Η πρόβλεψη κυκλοφορεί εδώ και πολύ καιρό. Ότι δηλαδή θα έρθει μια μέρα που οι μηχανές θα αντικαταστήσουν την ανθρώπινη εργασία. Θα δουλεύουν μόνο όσοι θέλουν και πάλι όχι για βιοποριστικούς σκοπούς, αφού οι κοινωνίες θα χρηματοδοτούνται από την εργασία των μηχανών. Πότε θα γίνει αυτό κανένας δεν ξέρει. Πάντως, δεν έγινε στη διάρκεια καμιάς από τις τέσσερις βιομηχανικές επαναστάσεις που έζησε μέχρι τώρα η ανθρωπότητα.
Και όχι μόνο κάτι τέτοιο δεν υλοποιήθηκε, αλλά αντίθετα με τις εκτιμήσεις πως θα δουλεύουμε λιγότερο, καταλήξαμε να δουλεύουμε περισσότερο και μάλιστα τις περισσότερες φορές απλήρωτοι. Επιπλέον ώρες στο χώρο εργασίας, απαντούμε σε επαγγελματικά email ενώ έχουμε σχολάσει, τελειώνουμε πρότζεκτ μέσα στο σαββατοκυρίακο, γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή.
Επιπλέον, είναι πολύ πιθανόν να δουλεύουμε και για πολύ περισσότερα χρόνια, καθώς η μια μετά την άλλη οι κυβερνήσεις προωθούν συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις, σπρώχνοντας τα όρια προς τα πάνω. Κάτι, που όπως τονίζουν, είναι απολύτως απαραίτητο, καθώς με την αύξηση του ορίου ζωής τα συνταξιοδοτικά συστήματα γίνονται όλο και πιο δαπανηρά. Στις δυτικές χώρες, υπολογίζεται πως πλέον άντρες και γυναίκες περνούν τα τελευταία τουλάχιστον 23 με 27 χρόνια της ζωής τους ως συνταξιούχοι.
Οι προτάσεις για τη δημιουργία ενός βιώσιμου συνταξιοδοτικού συστήματος δίνουν και παίρνουν. Από τη φορολόγηση του πλούτου μέχρι τη δημιουργία ειδικών ταμείων, διάφορες ιδέες πέφτουν. Εκείνο, όμως που φαίνεται πως λύνει το ζήτημα είναι και το θέμα που προκαλεί τις μεγαλύτερες αντιδράσεις, δηλαδή η αύξηση των ορίων αφυπηρέτησης. Η Γαλλία, για παράδειγμα, θα παραλύσει τις επόμενες μέρες, καθώς οδεύει προς γενική απεργία, με σχεδόν τους πάντες να συμφωνούν πως δεν θα αφήσουν να περάσει το νομοσχέδιο του Εμανουέλ Μακρόν για σταδιακή αύξηση στα 65 χρόνια από τα 62 που είναι τώρα.
Το οικονομικό επιτελείο της γαλλικής κυβέρνησης λέει πως το έλλειμα του συνταξιοδοτικού θα φτάσει τα 14 δισεκατομμύρια ευρώ μέχρι το 2030. Τα εργατικά συνδικάτα το κατεβάζουν στα δέκα δισεκατομμύρια ευρώ. Όπως και να έχει είναι ένα μεγάλο νούμερο, με τις συντάξεις να απορροφούν το 14% του ΑΕΠ της χώρας.
Κυβέρνηση από τη μια, εργατικά συνδικάτα και αντιπολίτευση από την άλλη έχουν στηθεί σε θέση μάχης. Στις υπόλοιπες χώρες στεκόμαστε από μακριά και παρακολουθούμε τις εξελίξεις, ξέροντας πως ακολουθεί η σειρά μας και ότι αργά ή γρήγορα πρέπει να λάβουμε αποφάσεις για το τι θα κάνουμε με τις συντάξεις.
