Στην τελευταία στροφή πριν από τις βουλευτικές εκλογές, της ερχόμενης Κυριακής, νέα και παλιά κόμματα, αισθάνονται πίεση και όποιος αντέξει, έχει να κερδίσει.
Η τάση στην κοινωνία, όπως διαφαίνεται και από τη δημοσκόπηση, που σήμερα δημοσιεύει ο «Φιλελεύθερος», δείχνει πως πολλά αλλάζουν γύρω μας. Κι αυτό δεν είναι προφανώς της τελευταίας στιγμής. Αλλάζει η εκλογική συμπεριφορά των πολιτών, γιατί δεν είναι οι ίδιες οι απαιτήσεις τους, όπως στο παρελθόν. Αλλάζει, γιατί δεν αλλάζουν κόμματα και πολιτικοί. Εκείνο, το οποίο επίσης διαφαίνεται, είναι πως θα διαμορφωθεί ένα σκηνικό στη Βουλή, που θα είναι συνδυασμός παραδοσιακών κομμάτων και νέων.
Φαίνεται δε πως τρία από τα παραδοσιακά κόμματα, ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ, παρά τα μειωμένα ποσοστά, εξακολουθούν να έχουν ακόμη αντοχές. Η όποια πρόβλεψη για καταποντισμό τους δεν επιβεβαιώνεται. Επιβεβαιώνεται, ωστόσο, ότι η συρρίκνωση δυνάμεων, που ξεκίνησε, συνεχίζεται και προφανώς δεν θα έχει τέλος, αν συνεχίσουν στο ίδιο μοτίβο. Εκείνο, που φαίνεται να «κλειδώνει», είναι η τρίτη θέση από το ΕΛΑΜ. Αν και τα τελευταία χρόνια επιχειρεί συστηματικά να κανονικοποιηθεί ( με τη… βοήθεια και των υπολοίπων), δεν είναι σε θέση να διαδραματίσει ρόλο ρυθμιστή. Κι αυτό επειδή ούτε το ίδιο, ούτε και οι άλλοι, δεν είναι έτοιμοι για ανοικτές συνεργασίες. Μπορεί, όμως, κάποιο άλλο κόμμα να διαδραματίσει ρόλο ρυθμιστή; Το ΔΗΚΟ για παράδειγμα; Στα παλιά χρόνια το Δημοκρατικό Κόμμα κινείτο με συνεργασίες μεταξύ των τότε δυο μεγάλων κομμάτων, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ. Σε αυτή τη φάση, η στρατηγική του ΔΗΚΟ φαίνεται να είναι στραμμένη προς τον ΔΗΣΥ. Οπότε δεν μπορεί να διεκδικήσει τέτοιο ρόλο όταν θεωρείται δεδομένο και βλέπει μόνο προς τα δεξιά.
Την πίεση, όμως, με επιπτώσεις στα ποσοστά τους, δέχονται και οι νεοφερμένοι, ΑΛΜΑ και Άμεση Δημοκρατία. Και τούτο δεν είναι αποτέλεσμα, μόνο του γεγονότος ότι δεν έχουν μηχανισμούς και δέχονται επίθεση από τα παραδοσιακά κόμματα. Έχει σχέση και με λάθη, που διαπράττουν. Έχει σχέση και με το γεγονός ότι το όπλο τους, που είναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ( κυρίως για Άμεση Δημοκρατία), λειτουργεί ως μεγεθυντικός φακός. Το ΑΛΜΑ πληρώνει κι άλλες… αμαρτίες. Τα δυο μέτρα και τα δυο σταθμά, με τη «διεθνή πρακτική», που υιοθετήθηκε για τον Δημήτρη Παπαδάκη και όχι για τον ιδρυτή του κόμματος. Για την Άμεση Δημοκρατία έχει στοιχίσει η «διπλή προσωπικότητα» του αρχηγού. Από την μια παρουσιάζεται ως το παιδί του λαού, ο «Νίκος Ξανθόπουλος της πολιτικής» και από την άλλη, χλιδή και lifestyle!
Την ίδια ώρα, ο καταγγελτικός λόγος, η ισοπεδωτική αντιμετώπιση αντιπάλων, αποδίδει εκλογικά μέχρι ενός σημείου. Δεν ισχύει για όλες τις περιπτώσεις, όταν ειδικά απουσιάζει το διά ταύτα.
Είναι σαφές πως αυτές οι εκλογές μπορεί να καθορίσουν και πολλά άλλα. Τα κόμματα που φαίνεται να δίνουν αγώνα επιβίωσης, αν δεν τα καταφέρουν, είτε θα προκαλέσουν κάτι το καινούργιο είτε θα παραμείνουν στα αζήτητα της ιστορίας και οι ψηφοφόροι «ορφανοί».
