Αλήθεια λέω, με συγκίνησε η ειλικρίνεια της Τσελεστίνα Ντε Πέτρο, που είναι υποψήφια Πρόεδρος επειδή τη χρειάζεται η Κύπρος. Την άκουγα χτες το πρωί στο Τρίτο του ΡΙΚ. «Προσπαθώ να κλείσω ραντεβού με τον Αρχιεπίσκοπο… Μέχρι στιγμής, δεν τα κατάφερα. Προσπάθησα να πάω και στο Υπουργείο Άμυνας να δω τι όπλα χρειαζόμαστε… Χρειαζόμαστε αεροπλάνα… Και στις Φυλακές προσπάθησα αλλά…».
Αυτό είναι ειλικρίνεια. Προσπάθησε, δεν τα κατάφερε και δεν έχει πρόβλημα να το λέει. Όχι σαν μερικούς άλλους, που παριστάνουν τους σούπερμαν.
Αναρωτιέμαι αν την άκουσε ο Εργκιούν Ολγκούν, ο στενός συνεργάτης του Ερσίν Τατάρ, που βγήκε προχτές και ανακοίνωσε τις προδιαγραφές που πρέπει να έχει ο Πρόεδρός μας. Θυμάστε τι έγινε με τον Ακιντζί και τη Βουλή για την επέτειο του Ενωτικού Δημοψηφίσματος. Έβαλε ο Ακιντζί τις προδιαγραφές και η Βουλή ψήφισε αυτό που ονομάστηκε «νόμος Ακιντζί». Τώρα, προχώρησαν τα πράματα. Βάζουν προδιαγραφές για τον Πρόεδρο που θέλουν. Δεξιοί κι αριστεροί.
Έγραφα πρόσφατα για το άρθρο του Αμπντουλάχ Κόρκμαζχαν, γενικού γραμματέα της «Αριστερής Κίνησης», ο οποίος μας έλεγε, μεταξύ άλλων, ότι πρέπει «να κερδίσει την αναμέτρηση ένας υποψήφιος που τάσσεται υπέρ της ομοσπονδιακής λύσης». Τώρα, να και οι προδιαγραφές του καθεστώτος Τατάρ. Σύμφωνα με τον Εργκιούν Ολγκούν, «σε περίπτωση που μετά τις εκλογές γίνουν οι απαραίτητες δηλώσεις εκ μέρους της ελληνοκυπριακής πλευράς στη βάση της ισότητας», θα αντιδράσουν κι εκείνοι αναλόγως. «Θα τεστάρουμε», λέει, «τον νέο Ελληνοκύπριο ηγέτη. Αν θα κάνει βήματα που θα αγγίξουν την καθημερινή ζωή και θα προστατεύουν την ισότητα των δύο πλευρών, θα ακολουθήσουμε και εμείς μια εξαιρετικά αποφασιστική πολιτική».
Τους κάνει άραγε, η Τσελεστίνα Ντε Πέτρο με την ειλικρίνειά της; Αν τους κάνει, να μας το πουν, να ξέρουμε κι εμείς πιο συγκεκριμένα τις επιθυμίες τους, μην ψηφίζουμε κατά προσέγγιση. Να δουν παρακαλώ και την περίπτωση της Τσελεστίνα Ντε Πέτρο, που ακόμα και το όνομά της δεν παραπέμπει σε ελληνικό εθνικισμό για να τους ενοχλεί. Αν τους κάνει, να βγούμε κι εμείς από τα διλήμματα.
Διότι, έτσι όπως πάμε, κάποια στιγμή, θα βάλουν πιο αυστηρές προδιαγραφές και θα τρέχουμε και δεν θα φτάνουμε για να ανταποκριθούμε. Ο Αμπντουλάχ Κόρκμαζχαν, για παράδειγμα, μας έλεγε ότι «πρώτα απ’ όλα, το γεγονός ότι ο Νίκος Αναστασιάδης δεν είναι ξανά υποψήφιος, είναι μια θετική εξέλιξη», διότι, «είναι ο κύριος υπεύθυνος για την αποτυχία της συνάντησης στο Κραν Μοντάνα». Ε, αφού το λένε οι Τουρκοκύπριοι, εμείς τι να λέμε; Ούτε να δουν τα δικά τους δεν μπορούμε να πούμε. Μόλις προχτές πανηγύριζε ο Γιαννάκης Κασουλίδης, διότι είδε τα αποτελέσματα των τοπικών «εκλογών» στα κατεχόμενα και έλεγε ότι «ο κόσμος δεν έδειξε με το αποτέλεσμα ότι συμφωνεί με την πολιτική των δύο κρατών και της διχοτόμησης, αλλά μάλλον επιθυμεί την προσέγγιση μεταξύ των δύο κοινοτήτων, με στόχο την ενοποίηση της Κύπρου και όχι τη διχοτόμησή της».
Ε, καλά να μας κάνουν, λοιπόν. Διότι, άμα τα λέει αυτά ο υπουργός Εξωτερικών, τι σημασία έχει που ο Σενέρ Λεβέντ γράφει για τις ίδιες «εκλογές»: «Για ποια εκλογική νίκη μπορεί να γίνεται λόγος σε ένα μέρος στο οποίο τόσο οι ευρισκόμενοι στη διοίκηση όσο και οι ευρισκόμενοι στην αντιπολίτευση είναι υποτακτικοί και δεν επαναστατούν καθόλου κατά του κατακτητή τους;» (εφ. Πολίτης, 16/1/23).
Τι είναι αυτά που λες Σενέρ; Ο Κασουλίδης διαπιστώνει «εκλογική νίκη» από τον κόσμο που επιθυμεί ενοποίηση της Κύπρου κι εσύ μιλάς για υποτακτικούς; Άκου τι λέει ο Σενέρ! «Οι εκλογές εδώ (στα κατεχόμενα, δηλαδή) είναι μια πράξη που ωφελεί στην κάλυψη της εικόνας της Τουρκίας ως εισβολέα και κατακτητή στην Κύπρο». Άσε, φίλε μου. Δεν βλέπεις ότι ούτε οι Ελληνοκύπριοι πολιτικοί τολμούν να πουν κάτι τέτοιο;
Ας τεστάρει, λοιπόν, η διοίκηση και η αντιπολίτευση τον επόμενο Πρόεδρο κι αν τους αρέσει, βλέπουμε. Μόνο να είναι πιο ειλικρινείς όταν δίνουν τις προδιαγραφές, να μην δίνει άλλες ο ένας, άλλες ο άλλος και να μας μπερδεύουν. Ας πουν και σε εμάς αυτό που λένε στον εαυτό τους: Θέλουμε Ελληνοκύπριο ηγέτη υποτακτικό, να μην επαναστατεί κατά του κατακτητή.
