Επανέρχομαι στους περιφερόμενους γυρολόγους, που νομίζουν ότι η πολιτική είναι τσίρκο.
Αν έτσι, την έχουν καταντήσει μερικοί τυχάρπαστοι, απορρίψτε τους. Έχουν αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού. Και έχουν εξευτελίσει το θεμέλιό της, που είναι η ιδεολογία.
Δεν είναι συνυφασμένη με το πολίτευμα, αλλά πολύτιμο και απαραίτητο εξάρτημά του.
Στη χαριτωμένη Κύπρο, που όλα είναι εφικτά, υπάρχουν και κάμποσες νότες που υπερβαίνουν το πεντάγραμμο και όλα μπερδεύονται υπέροχα. Το ανέδειξε τέλεια ο (πόσο μου λείπει) Διονύσης Σαββόπουλος σε πολλά τραγούδια του. Όπως π.χ. το Ολαρία-Ολαρά όπου ο Όλιβερ Τουίστ χαμογελάει, κι ο Αδόλφος (Χίτλερ) του χαϊδεύει τα μαλλιά.
Ολαρία-Ολαρά, γύρω – γύρω τα παιδιά, ο μαρκήσιος Ντε Σαντ μ’ ένα χίππυ,
ο φονιάς με το θύμα αγκαλιά, ο γραμματέας μαζί με τον αλήτη. Κι η παρθένα με τον σατανά.
Υπέροχο. Αλλά στη χώρα όπου όλα μπερδεύονται αλλόκοτα, να κι ο Νικόλας Παπαδόπουλος που δηλώνει ότι δεν τρέχει και τίποτα αν χρειαστεί να συμπλεύσει με το ΕΛΑΜ!
Να συμπλεύσει αν θέλει. Αλλά με τα κουπιά του ΔΗΚΟ;
«Πολύ απογοητευτική αυτή η δήλωση. Σ’ αυτό το θέμα τα δημοκρατικά κόμματα (και όχι αυτά τα κατ’ όνομα δημοκρατικά) δε πρέπει καν να σκέφτονται συνεργασίες με την Ακροδεξιά», σημειώνει στο «Χ» η Ανδρούλλα Βασιλείου.
Στην Ελλάδα, ευτυχώς, ξεμπερδέψαμε με τον εφιάλτη της εγκληματικής οργάνωσης «Χρυσή Αυτή», όπως αποφάνθηκε τελεσίδικα η ελληνική Δικαιοσύνη.
Η μη κυβερνητική οργάνωση KIΣA, Κίνημα για την Ισότητα, την Στήριξη και τον Αντιρατσισμό, χαιρέτισε την απόφαση του ελληνικού Δικαστηρίου το 2020 που τελεσίδικα έκρινε την Χρυσή Αυγή ως «εγκληματική οργάνωση». Το ΕΛΑΜ, που κατά πολλούς έχει μετεξελιχθεί σε κάτι λιγότερο «σκληρό», δήλωνε ανοικτά τότε, ότι «Είμαστε η Χρυσή Αυγή της Κύπρου».
Μακάρι να έχει αλλάξει και να έχει αποδοκιμάσει ξεκάθαρα τις παλιές, κακές παρέες της.
Το «να πηγαίνεις όπου φυσάει ο άνεμος» είναι ένα κλασικό πολιτικό ιδίωμα που χρησιμοποιείται για να περιγράψει οπορτουνιστές πολιτικούς, πολιτικούς χαμαιλέοντες ή πολιτικούς «ευκαιρίας». Πρόκειται για προσωπικότητες που δεν έχουν σταθερές, βασικές αρχές και αντ’ αυτού προσαρμόζουν τις πολιτικές, τις υποσχέσεις και τη ρητορική τους ώστε να ταιριάζουν με την επικρατούσα δημόσια διάθεση, τη λαϊκή γνώμη ή οποιαδήποτε κατεύθυνση μετατοπίζεται η πολιτική εξουσία.
Ένας πολιτικός που προσαρμόζει το μήνυμά του ώστε να ακούγεται ευχάριστο σε όποιο συγκεκριμένο κοινό ή ομάδα συμφερόντων βρίσκεται μπροστά του, με αποτέλεσμα συχνά αντιφατικές υποσχέσεις, δεν χαίρει εκτίμησης από σοβαρούς πολίτες..
Πολλοί προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους αναλόγως του …μετεωρολογικού πολιτικού δελτίου, για λόγους πολιτικής επιβίωσης και επιθυμία να παραμείνουν στην εξουσία.
Πολύ συχνά, οι πολιτικοί επιστήμονες επισημαίνουν ότι μια κυβέρνηση ή και κάποια κόμματα που διοικούνται από πολιτικούς που απλώς πηγαίνουν όπου φυσάει ο άνεμος, μπορεί να οδηγήσουν σε μακροχρόνια στασιμότητα την πολιτική ζωή του τόπου.
Μη μου πείτε ότι δεν το έχουμε βιώσει αυτό αρκετές φορές στη χώρα μας. Οι «προσωπικότητες» δεν θα διακινδυνεύσουν ποτέ το πολιτικό τους κεφάλαιο σε αντιδημοφιλείς, αλλά και απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Αποφεύγουν τα δύσκολα. Ταυτόχρονα, δεν πλησιάζουν καν τα δύσκολα κοινωνικά προβλήματα. Επικεντρώνονται κυρίως σε αυτό που αρέσκονται να χαϊδεύουν…
Ο πολιτικός βίος έχει πάντα ημερομηνία λήξεως. Που δεν ανανεώνεται με τίποτα!…
