«Ανάλογα με την ποιότητα των δημοσιογράφων που έχει ένα κράτος, είναι ανάλογη και η ποιότητα της δημοκρατίας του κράτους (John Kennedy)». Δυστυχώς, στην Κύπρο δεν έχουμε την τύχη να έχουμε δημοσιογράφους ποιότητας σε ικανοποιητικούς αριθμούς, που να εξειδικεύονται σε διάφορα θέματα και τούτο έγινε κατανοητό σε μας όταν μάθαμε τι μισθούς πληρώνονται οι δημοσιογράφοι, όσοι έχουν την τύχη να πληρώνονται. Εκτός από εκείνους του ΡΙΚ, με τους ομολογουμένως συγκριτικά παχυλούς μισθούς, οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι παίρνουν πενιχρούς μισθούς, με αποτέλεσμα να υποφέρει η Δημοκρατία, ενώ οι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι (υπό την έννοια να μην καθοδηγούνται από τους ιδιοκτήτες των Μ.Μ.Ε.) είναι ακόμη πιο λίγοι.
Λόγω των εξελίξεων, η παρακολούθηση των «νέων/ειδήσεων» συγκεντρώνει αυξητικό ενδιαφέρον και παρακολουθώντας τα ΜΜΕ βγάζουμε το καπέλο σε έξι συγκεκριμένους δημοσιογράφους, που έχουν τη γνώση και το θάρρος να συζητούν με τους καλεσμένους τους και άλλους. Μπράβο τους για το θάρρος και την ελευθερία της γνώμης τους, ενώ δεν χάνουμε ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα του πρωινού, όπου η δημοσιογράφος μάς τραβά σαν μαγνήτης. Οι άλλοι όμως;
Στον δικό μας τον τομέα, των ακινήτων, πόσα και πόσα έχουμε υποβάλει ως λύσεις σε σοβαρά προβλήματα, δυστυχώς χωρίς ενθάρρυνση από τα ΜΜΕ. Σε μια καταγγελία μας για πέντε containers επί της παραλίας του Πρωταρά, που μετατράπηκαν σε κατοικίες (και μάλιστα χωρίς δρόμο, χωρίς νερό, χωρίς αποχωρητήρια και ασφαλώς χωρίς άδεια), αποστείλαμε φωτογραφίες και άλλα στοιχεία στα ΜΜΕ, αλλά κανένας δεν τα δημοσίευσε (μάλιστα εισηγηθήκαμε να μην δημοσιευτεί το όνομα μας, εάν θέλουν οι ίδιοι, και να προβάλουν το θέμα ως δική τους έρευνα). Ο μόνος που αντέδρασε θετικά ήταν ο έπαρχος Αμμοχώστου, ενώ ο προηγούμενος δήμαρχος και οι υπηρεσίες του Δήμου καμία αντίδραση δεν επέδειξαν και τα containers είναι εκεί και μάλιστα ενοικιάζονται σε τουρίστες. Άρα, παρόμοιες παρανομίες γιατί να μην ακολουθήσουν και άλλοι;
Ασφαλώς το θέμα της αναβάθμισης της ποιότητας των δημοσιογράφων θεωρούμε ότι είναι και μερικώς ευθύνη του κράτους.
Για να επανέλθουμε στα θέματα των ακινήτων, σας αναφέρουμε ορισμένα θέματα, τα οποία οι διαβασμένοι δημοσιογράφοι θα μπορούσαν να ερευνήσουν:
Μπορεί ή όχι να επιτευχθεί η γρήγορη έκδοση τίτλων βάσει της απαίτησης που είχε η τρόικα; Είναι το πρόβλημα στο Κτηματολόγιο ή μήπως σε άλλες Αρχές;
Τι γίνεται με την οικοδομική αμνηστία και γιατί απέτυχε;
Τι έγινε με το μέτρο της απόσυρσης των τουριστικών κλινών; Πού μπλόκαρε το όλο θέμα, με αποτέλεσμα τα μισά και πλέον ξενοδοχεία να μετατραπούν σε οικιστικές μονάδες;
Είναι ο τίτλος ιδιοκτησίας αξιόπιστο κυβερνητικό έγγραφο, στο οποίο ο πολίτης να μπορεί να βασίζεται ή μπορεί να αλλάζει από το ίδιο το Κτηματολόγιο που τον έκδωσε, αφήνοντας ξεκρέμαστους τους πολίτες που «ανοήτως» εμπιστεύτηκαν το κράτος;
Τι γίνεται με το πιστοποιητικό τελικής έγκρισης, που χωρίς αυτό δεν μπορεί να κατέχεται μονάδα; Λάθος τερατώδους μορφής. Γιατί όχι ένα πιστοποιητικό ασφάλειας της οικοδομής;
Θα φέρουν ή όχι οι δημοτικοί και άλλοι άρχοντες ποινική ευθύνη για τα κακώς έχοντα σε οφθαλμοφανώς λανθασμένες αποφάσεις;
Εάν λοιπόν είχαμε ποιότητα δημοσιογράφων σε αυξητικούς αριθμούς (επαναλαμβάνουμε το θέμα με το επίπεδο της μισθοδοσίας), τότε θα είχαμε και πολύ καλύτερο μέλλον. Ίσως το κράτος, που επιδοτεί τα πολιτικά κόμματα, να πρέπει να επιδοτεί και ένα ποσοστό δημοσιογράφων με αποδεδειγμένες γνώσεις και δραστηριότητες, για να ενθαρρύνουμε τουλάχιστον τους νέους δημοσιογράφους στη μελέτη θεμάτων (ένα είδος βραβείου αναγνώρισης, τύπου Pulitzer, με βραβείο αναγνώρισης π.χ. €5.000/ δημοσιογράφο θα μπορούσε να βοηθήσει) και για την αντίκρουση διαφόρων πολιτικών και άλλων θέσεων που δεν έχουν βάση, μόνο λαϊκισμό.
