Βούκινο, λοιπόν, το επίμαχο θέμα που προέκυψε με τη διαρροή των θεμάτων του εξεταστικού δοκιμίου στα Νέα Ελληνικά της Γ’ Λυκείου. Προφανώς θέματα διαρρέουν εδώ και χρόνια. Ψέματα ή αλήθεια, αυτή είναι η εντύπωση που επικρατεί για ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Τούτη τη φορά, έγινε ο χαμός, ωσάν να μην υπήρχε ούτε καν η υποψία. Έμειναν όλοι άναυδοι. Γιατί; Όλα τα άλλα, δηλαδή, λειτουργούν άψογα;
Όχι βέβαια, αυτή άλλωστε είναι κοινή παραδοχή, ακόμη και από όσους μας κυβερνούν. Απλά, η διαφορά στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι διέρρευσε η διαρροή και χάθηκε η γη… ταρακουνώντας τα λιμνάζοντα νερά ενός «άρτιου» συστήματος και μας άφησε όλους έκπληκτους. Αν είναι δυνατόν! Στην ουσία, η διαρροή της διαρροής είναι αυτή η οποία προκάλεσε τους τριγμούς στο όλο σύστημα ξεγυμνώνοντας την ήδη γνωστή αντίληψη για την αναξιοκρατία που μαστίζει τον τόπο με τον πιο κραυγαλέο τρόπο. Μη σκοτίζεστε όμως, μπόρα είναι, θα περάσει. Σε λίγες μέρες, θα έχει ξεχαστεί, έως το επόμενο επεισόδιο… to be continued.
Η διαφθορά που έγινε κουλτούρα
Αν έχει κάτι για το οποίο φημιζόμαστε σε παγκόσμιο επίπεδο και σε τοπικό γίνεται από όλους παραδεκτό, είναι η διαφθορά. Το 94% του πληθυσμού σύμφωνα με το τελευταίο Ευρωβαρόμετρο το οποίο έδωσε στη δημοσιότητα η Κομισιόν, θεωρεί τη διαφθορά δεδομένη, δηλαδή, υπαρκτή και το 66% θεωρεί πως έχει αυξηθεί τα τελευταία τρία χρόνια. Οπόταν, ο λόγος, περί διεφθαρμένης χώρας και με βούλα. Κι επειδή, ο ορισμός της δεν είναι έννοια αόριστη, αλλά συνυφασμένη με τον πληθυσμό που τη συγκροτεί, τότε μιλάμε για συνειδητοποιημένη διεφθαρμένη κοινωνία.
Η παραδοχή είναι καθολική, με εξαίρεση, το «εγώ εν τζιαι…». Το τραγελαφικό στην όλη ιστορία είναι το γεγονός ότι ακόμη και στη διαφθορά, μια τόσο αρνητική κατάσταση, αποδεικνύεται ο ερασιτεχνισμός και η ανικανότητα.
Εν κατακλείδι, για να ακριβολογούμε, θα μπορούσε να λεχθεί ότι και η διαφθορά έγινε μέρος της κουλτούρας μας. Άλλωστε, φαίνεται και από την «πρώτη ύλη» που την τροφοδοτεί και δεν είναι άλλη από την πελατειακή σχέση, άλλως ρουσφέτι! Μ’ αυτά και μ’ αυτά, σ’ έναν κόσμο όπου κυριαρχεί η διαφθορά κι η αποκλειστική επιδίωξη του προσωπικού κέρδους, ο άνθρωπος αισθάνεται διχασμένος. Αφενός, διότι δεν θέλει να ακολουθήσει μια αντίστοιχη πορεία απομάκρυνσης από τις αγαθές αξίες της ζωής και αφετέρου η ίδια η ζωή τον αναγκάζει να ακολουθήσει τη ροή της ρεαλιστικής κοινωνικής πραγματικότητας. Αποτέλεσμα, η συνεχής επιδίωξη του κέρδους, η αναζήτηση της ευκολίας, η έμπρακτη αδιαφορία απέναντι στα κρίσιμα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα και η απαξίωση κάθε ηθικής αξίας, έχει διαμορφώσει ένα τοξικό περιβάλλον εντελώς ασύμβατο με τα πιστεύω μας για την ανθρώπινη φύση.
Με αφορμή τον προεκλογικό πυρετό ενόψει προεδρικών, μεταξύ άλλων, οι υποψήφιοι για τον προεδρικό θώκο, αναφέρονται και στη διαφθορά και κάνουν λόγο για μέτρα καταπολέμησης και πάταξης του φαινομένου από τη ρίζα, παρουσιάζοντας ο καθένας ξεχωριστά τον εαυτό του ως τον μόνο αδιάφθορο και μετρ στο είδος του που θα μπορούσε να φέρει την κάθαρση. Δηλαδή, στην τελική παρουσιάζονται όλοι αδιάφθοροι σε μια αδιαμφισβήτητα διεφθαρμένη κοινωνία και μάλιστα με δική τους παραδοχή. Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο από τους ίδιους παίχτες που ο ρόλος, μάλιστα, κάποιων εξ αυτών, ήταν και είναι καθοριστικός στα μέχρι σήμερα τεκταινόμενα; Βέβαια, για το κατάντημα αυτό όλοι πρέπει να νιώθουμε ντροπή, γιατί, ουδείς αμέτοχος.
