Ο ψηλός άντρας με το αποφασιστικό πηγούνι και τους άνετους τρόπους στάθηκε μπροστά μας όπως καθόμασταν στην καφετέρια και μας ζήτησε «λίγα ψιλά για ν’ αγοράσει τσιγάρα». Τον αναγνώρισα αμέσως – τον βλέπω για πολύ καιρό τώρα να αλωνίζει στους δρόμους της περιοχής, ευθυτενής, ευσταλής και φαινομενικά τόσο αυτάρκης!
Και βέβαια, πάντα μόνος, να γελά συγκρατημένα και να μιλά σε ένα αόρατο ακροατήριο. Και ενίοτε να κοντοστέκεται και να ακούει με μεγάλη προσοχή τα αντεπιχειρήματα των σκιωδών συνομιλητών του. Τον ρώτησα αν πήγε την Κυριακή να ψηφίσει. Τσέπωσε τα χρήματα που του έδωσα, αφού τα σκάναρε με ματιά γερακιού, με κοίταξε και μου είπε «δεν ψηφίζω εδώ, ψηφίζω σε άλλο πλανήτη γιατί είμαι εξωγήινος». Γύρισα και του χαμογέλασα με εμπιστοσύνη. «Ήμουν για πολλά χρόνια αθλητής του ύψους», συνέχισε. «Μου άρεσε να πετώ. Και τώρα μου αρέσει να πετώ. Και, μάλιστα, πετώ όχι μόνο προς τα πάνω, αλλά και οριζόντια. Κι έτσι, τίποτε δεν μου ξεφεύγει από ό,τι συμβαίνει γύρω μου».
Ο ιδιοκτήτης της καφετέριας που τον γνωρίζει προφανώς πολύ καλά και που είχε σταθεί πίσω του όσο μου μιλούσε, παρενέβη και μου είπε ότι πραγματικά ο Αντρέας υπήρξε ένας πολύ καλός αθλητής του ύψους με αξιόλογες επιδόσεις στο άθλημα και ότι ξαφνικά κάτι συνέβη και…
Σκέφτηκα ότι ο τόπος από όπου κατάγεται ο Αντρέας θα είναι μάλλον ένας ωραίος, φωτεινός πλανήτης με άκακους εξωγήινους κατοίκους που σε αντίθεση με πολλούς από εμάς τους γήινους, δεν τους ενδιαφέρει ο έλεγχος των άλλων συμπολιτών τους, δεν τους ενδιαφέρει η κατοχή πραγμάτων και όλο και περισσότερων πραγμάτων.
Κρίνοντας από τον Ανδρέα, φαντάστηκα έναν πλανήτη εξωγήινων που αντίθετα από πολλούς από εμάς τους γήινους, απολαμβάνουν τις μικρές στιγμές ευτυχίας που δεν αγοράζονται με τίποτε και δεν έχουν χρηματική αξία, όπως είναι μια βραδινή βόλτα στη γειτονιά, όπως είναι μια βουτιά στη θάλασσα, όπως είναι η φιλία με τους άλλους συνταξιδιώτες, ενισχυμένη από τις κοινές εμπειρίες των εναέριων διαδρομών.
Σκέφτηκα ότι θα ήταν καλύτερα ο πλανήτης του Αντρέα όπου και να βρίσκεται, να μην περιληφθεί στα πλανητικά σώματα μελλοντικών διαστημικών αποστολών, όπου ενδέχεται να προσεδαφιστούν άνθρωποι, ώστε οι εξωγήινοι κάτοικοί του να διατηρήσουν την ήρεμη αλήθεια τους.
Περιττό να πω ότι η κουβέντα με τον Αντρέα τέλειωσε απρόβλεπτα όπως είχε αρχίσει, αφού ξαφνικά μας γύρισε την πλάτη και απομακρύνθηκε με μεγάλους διασκελισμούς. Μου φάνηκε ότι τα πόδια του δεν άγγιζαν τον δρόμο. Ότι αιωρείτο λίγο ψηλότερα από την άσφαλτο…
