Η ΟΕΒ δημοσιοποίησε την Τρίτη το πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του προέδρου της προς τα μέλη της και προς τον κυπριακό λαό και χθες το έκανε και το ΚΕΒΕ.
Είναι εύκολα αντιληπτή η επιθυμία και των δύο ηγετών του εργοδοτικού κόσμου να επισημάνουν τις δυσκολίες που διάγει η οικονομία στο φεύγα του 2022, παρά την ανάπτυξη του 6% που «διαφημίζουν» και οι δύο και να επιστήσουν την προσοχή για τις δυσκολίες που θα συνεχιστούν και ίσως ενταθούν μέσα στο 2023.
Ένα σημαντικό τμήμα των δύο μηνυμάτων αναλώνεται, άμεσα ή έμμεσα, σε θετική αξιολόγηση αποφάσεων και μέτρων που λήφθηκαν ή προωθήθηκαν μέσα στο χρόνο που φεύγει ή και νωρίτερα, με πρωταγωνιστές το κράτος και την Κυβέρνηση, χωρίς βέβαια να παραγνωρίζουν τη συμβολή του επιχειρηματικού κόσμου, στον οποίο προφανώς αποδίδουν το ευτύχημα του σημαντικού ποσοστού ανάπτυξης σε μια χρονιά γεμάτη ανατροπές.
Ο μεν κ. Αγκαστινιώτης χαρακτηρίζει σωστά τα μέτρα που έλαβε η Κυβέρνηση, επικροτεί την στήριξη των ευάλωτων ομάδων και κρίνει καλή την κατάσταση των δημόσιων οικονομικών. Ο δε κ. Α. Αντωνίου, με μια πιο γενναιόδωρη, εκτιμώ, αξιολόγηση της συμβολής της Κυβέρνησης, κάνει λόγο για συνετή οικονομική διαχείριση που εφαρμόστηκε από το κράτος, μνημονεύει τις «αλλεπάλληλες αναβαθμίσεις της πιστοληπτικής ικανότητας από τους οίκους αξιολόγησης», τη συνέχιση της προσέλκυσης ξένων επενδύσεων και επαγγελματιών και τη συγκράτηση εισοδημάτων στην οικονομία. Σημειώνει δε, πως κομβικό ρόλο έπαιξαν οι τομές και οι μεταρρυθμίσεις που υλοποιήθηκαν ή άρχισαν να υλοποιούνται.
Όλα καλά, λοιπόν; Όχι. Στα μηνύματα των ηγετών της ΟΕΒ και του ΚΕΒΕ επισημαίνονται ευκρινώς και τα προβλήματα, τα σημερινά και αυτά που θα μας ταλαιπωρήσουν μελλοντικά. Καταφέρνουν, όμως, και οι δύο πρόεδροι να περάσουν μια αίσθηση συγκρατημένης αισιοδοξίας. Η οποία είναι καλοδεχούμενη και αξιοσημείωτη, ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψη πως δεν παρατηρείται -ίσως γιατί δεν δικαιολογείται- σε άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες.
Η στήλη θέλει πάρα πολύ να επιβεβαιωθεί η αισιοδοξία, έστω συγκρατημένη, των προέδρων των εργοδοτικών συνδέσμων. Δεν μπορεί όμως να αποφύγει μια απορία: Γιατί όταν είναι να συζητηθούν τα χρονίζοντα αλλά και επιδεινούμενα προβλήματα χιλιάδων εργαζομένων, ιδιαίτερα όσων δεν καλύπτονται από συλλογικές συμβάσεις, τότε τα χρώματα που χρησιμοποιούν οι της εργοδοτικής πλευράς για την κατάσταση της οικονομίας και των επιχειρήσεων είναι τα μελανότερα δυνατά;
Θα μπορούσε να χωρέσει στα δύο πρωτοχρονιάτικα μηνύματα και μια καλή κουβέντα για τη συμβολή των απλών – ανώνυμων στρατιωτών στην κερδισμένη, για την ώρα, μάχη για την οικονομία. Και μια διαβεβαίωση καλής διάθεσης στη διπαραγμάτευση των ανοικτών εργασιακών θεμάτων. Διότι, καλή η ανάπτυξη, καλά και τα υγιή δημόσια οικονομικά, αλλά δεν θέλουμε χιλιάδες ευάλωτους και χιλιάδες φτωχούς, θέλουμε καλά αμειβόμενους εργαζόμενους.
