Κυριακή των εκλογών! Οφείλω να πω ότι για πρώτη φορά στη ζωή μου θα ψηφίσω στις αρχιεπισκοπικές εκλογές. Θα το πράξω για να στηρίξω ένα μητροπολίτη που εκτιμώ, του οποίου γνωρίζω το έργο και τις θέσεις στο κυπριακό πρόβλημα.
Ξέρω ότι αγαπά όλη την Κύπρο, απ’ άκρη σ’ άκρη, είναι δεκτικός και απόλυτα συνειδητοποιημένος του ρόλου μας στον θρησκευτικό διάλογο στην ταραγμένη Λεβαντίνη. Έναν ιερωμένο του οποίου η μόρφωση δεν είναι περίκλειστη από τα βράχια της θάλασσας μας! Έναν άνθρωπο που έζησε την Κύπρο τότε και τώρα και που έχει συνείδηση της απόγνωσης του κόσμου. Θα ψηφίσω έναν μητροπολίτη που δεν έκτισε παλάτια, ούτε ξενοδοχεία και καφετέριες, που σεβάστηκε την ιστορία και το περιβάλλον, που έχει συναίσθηση, της κλίμακας και της ομορφιάς του τόπου.
Η ψήφος μου είναι συνειδητή και σκόπιμη και δίνεται για να φράξει τη δυνατότητα επέμβασης τάσεων και προτάσεων πεπαλαιωμένων και επικίνδυνων εποχών στα της πολιτείας, παρά τον σαφή διαχωρισμό που καταγράφεται στο δικοινοτικό σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας στο οποίο προστρέχουμε ενίοτε και κυρίως όταν βολεύει.
Σ’ αυτή τη σύντομη ευτυχώς εκλογική περίοδο άκουσα και νούσιμους μητροπολίτες αλλά και άλλους που μιλούσαν όπως μας έχουν συνηθίσει και οι πολιτικοί, λαΐκιζαν, κατηγορούσαν, έφασκαν και αντίφασκαν. Στο τέλος βέβαια άφησαν κατά μέρους τον ιερό αγώνα, έριξαν τους τόνους και μίλησαν μειλίχια για την έννοια των Χριστουγέννων και τη γέννηση του Θεανθρώπου που σκορπίζει την αγάπη του για την πλάση!
Κατανοώ ότι οι Μητροπολίτες πασχίζουν ν’ αναλάβουν το ύστατο αξίωμα της εκκλησίας, υπάρχει όμως μια ειδοποιός διαφορά! Κρατούν στους ώμους τους το τεράστιο βάρος της αυτοκέφαλης εκκλησίας, την εκπροσωπούν από τα βάθη των αιώνων! Ανεξάρτητα αν σήμερα κάποιος είναι θρησκευόμενος ή όχι, η εκκλησία της Κύπρου είχε διαχρονικά και ρόλο και έργο και ήταν παρούσα στις δύσκολες ιστορικές στιγμές του τόπου. Σε αυτήν προσφεύγει, σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, σχεδόν το 45% τούτου του λαού αποζητώντας ασφάλεια στην περιρρέουσα ανασφάλεια! Παλιά ανάγιωνε παιδιά των εκθετοτροφείων, άλλοτε οι παπάδες δίδασκαν τα ιερά γράμματα και καθοδηγούσαν κρατώντας στα στιβαρά τους χέρια την ελπίδα. Όμως μπορούμε να ξεχάσουμε ότι κάποτε αρνήθηκαν να βαφτίσουν στην ιερή κολυμβήθρα των ορθοδόξων μερίδα των συμπατριωτών μας;
Μπορούν και να μας σώσουν αλλά και να μας βυθίσουν!
