Δεν υπήρξε νομίζω πιο δυνατή περιγραφή της 15χρονης δράσης της επίτιμης προέδρου της οργάνωσης Cyprus Stop Trafficking Ανδρούλας Χριστοφίδου Henriques, από αυτήν που έκανε η Νάσια Διονυσίου, λειτουργός του Γραφείου της Επιτρόπου Διοικήσεως και Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και επιτυχημένη συγγραφέας-λογοτέχνιδα.
Στις 17 Φεβρουαρίου 2016 στη διάρκεια συζήτησης στο Σπίτι της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Λευκωσία, η τότε Επίτροπος Διοικήσεως Ελίζα Σαββίδου πρόσφερε εκ μέρους του Γραφείου της ένα μικρό δώρο στην κυρία Henriques, μετά που η Νάσια Διονυσίου της απηύθυνε αυτά τα λίγα λόγια, μεταξύ άλλων: «Ας μου επιτρέψει η κυρία Ανδρούλα να βάλω στο στόμα της μερικούς στίχους που έγραψε παλιά ο Μανόλης Αναγνωστάκης, μα θα μπορούσε να τους είχε γράψει, μέσα απ’ τη ζωή, τη διαδρομή και τη στάση της, η ίδια:
«Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει. Όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα. Έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω. Πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες».
Η κυρία Ανδρούλα, λοιπόν, η πολυαγαπημένη μας, η επίμονη, η πεισματάρα, η αγωνίστρια, που δεν παραδέχεται καμία ήττα. Οι μισές της προτάσεις ξεκινούν με τη φράση: «Μα είνταλως; Πρέπει κάτι να κάμουμε». Και πάντα βρίσκει αυτό που πρέπει να κάνουμε. Έστειλε εκατοντάδες επιστολές σε υπουργούς, κυβερνητικούς αξιωματούχους, λειτουργούς, υπαλλήλους, πήρε χιλιάδες τηλεφωνήματα, έγραψε δεκάδες άρθρα, παρακάλεσε, πείσμωσε, αγρίεψε, έτρεξε σε στρατόπεδα, σε εκδηλώσεις, υποστήριξε το αυτονόητο: «Η εμπορία προσώπων είναι έγκλημα και γι’ αυτό πρέπει κάτι να κάμουμε, τα θύματα εμπορίας προσώπων είναι άνθρωποι και γι’ αυτό πρέπει κάτι να κάμουμε».
Μίλησε για το αυτονόητο. Χωρίς ιδεολογική μυωπία, χωρίς τη διάθεση σύγκρουσης για τη σύγκρουση, χωρίς φανφάρες, φιλοδοξίες, μικροπολιτικούς σχεδιασμούς. Και γι’ αυτό πολλοί την άκουσαν και πολλά πράγματα άλλαξαν πράγματι, προς το καλύτερο. Όμως η κυρία Ανδρούλα δεν είναι από αυτούς που απλώς μιλούν κι αφήνουν τους άλλους να κάνουν αυτό το κάτι που πρέπει να κάνουμε. Βρήκε σπίτια να στεγάσουν τα θύματα του trafficking, βρήκε τρόπους να καλύψει οικονομικά τις ανάγκες τους, βρήκε συμπαραστάτες την ομάδα του Cyprus Stop Trafficking να τους σταθούν ψυχολογικά, συναισθηματικά, πρακτικά. Τη ρώτησα μια μέρα, πώς αντέχει να τα κάνει όλα αυτά. «Κάμνω τα, για να μεν αντρέπουμαι που ζιω», μου απάντησε, απολύτως φυσιολογικά, χωρίς κανένα ίχνος διδακτισμού ή έπαρσης, σεμνά κι απλά, ποτέ όμως απλοϊκά, όπως πάντα»…
