Στο μυαλό μου τα κράτησα σαν εικόνες. Σαν ένα folder στο κινητό, με φωτογραφίες και βίντεο χρηστικά, για τώρα και για παρακάτω. Το πρώτο στιγμιότυπο είναι η Αννίτα να πανηγυρίζει έξω από τον ΔΗΣΥ και δίπλα της ο Αβέρωφ, το θράσος του οποίου ανέκαθεν το έβρισκα εκπληκτικό. Εάν υπήρχε κάποιος ο οποίος δεν θα έπρεπε να στέκεται εκεί, μετά από όλα όσα… έγιναν – ας πούμε, αυτός είναι ο Αβέρωφ. Αν περίμενα να δω κάποιον εκεί; Μα τον Αβέρωφ. Γιατί; Διότι αυτός είναι ο Αβέρωφ.

Η ίδια η Αννίτα είναι από μόνη της μια άλλη εικόνα. Κατάφερε πολλά. Και η παρουσία του Αβέρωφ πιστεύω ότι την ευχαρίστησε. Ήταν σαν τρόπαιο. Ο αέρας της ήταν λογικός, αλλά το καράβι έφτασε εκεί που έφτασε με τον αέρα των… αποδήμων. Ενός τρίτου και βάλε του κόμματος, το οποίο δεν πρέπει να τρέφει καμία ψευδαίσθηση ότι παλιννόστησε. Είναι αλλού.

Είτε μια μικρή μερίδα στο ΕΛΑΜ είτε μια απείρως μεγαλύτερη με τον Χριστοδουλίδη και την κυβέρνηση, η οποία δεν καταλαβαίνει γιατί η Πινδάρου δεν μετέχει σε μια «δική της», εξαιρετικά επιτυχημένη διακυβέρνηση και επιμένει στην εσωστρέφεια, ιεραρχώντας ως σημαντικότερο το γινάτι ορισμένων και τις προσωπικές ατζέντες κάποιων άλλων.

Το τρίτο στιγμιότυπο είναι η Ειρήνη, μόλις βγήκαν τα exit polls, να λέει ότι, πριν πει οτιδήποτε άλλο, πρέπει να πει πως ο χαμένος της βραδιάς -των Βουλευτικών- είναι ο Χριστοδουλίδης. Βάζω τη φίλη μου την Ειρήνη για έναν και βασικό λόγο: διότι δεν είναι καν Χριστοδουλιδικοπαθής, οι πλείστοι από τους οποίους είναι πλέον σε κλινική κατάσταση, ενίοτε και πέραν της εμμονής.

Η Ειρήνη, παλιά καραβάνα και πονηρή, με τίποτα δεν θα άφηνε την προσοχή να πάει στο ότι το «διψήφιο ποσοστό» και το ΑΛΜΑ που θα σάρωνε τάχα, κατέληξαν στο πέντε και κάτι. Ο προς το παρόν αρχηγός, Σάκης, Σωκράτης -Χριστός-, επίσης έπαιξεν πελλόν. Ναι, δεν του ήταν σίγουρα καθόλου δύσκολο το εγχείρημα. Ειδικά εάν σκεφτεί κανείς πόσοι τελικά, βλέπε φάγωμα Παπαδάκη αλλά και τις δικές του περιπέτειες με τον Νόμο, δεν τους ψήφισαν.

Το τέταρτο; Το βίντεο με τις δηλώσεις-κουρτουνιά του Volt, το οποίο πλήρωσε το τίμημα της ψηφοθηρικής επιμονής του να αφήσει στο ψηφοδέλτιό του τον Μακ θεωρώντας ότι ο κόσμος είναι παλαβός. Αυτό ισχύει και προσωπικά για τον Μακάριο, ο οποίος, προκαλούσε απροκάλυπτα μέχρι τέλους τη νοημοσύνη του κόσμου, με εκείνο το αξιοθρήνητο δράμα με τις εκποιήσεις. Από τις 5.917 ψήφους το 2024 και εκεί που νόμιζε ότι θα απογειωνόταν, γκρεμίστηκε κιόλας στις… 2.024.

Το πέμπτο είναι το βίντεο με τους πανηγυρισμούς Στεφάνου στο ΑΚΕΛ, το οποίο, σε αντίθεση με το Volt, κατάφερε να εκμεταλλευτεί στο έπακρο τις φλοτίλες Ερντογάν – Χαμάς και να πουλήσει «πόνο» για τη Γάζα, την ώρα που ποτέ δεν έδωσε δεκάρα για τις σφαγές των Ιρανών και του πατερούλη Πούτιν.

Βεβαίως, οι σύντροφοι δεν παρέλειψαν να αναθεματίσουν την Ακροδεξιά και το ΕΛΑΜ, τους φασίστες. Όχι σαν τους δικούς τους, τους δημοκράτες ηγέτες παγκοσμίως, που έχουν γίνει ένα με τον ισλαμοφασισμό.

Και κάτι σημειώσεις: Το αποτέλεσμα των εκλογών έδειξε ότι πολλά σώζονται όταν ο κόσμος συμμετέχει. Τα τελευταία τρία χρόνια η χώρα μας έχει πετύχει περισσότερα από κάθε άλλη τριετία.

Οι πολιτικές επιλογές για το μέλλον μας είναι τρεις: εκείνοι που αντιλαμβάνονται πως το βασικό είναι αυτό να έχει συνέχεια· εκείνοι που δεν το αντιλαμβάνονται· και εκείνοι που το αντιλαμβάνονται, αλλά δεν τους κόφτει, διότι το τομάρι τους είναι το πρώτιστο και συνήθως το μοναδικό.

Αυτό είναι το εκλογικό διακύβευμα. Μόνο αυτό. Των εκλογών που θα έρθουν, ακόμα περισσότερο. Θα βάλουμε στην άκρη γραφικούς, ατζέντες και πειραματισμούς για τα καλά ή θα πάει ξανά η χώρα πίσω; Εμείς αποφασίζουμε.