Είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσει κάποιος που δεν ξέρει την «ανθρωπογεωγραφία» της Κύπρου, πως διαμορφώνεται το ρόστερ των υποψηφίων εν όψει βουλευτικών εκλογών.
Το παιχνίδι έχει κανόνες, αλλά δεν τηρούνται πάντα, ούτε και κατά γράμμα. Ας πούμε ότι τα κόμματα δεν χρειάζεται να εξηγήσουν γιατί ζητούν από τον κόσμο (δικό τους, ή και χαλαρό) να βάλει σταυρό στους δικούς τους υποψήφιους.
Με τα χρόνια, τα πολιτικά επιχειρήματα φθίνουν έναντι των προσωπικών φιλοδοξιών. Το κόμμα δεν είναι πάντοτε συμβατό με κάποια πρόσωπα που μπαίνουν στο ψηφοδέλτιο. Μετράει πιο πολύ η δύναμή τους στους πολίτες της εκλογικής τους περιφέρειας, όπως βεβαίως και η οικονομική τους επιφάνεια.
Εάν κάποιος πχ που έχει γερή οικονομική επιφάνεια και μπορεί να γεμίζει κτίρια και δρόμους με γιγαντοαφίσες, έχει πλεονέκτημα δυστυχώς. Διότι, παρά το γεγονός ότι σε όλες τις σύγχρονες ευρωπαϊκές δημοκρατίες, υπάρχουν και τηρούνται αυστηροί κανόνες για την προβολή των υποψηφίων.
Πέραν αυτού όμως, η τελική ετυμηγορία ευτυχώς είναι στα χέρια και, κυρίως, στην κρίση του πολίτη.
Ναι, σε μικρές κοινωνίες, το λογικό δεν είναι πάντα εφικτό. Το να ενταχθεί φερ ειπείν, ένας υποψήφιος με συντηρητικό στίγμα σε ένα ακροδεξιό ή και ακροαριστερό κόμμα, κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Σίγουρα. Και ο νοήμων πολίτης τον ξέρει καλά αυτόν τον λάκκο.
Η πολιτική είναι μια λειτουργία αρχών. Ο εκλεγμένος παρέχει αδέκαστα και καθ΄ ολοκληρία της υπηρεσίες του σε όλους τους πολίτες. Ταυτόχρονα, εννοείται ότι θα υποστηρίζει το κόμμα που του προσφέρει θέση στο ψηφοδέλτιο, μα πάνω απ’ όλα το καλό της Κύπρου.
Ακόμα κι αν χρειαστεί να λοξοδρομήσει καμιά φορά από το κομματικό καταστατικό!…
Κατά τα λοιπά, για να ελαφρύνω και λίγο την «ατμόσφαιρα», τι ήταν αυτό που πάθαμε στην Eurovision συμπατριώτες μου; Εσείς στην Κύπρο όπως και οι μονίμως εκτός τόπου και χρόνου Εγγλέζοι, είχατε τοποθετήσει ψηλά τον Ακύλα. Όπως και εμείς εδώ, στην Μητέρα Πατρίδα, βλέπαμε την σούπερ Αντιγόνη της Κύπρου να πηγαίνει ψηλά.
Απολογισμός: 12ος ο «που’ σου νεύκω, που πάεις» Ακύλας, με 73 βαθμούς. Και 18η δικιά μας Αντιγόνη Baxton με το Jalla. Εμένα μου άρεσε η παρουσία της. Έχει πολύ ωραία φωνή. Το τραγούδι; Άστο…
Εγκώμιο των Άχρηστων: Το βάλσαμο του Μπέρτραντ Ράσελ, (φωτό) για τους Δύσκολους Καιρούς. Ένα απόσπασμα. Αυτό:
Στην πορεία της ζωής, έχω ανακαλύψει τρία πράγματα που σχεδόν πάντα μπορείς να κάνεις στην πιο σκοτεινή σου ώρα, τα οποία σχεδόν ποτέ δεν αποτυγχάνουν να ανακτήσουν το φως:
Να μάθεις κάτι.
Να βοηθήσεις κάποιον.
Να τα νιώσεις όλα.
Χρειαζόμαστε τις επιστήμες μας για να μάθουμε πώς λειτουργεί το σύμπαν, να γνωρίζουμε αυτό που δεν γνωρίζουμε ακόμα και να το κατανοήσουμε. Χρειαζόμαστε τις τέχνες μας για να μάθουμε πώς λειτουργεί η καρδιά, να νιώσουμε αυτό που δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να νιώσουμε και να το κρατήσουμε χωρίς ανησυχία. Χρειαζόμαστε και τα δύο – γνώση και συναίσθημα, νοήμονα κατανόηση και συναισθηματική νοημοσύνη – για να είμαστε ικανοί για ενσυναίσθηση, καθώς και για αυτοσυμπόνια.
ΥΓ: Στην αυριανή μας στήλη, πάλι με τον Ράσελ: Η ζημιά της εποχής μας είναι ότι πραγματοποιεί τα πάντα…
