Υπάρχει μια ολόκληρη κατηγορία ιστορικά. Γυναίκες που ντύνονταν άντρες για να εργαστούν, να ταξιδέψουν ή να μορφωθούν, σε εποχές και χώρους όπου και μόνο η παρουσία τους αποτελούσε σκάνδαλο. Ο James Barry, που γεννήθηκε ως Margaret Ann Bulkley, έζησε ως άντρας για να σπουδάσει ιατρική και να εργαστεί ως χειρουργός στον βρετανικό στρατό τον 19ο αιώνα, σε μια εποχή που οι γυναίκες δεν είχαν πρόσβαση στην ιατρική εκπαίδευση. Η Γαλλίδα συγγραφέας Amantine Dupin χρησιμοποίησε το ανδρικό ψευδώνυμο George Sand και φόρεσε ανδρικά ρούχα για να μπορέσει να διαβαστεί και να γίνει αποδεχτή. Μια «πανοπλία», απαραίτητη για τις γυναίκες της εποχής ώστε να αποκτήσουν πρόσβαση σε ανδροκρατούμενους χώρους ή για να έχουν εξουσία.
Σήμερα, που όλα μοιάζουν να έχουν αλλάξει, προκύπτει ένας νέος προβληματισμός. Τι κάνουν οι γυναίκες όταν τελικά αποκτούν δημόσια αξιώματα και με ποιες πολιτικές προτεραιότητες συμμετέχουν στη διαμόρφωση της κοινωνίας, σε ένα κράτος όπου οι γυναίκες εξακολουθούν αποδεδειγμένα να υφίστανται έμφυλες διακρίσεις.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του Μεσογειακού Ινστιτούτου Μελετών Κοινωνικού Φύλου, οι Βουλευτικές Εκλογές 2026 κατέγραψαν αύξηση της γυναικείας εκπροσώπησης στη Βουλή των Αντιπροσώπων, παρόλο που από το σύνολο των 753 υποψηφιοτήτων, μόνο οι 224 αφορούσαν γυναίκες. Όπως σημειώνει το Ινστιτούτο, «Η γυναικεία εκπροσώπηση αυξάνεται, η ανισότητα παραμένει». Το ερώτημα, όμως, πέρα από τους αριθμούς, έχει να κάνει με την ουσιαστική αλλαγή. Και αυτή δεν πρόκειται να έρθει αν οι γυναίκες μπαίνουν στη βουλή χωρίς ατζέντα για την ισότητα, υιοθετώντας πολιτικούς κώδικες και προτεραιότητες που θεωρούνται ασφαλείς, είτε για το κόμμα τους είτε για αυτό που αντιλαμβάνονται οι ίδιες ως κυρίαρχη αντίληψη της κοινωνίας. Το ίδιο ισχύει και για τους νεαρούς βουλευτές. Το ότι μειώθηκε ο μέσος όρος ηλικίας δεν σημαίνει τίποτα από μόνο του, αν οι νέοι που εκλέγονται κουβαλούν αντιλήψεις που αναπαράγουν την ίδια συντήρηση, αλλά με διαφορετικό περιτύλιγμα.
Τι σημασία έχει για μένα ως γυναίκα αν εκλέγονται γυναίκες που στηρίζουν πολιτικές οι οποίες περιορίζουν τις ελευθερίες μου; Τι να έκανα μία από τις οκτώ υποψήφιες του ΕΛΑΜ στη Βουλή, αν θα εκπροσωπούσε ένα ακροδεξιό κόμμα; Όταν υποψήφια, με αφορμή την Παγκόσμια Μέρα Οικογένειας, επέλεξε να τιμήσει την «ελληνική ορθόδοξη οικογένεια», τοποθετούμενη επιθετικά απέναντι σε ανθρώπινα δικαιώματα, δηλαδή σε αυτό που τους αρέσει να αποκαλούν «woke ατζέντα»; Τι φρέσκο έφερε μια νεαρή πρόεδρος της Βουλής όταν για τον γάμο ομόφυλων ζευγαριών δήλωνε ότι «δεν είναι έτοιμη η κυπριακή κοινωνία»; Και ποια ανανέωση να αναμένω από έναν 24χρονο όταν αποδίδει την εκλογή του στη θεία βούληση; Το ίδιο ερώτημα μπορεί να τεθεί και για την Ελλάδα. Γιατί να με αγγίζει το φύλο της Μαρίας Καρυστιανού, όταν για το νομικά κατοχυρωμένο δικαίωμα των αμβλώσεων όταν δήλωσε ότι «τέτοια ζητήματα πρέπει να λύνονται με δημόσια διαβούλευση»;
Ελεύθερα, 31.05.2026
