«Μπορεί ένα αγόρι να αγαπά ένα άλλο αγόρι κι ένα κορίτσι ένα άλλο κορίτσι»; Αυτή ήταν η επίμαχη ερώτηση που λογοκρίθηκε από την Επιτροπή Έγκρισης Θεαμάτων του Υπουργείου Παιδείας και είχε ως αποτέλεσμα να αφαιρεθεί από τη θεατρική παράσταση του ΘΟΚ «Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες», του Ιούλιου Βερν. Η απόφαση λήφθηκε μετά από έντονη διαμαρτυρία μητέρας σε ραδιοφωνικό σταθμό της Ελλάδας, η οποία έκανε λόγο για «επιβλαβείς για τα παιδιά ομοφυλοφιλικές αναφορές». Τραυματίστηκε, λέει η μητέρα, το 11χρονο κορίτσι της με την ερώτηση αυτή και της αφαιρέθηκε βίαια η αθωότητα!
Δεν θα μπω στη διαδικασία να εξηγήσω σε κανένα σκουριασμένο μυαλό ότι η αγάπη σε οποιαδήποτε μορφή ή έκφανσή της είναι συναίσθημα και ότι το συναίσθημα δεν έχει φύλο. Ούτε προτίθεμαι να πείσω τον οιονδήποτε γιατί δεν μπορεί να λογοκρίνεται η αγάπη σε μια θεατρική παράσταση ή στη ζωή. Και βέβαια, δεν έχει νόημα να εξηγήσω το αυτονόητο, ότι δηλαδή η ομοφυλοφιλία δεν είναι μόδα ή κάποια μεταδοτική ασθένεια από την οποία κινδυνεύουν τα παιδιά μας. Θα αρκεστώ στη διαπίστωση ότι στη βαθιά συντηρητική και οπισθοδρομική κοινωνία που ζούμε, η ομοφοβία, ο ρατσισμός και η προκατάληψη είναι φαινόμενα πολύ καλά ριζωμένα και ότι οι επίσημες διακηρύξεις για σεβασμό της διαφορετικότητας είναι στην ουσία λόγια του αέρα. Διότι αν φτάσαμε στο σημείο να πετσοκόβεται μία παράσταση και να θεωρείται ακατάλληλη για θέαση επειδή ακούγεται αυτή η απλή ερώτηση, φανταστείτε τι μαρτύριο ζουν τα ΛΟΑΤΚΙ παιδιά και έφηβοι στα σχολεία τους.
Το θέμα βέβαια, δεν είναι αυτή καθαυτή η μεμονωμένη αντίδραση μιας μητέρας, που έχει κάθε δικαίωμα να διαμαρτυρηθεί για μια παράσταση εφόσον κρίνει ότι αυτή είναι κακή, ανάρμοστη, προσβλητική ή ακατάλληλη για παιδικά μάτια και αυτιά. Δικαιούται να έχει την προσωπική της άποψη έστω κι αν αυτή αντιστρατεύεται τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και τη σύγχρονη παιδαγωγική προσέγγιση. Ως εκεί όμως. Διότι το προβληματικό στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι η ένσταση που διατύπωσε μια μητέρα, αλλά η στάση του Υπουργείου Παιδείας, που σε ακόμη μία περίπτωση αποδεικνύεται κατώτερο των περιστάσεων. Πόσο ανακόλουθο είναι στ’ αλήθεια το Υπουργείο Παιδείας όταν από τη μια βαυκαλίζεται ότι με διάφορες δράσεις και προγράμματα εφαρμόζει στην πράξη την πολιτική του για προστασία από κάθε μορφή διακρίσεων, ομοφοβίας και ρατσισμού στα σχολεία και από την άλλη, με τόση ευκολία, φιμώνει ακόμα και την παραμικρή υπόνοια ύπαρξης ατόμων που ανήκουν στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, στερώντας τους το αυτονόητο δικαίωμα στην ορατότητα και την αποδοχή; Το Υπουργείο Παιδείας, το οποίο έχει ως εκπεφρασμένη εκπαιδευτική πολιτική τον σεβασμό της προσωπικότητας κάθε παιδιού, ανεξαρτήτως οποιασδήποτε ιδιαιτερότητας ή σεξουαλικού προσανατολισμού, πρώτο απ’ όλους έπρεπε να διδάσκει, διά του παραδείγματος, τη συμπερίληψη και τον σεβασμό της διαφορετικότητας, αντί να παραδίδει στα παιδιά μαθήματα μίσους και αποκλεισμού.
Κλείνω με την τοποθέτηση του Κώστα Γαβριηλίδη, πρώην προέδρου της Accept – ΛΟΑΤΚΙ και νυν συμβούλου του Προέδρου της Δημοκρατίας για θέματα πολυπολιτισμικότητας, αποδοχής και σεβασμού στη διαφορετικότητα, την οποία προσυπογράφω πλήρως: «… Η απάντηση στην ερώτηση είναι απλή και απολύτως καταφατική. Ναι, ένα αγόρι μπορεί να αγαπά ένα αγόρι και ένα κορίτσι μπορεί να αγαπά ένα κορίτσι. Δεν είναι κάτι το οποίο χρήζει ερμηνείας και δεν προωθεί κάποια συγκεκριμένη θέση. Είναι απλά ένα γεγονός. Το να προσπαθούμε να κρύψουμε από τα παιδιά μια πραγματικότητα είναι σαν να τους αποκρύβουμε ότι η γη είναι στρογγυλή. Απαιτείται να είμαστε ειλικρινείς με τα παιδιά, αφού αργά ή γρήγορα θα μάθουν την αλήθεια…».
panayiota.charalambous@phileleftheros.com
