Από το πρωί χθες, σχεδόν όλα τα ΜΜΕ στην Ελλάδα, τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, ενημερωτικές ιστοσελίδες, σόσιαλ μίντια –και δεν ξέρω τι άλλο– ετοιμάζονται για ένα ακόμα μεγάλο πολιτικό γεγονός.
Μετά την πρώτη πανηγυρική ανακοίνωση σε θέατρο της Θεσσαλονίκης, της «καθόδου» της Μαρίας Καρυστιανού στην πολιτική, που είπε ότι πήρε την απόφαση να πολιτευθεί για να έρθει Δικαιοσύνη στην Ελλάδα, χθες ήταν η σειρά να κάνει εντυπωσιακό comeback και να πει στους Αθηναίους ο Αλέξης Τσίπρας γιατί επιστρέφει στην Ελλάδα.
Την οποία εγκατέλειψε όταν συνετρίβη στις προηγούμενες εκλογές από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αφήνοντας πίσω συντρίμμια. Ένα τερατώδες έλλειμα που τακτοποιείται σταδιακά, αλλά θα πάρει χρόνο.
Δεν ξέρω πώς θα αντιδράσουν οι πολίτες σ’ αυτά τα δύο πυροτεχνήματα. Λένε πως οι Έλληνες έχουν κοντή μνήμη. Είπα να επικεντρωθώ λίγο σε αυτήν την πάθηση. Αδυνατώ να την πω «συνήθεια». Πόσο μάλλον, …«παράδοση».
Το «κοντή μνήμη», είναι πολύ συνηθισμένη κουβέντα που ακούγεται συχνά στον δημόσιο διάλογο, ειδικά μετά από πολιτικές κρίσεις, οικονομικές δυσκολίες ή συλλογικές τραγωδίες. Ωστόσο, το ζήτημα χωρίζεται σε δύο βασικές οπτικές, όπως αναλύεται συχνά και στον Τύπο.
Σοβαροί αναλυτές και αρθρογράφοι υποστηρίζουν ότι ο Έλληνας χαρακτηρίζεται από έντονο ενθουσιασμό, αλλά και από την τάση να ξεχνά εύκολα τα αίτια των προβλημάτων του. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, η λήθη ή «η επιλεκτική αμνησία» λειτουργεί σαν ένας μηχανισμός άμυνας ή βολέματος, οδηγώντας πολλές φορές στην επανάληψη των ίδιων λαθών.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχει η έντονη πεποίθηση ότι οι πολίτες δεν ξεχνούν, αλλά κουράζονται ή απογοητεύονται από την αδυναμία αλλαγής των καταστάσεων. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η μνήμη παραμένει ενεργή, όπως φαίνεται και σε άρθρα γνώμης, απλά η καθημερινότητα και η επιβίωση αναγκάζουν τον κόσμο να προχωρά παρακάτω, ακόμα κι αν οι πληγές από κρίσεις και τραγωδίες παραμένουν ανοιχτές.
Έτσι, εξαιτίας αυτής της πάθησης, που κάποιοι πιο …κυνικοί αποκαλούν «εθνικό αλτσχάιμερ», βολευόμαστε μια χαρά και συνεχίζουμε την πορεία μας προς κάτι καλύτερο.
Υπάρχει; Μα ασφαλώς και υπάρχει. Κοντά στο χύμα και στη δημαγωγία, υπάρχουν υγιή πεπειραμένα μυαλά αλλά και ένα κύμα από νέους ανθρώπους που ξεκόλλησαν από τους «θρυλικούς μύθους» και συνήθειές μας, και δίνουν υποσχέσεις για ένα πιο ελπιδοφόρο μέλλον.
Υπάρχουν πολλά παραδείγματα νέων με επιστημονική, επαγγελματική κατάρτιση, που τολμούν και το βήμα της πολιτικής. Όπως ο Κυριάκος Πιερρακάκης, υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών της Ελλάδας και εκλεγμένος βουλευτής της Α΄ Αθηνών.
Υπό την τρέχουσα ιδιότητά του, ηγείται της οικονομικής και δημοσιονομικής στρατηγικής της χώρας, εστιάζοντας στην ενίσχυση της δημοσιονομικής αξιοπιστίας, στον εκσυγχρονισμό της οικονομικής διακυβέρνησης και στη βελτίωση της μακροπρόθεσμης ανθεκτικότητας της ελληνικής οικονομίας.
Προτεραιότητά του είναι και ήδη είναι σε εφαρμογή κατά στάδια:
> Η μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος. Που συμπεριλαμβάνει την ενσωμάτωση προηγμένης τεχνολογίας και την αντιμετώπιση των συνεπειών των δημογραφικών αλλαγών.
> Ενίσχυση του μεσοπρόθεσμου δημοσιονομικού σχεδιασμού, η βελτίωση της ποιότητας των δημόσιων δαπανών, η ενίσχυση της παραγωγικότητας και η προσέλκυση στρατηγικών επενδύσεων.
Στο παρελθόν, ως υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης της Ελλάδας (2019-2023), επέβλεψε τον μετασχηματισμό της δημόσιας διοίκησης σε εθνικό επίπεδο, δημιουργώντας πλατφόρμες όπως gov.gr, Gov.gr Wallet και MyHealth, και επεκτείνοντας σημαντικά τις ψηφιακές δημόσιες υπηρεσίες.
Οι μεταρρυθμίσεις αυτές εξασφάλισαν τη συνέχεια των λειτουργιών του κράτους κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19 και βελτίωσαν τη θεσμική ικανότητα. Ο ηγετικός του ρόλος στην ψηφιακή διακυβέρνηση τον οδήγησε στη θέση του προέδρου της ομάδας παγκόσμιας στρατηγικής (Global Strategy Group) του ΟΟΣΑ το 2021 και εκ νέου το 2024.
Α, αυτό για το τέλος: Είναι 43 ετών! Ο Τσίπρας 51.
