Η υπόθεση της Εύας Καϊλή που πιάστηκε στις Βρυξέλλες για το Qatargate, έφερε στην επιφάνεια και το γεγονός ότι οι ευρωβουλευτές έχουν μηνιαίες απολαβές περί τις €25,000 συν έξοδα διατήρησης ενός γραφείου στις Βρυξέλλες και ενός γραφείου στην πατρίδα τους. Επίσης λαμβάνουν επίδομα για την παρουσία τους στις συνεδριάσεις επιτροπών του Ευρωκοινοβουλίου, συν επιδόματα για συμμετοχή σε επισκέψεις του Ευρωκοινοβουλίου εκτός έδρας. Πρώην ευρωβουλευτής που ρωτήσαμε μας είπε ότι το ποσόν μπορεί να φτάσει τις €35,000 το μήνα. Δηλαδή οι ετήσιες απολαβές μπορεί να κυμανθούν από €300,000 έως και €400,000 ετησίως, ποσά καθόλου ευκαταφρόνητα αν λάβει κανείς υπόψη ότι λίγοι εξ αυτών διατηρούν γραφεία στις Βρυξέλλες και στην πατρίδα τους που να κάνουν τη δουλειά για τα οποία προορίζονται τα λεφτά, δηλαδή π.χ. να εξηγούν στους αγρότες, τους ελεύθερους επαγγελματίες και στην κοινωνία εν γένει τις νομοθεσίες που θα περάσουν ή πέρασαν από το Ευρωκοινοβούλιο. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο κατηγορείται και η ευρωβουλευτής της ΝΔ Μαρία Σπυράκη, για την οποία ο Ευρωπαίος Γενικός Εισαγγελέας υπέβαλε αίτημα για άρση της ασυλίας της, για απάτη σε βάρος του προϋπολογισμού της Ε.Ε. με αιχμή τη διαχείριση της κοινοβουλευτικής αποζημίωσης και δη για αμοιβή διαπιστευμένου κοινοβουλευτικού βοηθού. Είναι γνωστό ότι η γραφειοκρατία των Βρυξελλών η οποία ζει και λειτουργεί σε συνθήκες επαγγελματικής χλιδής είναι πολύ χαλαρή στον έλεγχο της διαχείρισης των απολαβών και επιδομάτων ευρωβουλευτών. Κι αυτό δεν είναι σημερινό φαινόμενο. Αυτό μας εξηγούσε ένας τζέντλεμαν ευρωβουλευτής εξ Ελλάδος στις αρχές του αιώνα, ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης (1941-2009). Αφορμή ήταν μια σκηνή σε μισοσκόταδο στο Στρασβούργο, όταν μετά από δείπνο σε ένα καλό εστιατόριο της πόλης, πηγαίναμε πεζή στα ξενοδοχεία που είχαμε καταλύσει κουβεντιάζοντας ή καλύτερα ακούγοντας τις απαντήσεις που μας έδινε ο Παπαγιαννάκης στις ερωτήσεις μας περί της λειτουργίας της Ε.Ε. Σε κάποια στιγμή και σε μια απόσταση, είδαμε ένα Κύπριο ευρωβουλευτή να μπαίνει σε ένα φτηνό ξενοδοχείο χωρίς να μας έχει αντιληφθεί. Μετά από κάποια σχόλια εκ μέρους ημών των Κυπρίων της παρέας, ο Παπαγιαννάκης εξήγησε ότι ο εν λόγω ευρωβουλευτής χρησιμοποιούσε το κακόφημο εκείνο ξενοδοχείο μόνο για ύπνο διότι ήταν πολύ φτηνές οι τιμές του. Αυτό αποτέλεσε την αφορμή για να μας εξηγήσει ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης γιατί θα έπρεπε να αλλάξει ο τρόπος διαχείρισης των κονδυλίων που οι χώρες μέλη δίνουν στην ουσία στις Βρυξέλλες για να λειτουργεί η Ε.