Ο μέχρι θανάτου άγριος ξυλοδαρμός του 61χρονου Δωρόθεου σε πολυκατοικία συνοικισμού στα Λατσιά αφήνει πίσω του πολλά ερωτηματικά, τα οποία δεν απαντήθηκαν. Είναι καιρός λοιπόν, να θέσουμε τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων… Να αγγίξουμε ουσιαστικά κοινωνικά ζητήματα. Μια φορά να είμαστε προμηθείς και όχι επιμηθείς, διαπιστώνοντας  τις συνέπειες της απρονοησίας την ώρα που σκουπίζουμε τα κροκοδείλια δάκρυα. Κι από παρόμοια παραδείγματα έχουμε πολλά εδώ στη βραχονησίδα. Η υπόθεση του Στυλιανού ακόμη μας στοιχειώνει… Και τόσες άλλες βέβαια.

Ο 61χρονος, ένας καθόλα άκακος, φιλήσυχος άνθρωπος, που δεν μπορεί να πειράξει ούτε κουνούπι, όπως λένε όσοι τον γνώριζαν, έσπευσε να βοηθήσει φιλικό του πρόσωπο το οποίο παρενοχλείτο από τους υπόπτους, βρέθηκε να ξυλοκοπείται βάναυσα μέχρι να ξεψυχήσει. Μάλιστα, οι βασανιστές του τον έσυραν από τα πόδια, από τον πρώτο όροφο στο ισόγειο της πολυκατοικίας, όπου λίγη ώρα μετά που έφθασε στη σκηνή η Αστυνομία, εξέπνευσε. Οι ανατριχιαστικές περιγραφές των ανακριτών ενώπιον δικαστηρίου, λένε πως το κεφάλι του χτυπούσε σε κάθε σκαλί. Κι όλα αυτά, μπροστά στα μάτια ανήλικων παιδιών. Μάλιστα, το ένα εξ αυτών κλήθηκε από τον πατέρα του κατά τη διάρκεια της διένεξης με τον 61χρονο να φέρει «ενισχύσεις». Αδιανόητο… 

Κάποιοι από τους ανθρώπους στη συγκεκριμένη γειτονιά απασχόλησαν τις Αρχές, επανειλημμένα. Τουλάχιστον αυτό λένε τα δημοσιεύματα κι αυτό παραδέχεται και η Αστυνομία. Τι έκαναν οι περιβόητες Αρχές μετά την «απασχόληση» λοιπόν; H πρόληψη του εγκλήματος φαίνεται πως πάλι αγνοείται. 

Πηχυαίοι τίτλοι στον Τύπο αναφέρουν ότι το φονικό διαπράχθηκε μπροστά στα μάτια ανήλικων παιδιών. Άλλος τίτλος λέει πως μετά το φονικό, στη θέα της Αστυνομίας οι ύποπτοι τράπηκαν σε φυγή, ενώ τρεις ώρες αργότερα, κάθισαν για μπύρες σε καφενείο της περιοχής. Ο ορισμός του αργού θανάτου του ενσυνείδητου…

Τι έκαναν, όσες υπηρεσίες οφείλουν να προστατεύουν τα παιδιά; Γιατί προφανώς μέχρι το απόγευμα του φονικού δεν ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκαν μπροστά σε γεγονότα που τραυματίζουν καταστροφικά τη ζωή τους. Τι προηγήθηκε των όσων έζησαν μπροστά στα μάτια τους; Ποια ήταν η ζωή τους με δύο γονείς που για μια αψιμαχία κατέληξαν στο έγκλημα, μη συναισθανόμενοι όπως φαίνεται, την πράξη τους; Άραγε μια παιδική ψυχή μπορεί να απωθήσει ποτέ τέτοιες εικόνες; Ποιο μέλλον έχει μπροστά του να διανύσει;

Αργά ή γρήγορα η υπόθεση θα πάρει τον δρόμο της δικαιοσύνης και θα εκδικαστεί, αφού τα όσα κατέγραψε το κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης που εγκατέστησε υπό το κράτος φόβου, η γειτόνισσα του ύποπτου ζεύγους καταγράφει καρέ – καρέ τα όσα εκτυλίχθηκαν. Και κάθε κατεργάρης θα καθίσει στον πάγκο του, αφού του αποδοθούν οι ευθύνες που του αναλογούν. 

Για όσους αφήνουν τις ωρολογιακές βόμβες στις γειτονιές να εκρήγνυνται με ολέθριες συνέπειες… Πότε θα αποδοθούν οι ευθύνες;