Η Ευρώπη του 1940 βρισκόταν σε μια περίοδο καταστροφής καταπάτησης ελευθεριών και μεγιστοποίησης φυλετικής καταδίωξης και θανάτου. Την πρώτη νίκη κατά του φασισμού και ναζισμού πέτυχε στις 28.10.1940 η μικρή Ελλάδα με το ιστορικό ΟΧΙ και το Αλβανικό έπος, όπου οι Έλληνες μετατράπηκαν σε ενσαρκωτές της ελευθερίας στην πιο ρωμαλέα μορφή της λεβεντιάς. Έσπευσαν ατρόμητοι προς τον αγώνα υπέρ εστιών και βωμών και βρέθηκαν όπως πάντα, σε διαρκή αναμέτρηση με υπέρτερες δυνάμεις σε ό,τι ιερότερο πίστεψαν, την ελευθερία.
Εμείς εδώ στην Κύπρο πριν καταστούμε χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης υψώσαμε το δικό μας ΟΧΙ το 2004 μη αποδεχόμενοι λύση που θα νομιμοποιούσε τα όσα κατάφερε να δημιουργήσει ο Αττίλας στον προδομένο τότε τόπο μας με την παράνομη τουρκική εισβολή, κατοχή και εποικισμό.
Σήμερα η Ευρώπη αντιμετωπίζει ομόθυμα, τη νέα παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου στην Ουκρανία με όσους πρόσθετους διαφαίνονται κινδύνους, ιδιαίτερα μεγάλους και καταστρεπτικούς, για την ύπαρξη δημοκρατικών αρχών, αξιών δικαίου, πολιτισμού, καλής γειτονιάς και ευημερίας. Η αντίδραση στην επελθούσα και επικείμενη πρόσθετη καταστροφή είναι οφειλόμενη αναγκαία και δικαία η συλλογική αντίδραση στην οποία ορθά μετέχει και η Κύπρος. Όμως είναι αδιανόητο να γίνεται αυτή η δικαία αντίδραση, επιλεκτικά χάριν ευρυτέρων συμφερόντων και σε βάρος θεμελιωδών αξιών δικαίου. Δυστυχώς τούτο συμβαίνει για ό,τι αφορά τη συνεχιζόμενη τουρκική βουλιμία σε βάρος μια μικρής χώρας ισότιμο όμως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Δεν ευθύνονται μόνον άλλοι για το ότι δεν αντιμετωπίζεται το κυπριακό πρόβλημα ως ανάλογο και αντίστοιχο με ότι η εισβολή στην Ουκρανία. Διαπίστωση και αναφορά στη ζώσα πραγματικότητα που δεν αποτελεί μορφή αντικατοχικής διεκδίκησης. Μεγάλη η ευθύνη της δικής μας πολιτικής ηγεσίας που δεν κατάφερε να αντιτάξει ένα κοινό λόγο και μια κοινή ξεκάθαρη διεκδίκηση έναντι της Τουρκίας μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κάθε άλλης χώρας που πιστεύει και τηρεί χωρίς παλινδρομήσεις την υπεροχή του δικαίου.
Οι λαοί δεν πρέπει απλώς να θυματοποιούνται χωρίς οι ηγεσίες να συστρατεύονται για τα άλλα και αναγκαία για ελευθερία και αξιοπρέπεια. Άλλωστε η πίστη στο δίκαιο συντηρεί την αντοχή και την ελπίδα. Ακόμα και όταν φαίνονται πως όλα καταρρέουν. Ας θυμηθούμε λοιπόν και ας δράσουμε ανάλογα με τα λόγια του εθνικού ποιητή μας:
«Χαρές και πλούτη αν χαθούν
και τα βασίλεια κι όλα,
τίποτε δεν είναι, αν στητή, μέν’ η ψυχή κι ολόρθη».
*Δικηγόρος – Πρώην Βουλευτής