Παράδειγμα σωτήριας θρησκευτικής παρέμβασης σε πρόβλημα που ταλάνιζε την Κύπρο των μεσαιωνικών χρόνων ήταν η στάση του Πατριάρχη Γερμανού όταν οι δύο Λεόντιοι, ο ηγούμενος της μονής των Αψυνθίων και ο μητροπολίτης της Σολιάς τον επισκέφθηκαν στην Νίκαια και του ζήτησαν να τους συμβουλέψει για τη στάση τους έναντι των Λατίνων που τους καταπίεζαν στην εκτέλεση των ορθοδόξων καθηκόντων τους. Ο Πατριάρχης αφού μελέτησε το θέμα με κριτήριο τους ιερούς κανόνες και την ορθόδοξη παράδοση εξέδωσε απόφαση την οποία κοινοποίησε σε μια πρώτη επιστολή προς Κύπριους το 1223. …«εν όψει αφ’ ενός μεν της προέχουσας ανάγκης να διαφυλαχθεί η πνευματική ακεραιότης της Κυπριακής εκκλησίας, αφ’ ετέρου δε της αδήριτης ανάγκης κάτω από την οποία βρισκόταν η εκκλησία, ο Κυπριακός κλήρος μπορούσε κατ’ οικονομίαν και κατ’ επίφασιν να συμμορφώνεται προς τα επιβαλλόμενα μέτρα προς αποφυγή της επαπειλούμενης ψυχολέθρου συντριβής»2. Ακόμη δεν κατάλαβαν οι Κύπριοι τι ήθελε να πει ο Πατριάρχης!
Ο Αρχιεπίσκοπος και οι Μητροπολίτες έχουν χρέη έναντι του κόσμου τους, όχι των τραπεζών. Συνεισφέρουν στην ποιότητα της ζωής, όχι στην ανάπτυξη του τουρισμού. Συμπαραστέκονται στους καραβοτσακισμένους πρόσφυγες από τις απέναντι ακτές με ειλικρινή αγάπη, όπως διδάσκει το Ευαγγέλιο. Απέχουν από εθνικιστικά παραληρήματα, από εξάρσεις και προτροπές που μόνον ζημιά μπορούν να δημιουργήσουν. Χρειαζόμαστε ιεράρχες σύγχρονους που βιώνουν την πραγματικότητα, το τι συμβαίνει γύρω μας, την αποδοχή της επιστήμης [θυμάστε τα περί των εμβολίων του κορονοϊού] και της διαφορετικότητας.
Στο βραχύ πέρασμά τους από τα εγκόσμια εκπληρούν ένα σκοπό που επέλεξαν οι ίδιοι, να πρεσβεύουν, να διδάσκουν και να πιστεύουν στη δύναμη της αγάπης, ακριβώς όπως έγραψε ο Απόστολος Παύλος στην Α’ προς Κορινθίους Επιστολή του: Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. Καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι. Καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσομαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.
Ψηφίζοντας αναιρώ από το βλέμμα μου πολυτελέστατους και χρυσοποίκιλτους ναούς, πανάκριβά μάρμαρα, χρυσούς πολυελαίους και υπέρογκα ξενοδοχεία κτισμένα σε παραλίες και αρχαιολογικούς χώρους και ακούω τον Ύμνο της Αγάπης με τη φωνή της Εdith Piaf!
Επιλέγω συνειδητά να ελπίζω σε ένα καλύτερο μέλλον, εστιάζω στη σεμνότητα και το κάλλος της Παναγίας της Φορβιώτισσας και συλλαβίζω τα λόγια της επιγραφής: [Ἀνιστορήθη ὁ ναός] τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου διά συνδρομῆς καί πολλῶν κόπων Νικηφόρου Μαγίστρου τοῦ Ὑσχυρίου βασιλεύωντος Ἀλεξίου τοῦ Κομνηνοῦ ἒτους ŞΧΙΔ Ἰνδικτιῶνος ΙΔ
1. Ο τίτλος: Από την Προς Κορινθίους Α’ Επιστολή του Αποστόλου Παύλου
2. Θεόδωρος Παπαδόπουλλος. Ιστορία της Κύπρου, τόμος Δ΄Μεσαιωνικόν Βασίλειον, Ενετοκρατία. Ίδρυμα Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ. Λευκωσία, 1995, σελ. 566
Ελεύθερα, 18.12.2022.
