Άμα είσαι πολιτικός – κομματικός ηγέτης και βλέπεις το κόμμα σου να φυλλοροεί το πρώτο που κάνεις είναι να πείσεις όλα τα στελέχη σου που απομακρύνθηκαν κατά καιρούς να επιστρέψουν. Η ΕΔΕΚ απέτυχε παταγωδώς σε αυτό.
Χωρίς φυσικά ευθύνη του νυν προέδρου της Νίκου Αναστασίου ο οποίος όταν ανέλαβε δεν μπορούσε να κάνει και πολλά, ούτε είχε και τη στόφα του ηγέτη. Ανέλαβε σχεδόν αναγκαστικά, χωρίς να έχει τέτοια φιλοδοξία, μόνο και μόνο επειδή δεν έμειναν άλλοι να αναλάβουν όταν αποχώρησε αιφνίδια ο Μαρίνος Σιζόπουλος. Στον οποίο φυσικά αποδίδεται όλη η ευθύνη κι ας μην ήταν πρόεδρος την ώρα της κρίσεως.
Αν υπάρχει ευθύνη για τον κ. Αναστασίου, όμως, είναι το ότι έπρεπε να κάνει τα πάντα για να επιστρέψουν στην ΕΔΕΚ και να σταθούν δίπλα του ο Γιαννάκης Ομήρου, ο Κωστής Ευσταθίου, ο Δημήτρης Παπαδάκης, ο Γιώργος Βαρνάβα και άλλοι. Αυτοί αποχώρησαν ή εκδιώχθηκαν λόγω Σιζόπουλου. Με την αποχώρησή του θα μπορούσε να ανοίξει κάποιος δρόμος για την επιστροφή τους. Ιστορικοί ηγέτες, όπως ο Βάσος Λυσσαρίδης, αυτό θα έκαναν. Ποιος πραγματικός ηγέτης αφήνει να φύγει από το κόμμα ένας Κωστής Ευσταθίου, που το επίθετό του και μόνο συνδέεται με την ιστορία της ΕΔΕΚ και τον Βάσο Λυσσαρίδη;
Φυσικά δεν γνωρίζουμε εσωκομματικά ποιες προσπάθειες έγιναν αλλά βλέπουμε το αποτέλεσμα. Ένα ιστορικό κόμμα απονευρώθηκε με διαγραφές και αποχωρήσεις πρωτοφανούς ευκολίας και έκτασης, και με πολλά άλλα αρνητικά στοιχεία να το περιβάλλουν (οικονομικές ατασθαλίες, προσωπικές ατζέντες στο κοινοβουλευτικό έργο κ.λπ.) και το αποτέλεσμα ήταν αυτό που είδαμε την Κυριακή. Αν σώζεται η κατάσταση; Όχι χωρίς να αποκτήσει ξανά τη ραχοκοκαλιά των στελεχών του.
>>>>> Οι Πράσινοι της Κύπρου, το Κίνημα Οικολόγων, πέρασαν κι αυτοί από κύματα. Υπήρξαν εποχές, όχι μακρινές, που δεν ήξερες ποιες είναι οι θέσεις τους στο Κυπριακό, την οικονομία, τα κοινωνικά ζητήματα. Ήταν θέσεις μια έτσι μια γιουβέτσι. Ταυτίστηκαν για ένα διάστημα ακόμα και με την Αλεξάνδρα Ατταλίδου, που έβγαλαν βουλεύτρια, με θέσεις εντελώς αντίθετες από εκείνους που ίδρυσαν το κίνημα.
Ξεκαθάρισαν πια, αλλά άργησαν. Σήμερα ήταν το μόνο κόμμα που τόλμησε να έχει υποψήφιο βουλευτή έναν Τουρκοκύπριο, τον Οζ Καραχάν, που μιλούσε καθαρά εναντίον της κατοχής από την Τουρκία και υπέρ του αγώνα για απελευθέρωση.
Ο ρόλος τους στο κοινοβούλιο δεν αναγνωρίστηκε, παρότι στατιστικά οι δύο βουλευτές τους ήταν οι πιο παραγωγικοί από τους 56, την τελευταία πενταετία. Σε όλη την παρουσία τους στο κοινοβούλιο, ακόμα κι όταν ήταν μόνος βουλευτής ο Γιώργος Περδίκης, είχαν θετική παρουσία, και έκαναν τεράστια προσπάθεια για ζητήματα περιβάλλοντος και υγείας, που όλοι οι άλλοι αγνοούσαν. Όμως, η κοινωνία τους φορτώνει και ζητήματα, που δεν είναι δικά τους. Εδώ ο κόσμος καίγεται, λέει, και οι Οικολόγοι ασχολούνται με το πλαστικό καλαμάκι! Λες και είναι οι Οικολόγοι που απαγόρευσαν το πλαστικό καλαμάκι και επέβαλαν το χάρτινο, που δεν αρέσει σε κανέναν.
Τι θα κάνουν στη συνέχεια είναι άγνωστο. Οφείλουν να αναδιοργανωθούν. Γιατί ακόμα κι αν διαφωνείς μαζί τους οφείλεις να αναγνωρίσεις πως, ειδικά στην εποχή μας, οι Πράσινοι είναι χρήσιμοι για τον τόπο.
>>>>> Ο τρίτος χαμένος των μέχρι προχτές κοινοβουλευτικών κομμάτων είναι η Δημοκρατική Παράταξη. Του Μάριου Καρογιάν. Αλλά, δεν ξέρουμε να επιβίωσε κανένα κόμμα που ιδρύθηκε επειδή ο πρόεδρός του διαφώνησε με την ηγεσία του προηγούμενου κόμματός του και έκανε δικό του κόμμα. Δηλαδή, ένα προσωποπαγές κόμμα. Και μάλιστα αυτός ο πρόεδρος σε αυτές τις εκλογές αποφάσισε να μην είναι υποψήφιος. Πώς γίνεται αυτό σε προσωποπαγές κόμμα; Δεν χρειάζονται πολλά για την αποτυχία της ΔΗΠΑ. Μόνο ένα: Δεν είχε λόγο ύπαρξης. Ο χώρος του κέντρου είναι ένας και με συγκεκριμένη έκταση, η πολυδιάσπαση δεν μπορεί να επιζήσει για πολύ. Όταν μάλιστα οι ψηφοφόροι έχουν πια πάρα πολλές επιλογές, είτε σε πρόσωπα, είτε σε πολιτικούς χώρους με ειδική κατεύθυνση, από κυνηγούς και κτηνοτρόφους, μέχρι τικτόκερ και αγρονόμους.
