«Εσύ τώρα είσαι καρκινοπαθής και έχεις χαρά; Ναι έχω χαρά που ζω ακόμη… Θωρώ τα λουλούδια, θωρώ τον ήλιο, το φεγγάρι, το φως. Είδα το φως ομπρός μου…» Μια συνομιλία γραμμένη σε βίντεο που έφθασε στο κινητό μου από ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο και απεικόνιζε την Καιτούλα μας… Ίσως έναν από τους φωτεινότερους ανθρώπους που βρέθηκαν στον δρόμο μου. Αυτό το βίντεο το είδα και δις και τρις. Ίσως γιατί συμπυκνώνει όλο το νόημα των Χριστουγέννων σε δυόμισι λεπτά. Όπως κι αν αντιλαμβάνεται κανείς αυτή τη γιορτή!
Αμέτρητες φορές πια, καρκινοπαθής η Καιτούλα μας, με επώδυνες επεμβάσεις. Πέντε φορές εγχειρισμένη σε όλες τις πλευρές και σε όλα τα σημεία του σώματός της. Πάντα όμως λουσμένη στο φως, στην αυλή της με τα λουλούδια της και τους ανθρώπους της.
Ευλογημένη που ακόμη ζει και χαίρεται τη ζωή, μαγειρεύει και φροντίζει τα παιδιά και τα εγγόνια της και μοιράζει το φως της στους γύρω της! Πάντα, παρέα αχώριστη με τη δίδυμη αδερφή της, τη Μαρίνα! Σε όλα! Όσα δύσκολα κι αν ήρθαν στη ζωή τους… Σχεδόν πανομοιότυπες και στην όψη και στην ψυχή! Πόνος και χαρά να γίνονται ένα σε δύο σώματα… Άραγε πώς να είναι αυτή η συμπαιγνία για τους ανθρώπους που έχουν στη ζωή τους ένα πρόσωπο που το αποκαλούν, η/ο δίδυμη/ος αδελφή/ός μου;
«Έλα να σου δείξω τις γλάστρες μου, τα μεταξάκια μου…» μου λέει κάθε φορά που θα τύχει να περάσω από το σπίτι της. Τόσο περήφανη, τόσο χαρούμενη. Κι εγώ πάντα ν’ αγαπώ τις ιστορίες της και τον τεράστιο πλούτο της ψυχής της…
Την γνωρίζω, περισσότερο από 20 – 25 χρόνια. Από τότε που ακόμη ήταν «στις δόξες» της, στο κομμωτήριο της στον κεντρικό δρόμο που συνδέει την Παλουριώτισσα με το Καϊμακλί. Πάντα εκεί να φροντίζει με την ίδια αγάπη την κώμη γνωστών κυριών της Λευκωσίας… Να τις κάνει ακόμη πιο όμορφες! Πολλές φορές, σε ανύποπτο χρόνο μας λέει τις ιστορίες της, κι εμείς την ακούμε με προσοχή νιώθοντας καμιά φορά τη νοσταλγία της… 60 χρόνια στη δουλειά! Από 14 χρονών… Πάνω σε σκαμπό για να φτάνει τα κεφάλια των κυριών! Σήμερα, χτενίζει ενίοτε 2-3 πελάτισσες… για να μην ξεχνάει την τέχνη της!
Πριν από χρόνια την παρατηρούσα να χτενίζει την κολλητή μου, για τον γάμο της, αφού είναι θεία της, φορώντας μαντίλι. Είχε χάσει τα δικά της μαλλιά λόγω χημειοθεραπειών. Πάντα με περισσή φροντίδα και αγάπη. Κάθε της κίνηση θύμιζε άλλη εποχή βγαλμένη από παραμύθι! Άλλωστε, χτένιζε μια δική της πριγκίπισσα. Καμάρωνε ξανά και ξανά το δημιούργημά της! Κι εγώ απέναντί της να σκέφτομαι… Πώς είναι για μια κομμώτρια που φροντίζει τα μαλλιά άλλων γυναικών να έχει χάσει τα δικά της; Τη σκέψη μου βέβαια διέκοψε όμορφα η δική της χαρά που ένιωθε τόσο μεγάλη ευλογία που κατάφερε ζήσει και αυτή τη στιγμή… Να χτενίσει την Περσεφόνη της, το κορίτσι της, και να την ετοιμάσει για τον γάμο της! Κι αυτό υπερτερούσε κάθε απώλειας των δικών της μαλλιών… Φτάνει που αξιώθηκε, ας είναι και με μαντίλι στο δικό της κεφάλι. Ήταν το δικό της παράσημο!
Αγαπώ τις ιστορίες των ανθρώπων όπως η Καιτούλα μας. Πράγματι, συμπυκνώνουν «Χριστούγεννα της αγάπης» κάθε στιγμή του χρόνου! Γι’ αυτό κι αυτό το βίντεο ήταν ίσως ένα από τα ομορφότερα δώρα που πήρα ποτέ γιατί μου υπενθύμισε το φως που «σβήσαμε» από τη ζωή μας… Κι αν υπάρχει κάποιο νόημα σ’ αυτή τη γιορτή των Χριστουγέννων, είναι η αγάπη, η υγεία και το φως. Χωρίς μίση και πάθη… Κάπως έτσι είναι και το μήνυμα της Καιτούλας μας κλείνοντας αυτό το βίντεο!
Καλά Χριστούγεννα, λοιπόν, όπως κι αν ο καθένας τα εννοεί!
