Το Κανονικόν, όπως λέγεται, είναι αυτό που αποφάσισε και ψήφισε η Ιερά Σύνοδος. Στη δική μου καρδιά όμως, Κανονικόν είναι ένας από τους υπόλοιπους που δεν κρίθηκε τόσο άξιος από τον επιλεγέντα. Μη Κανονικόν, τέλος, είναι στην περίπτωση επιλογής Αρχιεπισκόπου Κύπρου, η απόφαση για προσφυγή στην λαϊκή ετυμηγορία. Για δύο λόγους.
Πρώτον, διότι δεν λαμβάνεται καθόλου υπόψη η ψήφος του κόσμου, άρα σαφέστατα μιλάμε για εμπαιγμό. Και δεύτερον, διότι κατά τη γνώμη μου πάντα, όπως συμβαίνει και αλλού, η κρίση για επιλογή νέου πνευματικού ηγέτη πρέπει να γίνεται μόνο από μια Σύνοδο πνευματικών ηγετών. Αυτοί, εφ όσον είναι πράγματι τέτοιοι, πνευματικοί δηλαδή, θα λάβουν υπόψη και τον «λαϊκό παράγοντα», αλλά όχι μόνον αυτόν. Τέλος, να θυμίσω ότι υπέρτερος όλων είναι Άλλος. Κι αυτό, να μην το ξεχνάει κανένας.
Συναφή κουβέντα, αλλά μόνο ως προς την πολιτική της διάσταση, και με αφορμή την υπόθεση Καϊλή, είχα προ ημερών με έναν από τους πιο νοήμονες πολιτικούς που έβγαλε η μεταπολιτευτική Ελλάδα, και που τώρα ιδιωτεύει. Είναι ο νομικός, πρώην βουλευτής και Υπουργός του ΠΑΣΟΚ επί πρωθυπουργίας Κώστα Σημίτη, Γιώργος Φλωρίδης, που ασκεί το δικηγορικό επάγγελμα..
«Οι δημοκρατίες που αγρυπνούν διαρκώς προσπαθούν να καλύψουν τα κενά στη λειτουργία τους και ιδιαίτερα τα κενά μέσα από τα οποία ξεφυτρώνουν τέτοιες περιπτώσεις διαφθοράς, ενώ ταυτόχρονα πιστοποιούν για μία ακόμη φορά ότι οι εξουσίες οι ανεξάρτητες λειτουργούν» υπογράμμισε ο κ. Φλωρίδης.
«Αυτές οι δημοκρατίες που αγρυπνούν έχουν τους τρόπους τους να μπορούν να προστατεύουν τα αρνιά από τους λύκους, γιατί η ανθρώπινη φύση είναι φύση και αρνιού και λύκου. Και οι δημοκρατίες έχουν αυτό το πλέγμα της προστασίας των δικαιωμάτων των αρνιών απέναντι στους λύκους. Αυτή είναι μία αέναη μάχη από τότε που υπάρχουν άνθρωποι σε αυτή τη γη, η οποία θα συνεχίζεται διαρκώς», τόνισε, διευκρινίζοντας συνάμα πως «το γεγονός ότι κάποιο στέλεχος ενός κόμματος, μιας παρατάξεως ή μιας χώρας συλλαμβάνεται κυριολεκτικά με τόσο βαριές κατηγορίες, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ενοχοποιήσουμε ένα κόμμα, μια παράταξη, μια χώρα ή τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Είναι λάθος».
Περαιτέρω, όσον αφορά στο πώς επιλέγονται τα πρόσωπα που εκπροσωπούν την χώρα μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, θέμα ύψιστης σημασίας για τον υπογράφοντα (το παίχτηκα καθόρα, μιλώντας πριν και τις Ιρεές Συνόδους με πραγματική πνευματική επάρκεια…), ο κ. Φλωρίδης, σημειώνοντας ότι ενώ για πάρα πολλά χρόνια, από τότε που η Ελλάδα μπήκε στην ΕΟΚ, γινόταν η εκλογή των ευρωβουλευτών με λίστα, δηλαδή στην πραγματικότητα την ευθύνη, την αναλάμβαναν οι αρχηγοί των κομμάτων, καθιστώντας τους πολύ πιο προσεκτικούς στην επιλογή, γιατί δεν θα ήθελαν να χρεώνονται με επιλογές οι οποίες αποδεικνύονταν στη συνέχεια άστοχες, κατόπιν «για λόγους μικροκομματικής και μικρονοϊκής αντίληψης πήγαμε στην εκλογή με σταυρό και μάλιστα με μία εκλογική περιφέρεια, όπως είναι το σύνολο της χώρας». «Τότε έγινε αντιληπτό ότι πλέον τα πρόσωπα τα οποία επιλέγονται είναι αυτά που είναι πιο προβεβλημένα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, κυρίως από τηλεοράσεως και όχι μόνο» υποστήριξε ο κ. Φλωρίδης. Και αυτό, προσέθεσε, οδηγεί σε επιλογές του κόσμου με βάση τέτοια κριτήρια και όχι με βάση τα κριτήρια ενός πολύ καλού βιογραφικού που όντως θα μπορούσε να στείλει στην Ευρωβουλή ανθρώπους οι οποίοι γνωρίζουν τα ευρωπαϊκά ζητήματα και θα μπορούσαν να εκπροσωπήσουν την Ελλάδα στην Ευρώπη με μεγαλύτερο κύρος και αξιοπρέπεια.
Χρόνια Πολλά, και προπαντός Καλά.
Εικονογραφηση: Η Γέννηση του Ιησού, λεπτομέρεια από έργο του Gerard David, 1510-1515, στο Metropolitan Museum of Art, Νέα Υόρκη
