«Και εκεί, ανάμεσα στην προκαθορισμένη διαδικασία, η οποία τελείται σε δημόσια θέα, εκεί που ακόμα και οι πρωταγωνιστές μερικές φορές λειτουργούν με αυτοματισμό μέσα στην ένταση των στιγμών, κάπου διακρίνεις το ανθρώπινο στοιχείο. Σε μία παύση, η κάμερα έδειξε το βλέμμα και το πρόσωπο της Άννας – Μαρίας. Εκεί όπου το τελετουργικό, το πρωτόκολλο και ο τίτλος μπήκαν σε δεύτερο πλάνο. Εκεί η έκφραση ακόμα και συγκρατημένη, φανέρωσε την ευαισθησία και το αληθινό συναίσθημα. Εξέφρασε την απώλεια του συντρόφου για σχεδόν έξι δεκαετίες. Και αυτό ίσως ήταν το πιο γήινο στοιχείο στο τελετουργικό. Γιατί πίσω από το πρωτόκολλο είναι μια οικογένεια που έχασε τον σύζυγο και πατέρα της» – Η Χριστίνα Πουτέτση στο Protagon, συνόψισε το πλάνο που θα μείνει. Για πολλούς λόγους. Που καμία πολιτική ανάλυση δεν μπορεί να χωρέσει.
Ένα Tweet του ευφυούς ραδιοφωνικού παραγωγού στην Ελλάδα (Σκάι 10,3) Μάνου Βουλαρίνου: «Ζούμε αυτή την παράνοια στην οποία οι θαυμαστές δικτατόρων και δικτατορικών καθεστώτων, κουνούν το δάχτυλο στους θαυμαστές κάποιου που κάποτε ήταν μονάρχης σε βασιλευμένη δημοκρατία».
Αναφέρεται στις εξ αριστερών επικρίσεις που κτύπησαν κόκκινο στην Ελλάδα με αφορμή την κηδεία του τέως Βασιλιά Κωνσταντίνου.
Και ένα άλλο, λειψό…
«Η παγκόσμια ελίτ έφτασε στο Νταβός με περισσότερα από 1.000 ιδιωτικά τζετ, για να μας κάνουν μαθήματα για την κλιματική αλλαγή» – Εδώ, έχει κάποιο δίκιο ο Βαρουφάκης, αν και με έναν τρόπο πολύ λιγότερο προκλητικό, ανήκει και αυτός σε μία οικονομικά ισχυρή ελίτ πολιτών. (Ανάρτηση στο DiEM25, που είναι ένα πανευρωπαϊκό, προοδευτικό κίνημα –όπως χαρακτηρίζεται– και που φέρει την ιδρυτική σφραγίδα και του Έλληνα πρώην υπουργού Οικονομικών της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, που παραλίγο να ρίξει την Ελλάδα στα βράχια).
Όμως, λίγο πιο κάτω, στα σχόλια, ο @paolofolivera, που έχει τον εύστοχο υπότιτλο στον λογαριασμό του, «Please think before you tweet!», δηλαδή «σε παρακαλώ σκέψου προτού τουιτάρεις», σημειώνει σχετικά με το πιο πάνω: «Δεν λέω ότι δεν αληθεύει (αυτό που λέτε), αλλά το να χρησιμοποιείς μια φωτογραφία (την πιο πάνω) από το 2016, κάνει το τουίτ να μοιάζει με fake, ψεύτικο. Είναι τόσο δύσκολο άραγε να βρείτε μια αληθινή φωτογραφία από το τρέχον γεγονός;»
Από το World of Statistics, @stats_feed, ο αριθμός της ημέρας, που προκαλεί ντροπή και αηδία: Ο παγκόσμιος ρυθμός πλυσίματος των χεριών μετά τη χρήση τουαλέτας είναι κάτω του 20%. Δυστυχώς, είναι αλήθεια. Και δεν συμβαίνει μόνο στον λεγόμενο υποανάπτυκτο τόπο. Το ’χω δει άπειρες φορές και στα δικά μας, «πολιτισμένα» λημέρια!