Ε. διότι εκτός των άλλων διάσημοι και ωραίοι στις χώρες τους «κυνηγούν μια καρέκλα στην ευρωβουλή για να πλουτίσουν χωρίς να έχουν ουσιώδη προσόντα». Ο ίδιος, ένας ευρυμαθέστατος, προσηνής και πάντα χαμογελαστός άνθρωπος είχε εκλεγεί ευρωβουλευτής με τον Συνασπισμό το 1989, 1994 και το 1998. Σπούδασε Νομικά, Οικονομικές και Πολιτικές Επιστήμες σε Αθήνα, Μονπελιέ και Παρίσι και υπήρξε καθηγητής και ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού 2, στο Ινστιτούτο Διοίκησης Επιχειρήσεων του Ορσαί και στο Μεσογειακό Αγρονομικό Ινστιτούτο του Μονπελιέ. Έκανε έρευνες και μελέτες πάνω στη μεσογειακή οικονομία, την ΕΟΚ, την Κινεζική αγροβιομηχανία, την αλιεία στην Ελλάδα και άλλες, για λογαριασμό της ΕΟΚ, της ΓΚΑΤΤ και του ΟΗΕ, από το 1967 ως το 1987. Επίσης υπήρξε επιστημονικός συνεργάτης στο Πάντειο και είχε συνεργαστεί και αρθρογραφήσει στο Βήμα, τον Οικονομικό Ταχυδρόμο, το Αντί, την Αυγή και τον Πολίτη. Την τελευταία φορά που πήγα στις Βρυξέλλες είχα θυμάμαι δει στο εστιατόριο των ευρωβουλευτών την Εύα Καϊλή, τον Θοδωρή Ζαγοράκη και τον Αλέξη Γεωργούλη…
Η απληστία είναι προφανώς αυτό που ισχύει στην περίπτωση της κυρίας Καϊλή, στο σπίτι της οποίας και στην κατοχή του πατρός της, βρέθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, από φερόμενο χρηματισμό από το Κατάρ ως παρελκόμενο μια συμμορίας «Τεσσάρων» που ήταν πίσω από μια ΜΚΟ, προς ανάπτυξη σχέσεων ανάμεσα σε ευρωβουλευτές και το Κατάρ, για την άσκηση θετικής επιρροής σε κρίσιμα θέματα όπως οι εργασιακές σχέσεις. Σύμφωνα με δικαστικά έγγραφα που έχουν στην κατοχή τους οι εφημερίδες Le Soir και La Repubblica, o Φραντσέσκο Τζόρτζι σύντροφος της Εύας Καϊλή επιβεβαίωσε πως «εγκέφαλος» της οργάνωσης ήταν ο Ιταλός πρώην ευρωβουλευτής Πιερ Αντόνιο Παντζέρι. Μάλιστα, φέρεται να υποστήριξε ότι το μηχανισμό ΜΚΟ που είχε στηθεί είχαν χρησιμοποιήσει στο παρελθόν τόσο το Κατάρ όσο και το Μαρόκο. Ως εκ των γεγονότων προκύπτει ότι οι βελγικές αρχές της δικαιοσύνης είναι και σοβαρές και μεθοδικές αν ληφθεί υπόψη ότι παρακολουθούσαν την υπόθεση για δύο σχεδόν χρόνια.
Το ίδιο δεν συμβαίνει στα ψηλά δώματα της Ε.Ε. καθώς την Πέμπτη, στο τελευταίο για τον Νίκο Αναστασιάδη Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, ο πρόεδρος του σώματος, Σαρλ Μισέλ, αποχαιρέτησε τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας γράφοντας στο Twitter: «Αγαπητέ Αναστασιάδη μετά από σχεδόν δέκα χρόνια σ’ αυτή την αίθουσα, είσαι ένα από τα πιο έμπειρα μέλη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Σ’ ευχαριστούμε για όλο σου το έργο για την προώθηση του ευρωπαϊκού εγχειρήματος». Μήπως τυχαία ο Σαρλ Μισέλ παραβλέπει ότι η κυβέρνηση Αναστασιάδη προωθούσε ρωσικές θέσεις στις Βρυξέλλες για χρόνια; Ότι πουλούσε ευρωπαϊκές υπηκοότητες σε Ρώσους ολιγάρχες και όχι μόνο; Μήπως το ότι κεφάλαια του Κρεμλίνου φιλοξενούνταν σε κυπριακή τράπεζα «ρωσικής ενδυμασίας» που έκλεισε τις προάλλες σε μια νύχτα, δεν το πήραν πρέφα στην Κομισιόν; Μήπως το ρωσικό πλέγμα με τις υπεράκτιες και το ξέπλυμα από το οποίο έγιναν εκατομμυριούχοι δικηγόροι, ελεγκτές και ντιβέλοπερς εδώ, δεν μαθεύτηκε στις Βρυξέλλες; Δεν είδατε τα Panama Papers κ. Μισιέλ; Αν κ. Σαρλ Μισιέλ, της Εύας Καϊλή είναι Qatargate, του Νίκου Αναστασιάδη τι θα έπρεπε να είναι; Russiangate! Ουαί υμίν των Βρυξελλών υποκριτές!
paraschos.andreas@gmail.com
Ελεύθερα, 18.11.2022.
