Θα φταίμε εμείς αν επισημάνουμε στον αγαπητό Κωνσταντίνο Πετρίδη ότι, ως υπουργός, αναμένουμε να είναι δίκαιος απέναντι… στον λαϊκισμό; Έστω, όπως τον αντιλαμβάνεται ο ίδιος.
Τις προάλλες επιτέθηκε στον Μαυρογιάννη, κατηγορώντας τον για «υιοθέτηση καταστροφικών πολιτικών που του επιβάλλει το κόμμα που έφερε την οικονομική καταστροφή» και για υποσχέσεις για «αύξηση επιδομάτων, επιδοτήσεων και ΜΕΙΩΣΗ ΦΟΡΩΝ (κεφαλαία δικά μου)», σημειώνοντας ότι «δεν υπάρχει καμία κοστολόγηση και ούτε εξηγεί από πού θα εξευρεθούν οι πόροι», κλπ.
Την Τετάρτη ο Αβέρωφ υποσχέθηκε «την πιο ανατρεπτική παρέμβαση για στήριξη της οικογένειας από την ίδρυση της Δημοκρατίας». Υποσχέθηκε ότι ο φόρος εισοδήματος, αν εκλεγεί (σ.σ. κι αν το εγκρίνει η Βουλή), θα αποσυνδεθεί από το προσωπικό εισόδημα και θα συνδεθεί με το οικογενειακό εισόδημα, με εκπτώσεις και για παιδιά. Και, σύμφωνα με τον κ. Νεοφύτου, αυτό θα μειώσει σημαντικά τη φορολογία που θα πληρώνουν 126 χιλιάδες οικογένειες, με πληθυσμό 500.000. Βέβαια, όπως κάνουν όλοι, δεν μας είπε ΠΟΣΑ θα χάνει ετησίως το κράτος από τον νέο φόρο εισοδήματος και ΠΩΣ θα τα αναπληρώσει. Θα θεσπιστούν νέες φορολογίες; Π.χ. η πράσινη φορολογία ή φορολογία επί της ρύπανσης; Θα επιβαρυνθούμε ως νοικοκυριά με άλλο τρόπο, ώστε να… ρεφάρει το κράτος;
Σε αυτή την περίπτωση ο υπουργός Οικονομικών δεν μίλησε δημόσια για λαϊκισμό. Δεν είπε ότι ο Αβέρωφ δεν κατέθεσε κοστολογημένη πρόταση. Δεν προειδοποίησε με πλήγμα στα δημοσιονομικά. Ας είναι.
Χρήζει επισήμανσης και κάτι άλλο. Όταν ρωτήθηκε ο Αβέρωφ για το κόστος της μεταρρύθμισης στο κράτος, είπε ότι «αν μια οικογένεια θα γλυτώσει 1000 ή 1500 ευρώ ή 2000 ή 3000 ή 4000 ή και 5000 ή και περισσότερα, είμαστε βέβαιοι ότι όλη αυτή η εξοικονόμηση θα πάει στην αγορά και στην κατανάλωση. Και αυτά θα φέρουν αύξηση των εσόδων του κράτους, γιατί υπάρχει στην οικονομία ένας όρος αγγλικός (σ.σ. ακούτε να μαθαίνετε), το multiplier effect. Πιστέψτε μας και νομίζω έχουμε μια παράδοση στη διαχείριση της οικονομίας, να φέρνουμε αποτελέσματα και όχι να θέτουμε σε κίνδυνο τα δημόσια οικονομικά».
Το έξυπνο πουλί, από τη μύτη πιάνεται. Φωνάζουν οι συντεχνίες να δοθεί η ΑΤΑ στο 100% (έστω σταδιακά, σε μερικά χρόνια) και να επεκταθεί η καταβολή της σε όλους τους εργαζόμενους και έπεσαν να τις φάνε οι εργοδοτικοί σύνδεσμοι και διάφοροι άλλοι, διότι αν δοθεί η ΑΤΑ «θα αυξηθεί η κατανάλωση και θα ανατροφοδοτηθεί ο πληθωρισμός». Τώρα, μας λέει ο Αβέρωφ ότι αν τα λεφτά τα χάσει το κράτος και όχι οι εργοδότες μέσω της ΑΤΑ, το επιπλέον εισόδημα που θα πάει στην κατανάλωση δεν θα αυξήσει τον πληθωρισμό, θα αυξήσει τα έσοδα του κράτους.
