Πραγματικές όψεις ζωής πίσω από την όποια ευημερία των αριθμών
Όσο κι αν επιτρέπουμε να φαντάζει ως λεπτομέρεια μπροστά στα σοβαρότερα που μας απασχολούν – όπως για παράδειγμα τα μαγειρέματα για την προεδρία της Βουλής – έχουν και κάποιες άλλες πτυχές τα πρόσφατα στοιχεία της Eurostat για το 2025, που φέρνουν 146.000 συμπολίτες μας να βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας. Μάλιστα, η όποια αυξομείωση ποσοστών που καταγράφεται κάθε φορά δεν συνιστά την ουσία. Η πεμπτουσία του πράγματος συνίσταται μάλλον στο θλιβερό γεγονός ότι στο σύγχρονο, αναπτυγμένο περιβάλλον μας, η φτώχεια παραμένει μια ανθεκτική πραγματικότητα που αδυνατούμε να εξαλείψουμε. Όσα φληναφήματα κι αν αντιπαρατίθενται για το στήσιμο μιας οποιασδήποτε άλλης ωραιοποιημένης προσέγγισης.
Πόσο ενοχλητικό θα έπρεπε να είναι και ένα άλλο μεγάλο ολίσθημα που χαρακτηρίζει τους καιρούς μας. Το ότι μετατρέπουμε με τόση ευκολία τον άνθρωπο σ’ ένα ψυχρό στατιστικό δεδομένο. Λησμονούμε ότι πίσω από το «14,9%» κρύβονται ζωντανές ιστορίες στέρησης και ανασφάλειας. Ακόμα και ένας μόνο συνάνθρωπός μας να κινδύνευε με φτωχοποίηση, η κοινωνία μας δεν θα είχε το δικαίωμα να «νίπτει τας χείρας της».
Εκείνο όμως που ασύστολα προκαλεί είναι το χάσμα των ανισοτήτων, που παραμένει τόσο τσιμεντωμένο. Την ίδια ώρα που οι ευάλωτες ομάδες συμπιέζονται, γινόμαστε μάρτυρες ενός προκλητικού σκηνικού, όπου οργιάζουν τα «μαμούθ» προνομιακά ωφελήματα των εκάστοτε «ελίτ», ων ουκ έστιν αριθμός. Αυτή η προνομιακή μεταχείριση συντηρείται αναπόφευκτα εις βάρος των χαμηλότερων εισοδηματικών στρωμάτων, διευρύνοντας επικίνδυνα ένα κοινωνικό ρήγμα.
Ταυτόχρονα, βιώνουμε το οξύμωρο σχήμα που φαντάζει τόσο εδραιωμένο. Οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης προχωρούν σε συνεχείς, πανηγυρικές αναβαθμίσεις της κυπριακής οικονομίας, σκιαγραφώντας μια εικόνα απόλυτης επιτυχίας. Κάτω όμως από το χαλί των μακροοικονομικών επιδόσεων, συντηρούνται ποσοστά φτώχειας, κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητα. Αν δεν μας ενοχλεί να κοιτάξουμε και από μια άλλη ματιά.
Η οικονομική ανάπτυξη δεν μπορεί να αποτελεί αυτοσκοπό αν δεν μεταφράζεται σε πραγματική δικαιοσύνη, όχι ως ένα άλλο χρεοκοπημένο σύνθημα, αλλά ως βασικότατη αρχή του ίδιου του πολιτισμού μας.
Μια πραγματικά ανθρώπινη κοινωνία δεν μετρά την πρόοδό της με βάση το πόσο ευημερούν οι αριθμοί, αλλά με βάση το πώς προστατεύει τους πιο αδύναμους κρίκους της. Όσο η ευημερία των λίγων χτίζεται πάνω στη σιωπηλή ανέχεια των πολλών, τότε η κρίση που βιώνουμε στο σήμερα προσλαμβάνει άλλες διαστάσεις. Σ’ ένα αρκετά γκρίζο φόντο…
