία θεού που όλες αυτές οι ανταγωνιστικές και απείρου κάλλους αψιμαχίες και κυρίως όλοι αυτοί οι πύρινοι πολιτικοί λόγοι εξελίσσονται αποκλειστικά στη δική μας γλώσσα και διάλεκτο και ευτυχώς δεν καταλαβαίνουν οι ξένοι παρεπιδημούντες στη νήσο των Αγίων.
Γιατί σκεφτείτε ότι όλο αυτό το λεκτικό και θεατρικό κομφούζιο συνυπάρχει και συμβαδίζει με την Κυπριακή Προεδρία! Φανταστείτε ότι όλοι αυτοί οι εκπρόσωποι κρατών και κυβερνήσεων που παρελαύνουν στο νησί μας να καταλάβαιναν τι γίνεται στα ενδότερα. Ευτυχώς βλέπουν το διεθνές «Γλαύκος Κληρίδης», τα κλιματιζόμενα λεωφορεία, το νεοσύστατο και εντυπωσιακό updated Φιλοξενία μας και ενίοτε τη Μαρίνα της Αγίας Νάπας ή και το Βαρώσι από μακριά.
Όταν τα λόγια στερεύουν και η απόγνωση παίρνει το πάνω χέρι, σκέφτομαι τη νέα γενιά, τα παιδιά που μεγαλώνουμε μέσα στα λανθασμένα αφηγήματα και στον άκρατο καταναλωτισμό, χωρίς να τους προσφέρουμε ούτε πυξίδα, ούτε ελπίδα. Αυτά που διαδραματίζονται σήμερα, τούτα τα διπλής όψης κενού περιεχομένου και όφκερα ψηφοδέλτια, ας γίνουν αιτία να ξανασκεφτούμε την παιδεία του τόπου από την οποία ξεπήδησαν τούτα τα πρωτόγνωρα αλλά και άκρως επικίνδυνα φαινόμενα.
Διαβάστε Χαλίλ Γκιμπράν για να αποφασίσετε πού θα ρίξετε τη ψήφο σας.
«Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε. Ψωμί αν τρώει, αλλά όχι απ’ τη σοδειά του. Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του. Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στην πομπή της κηδείας. Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του. Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα. Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του. Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους.»
Όταν με το καλό τελειώσει αυτό το καθημερινό βάσανο ή τούτη η φαρσοκωμωδία (εξαρτάται από το πώς το βιώνει ο καθείς) και ο επίλεκτος κυπριακός λαός επιλέξει τη μελλοντική του Βουλή, θα πρότεινα στον διευθυντή του Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου να μαζέψει αυτά τα μαργαριτάρια της κυπριακής πολιτικής και άλλης διανόησης και να στήσει ίσως το πιο επιτυχημένο κυπρέικο σκετς έβερ. Το Jalla θα ηχεί ως κλασική μουσική δίπλα του!
Καλή ψήφο συμπατριώτες… σκεφτείτε πριν σε ποιον θα τη δώσετε.
Ελεύθερα, 17.05.2026
