Ο φίλος τουιτεράς Στροβολιώτης ή Γιάννος Κ. Ιωάννου πόσταρε πριν από λίγες ημέρες τη φωτογραφία που βλέπετε. Δυο μπίρες, μια ΚΕΟ και μια ΕΦΕΣ, όρθιες [έχει σημασία], αφημένες, όχι πεταξούμενες, πάνω σε τσιμεντένιο πεζούλι έξω από το Προεδρικό Μέγαρό μας, με φόντο την περιβαλλοντική προτροπή να διατηρούμε τον χώρο καθαρό.
Η φωτογραφία μού έφτιαξε τη μέρα και το κέφι όπως λένε οι Αγγλοσάξονες! Την έβλεπα ξανά και ξανά και άρπαξα τον εαυτό μου να χαμογελά και να σιγοψιθυρίζει ότι ίσως υπάρχει ελπίδα στο βάθος του τούνελ μέσα στο οποίο βράζουμε αμφότεροι εδώ 48 χρόνια. Τι να συμβολίζουν άραγε δυο μπουκάλια μπίρας, παρά όμορφες στιγμές της ζωής μας και από τη μια πλευρά του συρματοπλέγματος και από την άλλη! Δεν ξέρω βέβαια αν αυτός που τις άφησε έξω από το δικό μας Προεδρικό, άφησε και ένα ζευγάρι δώρο και στο «ψευδοπροεδρικό».
Όπως και να έχει το πράγμα, τούτη η φωτογραφία μού έδωσε κουράγιο και δεν έλεγε να με εγκαταλείψει. Με απασχόλησε όλη τη βδομάδα. Σενάρια σκηνοθεσίας περνούσαν από το μυαλό μου. Τυχαίο συμβάν σίγουρα δεν είναι. Μήπως δυο Κυπραίοι φίλοι, ένας Ελληνοκύπριος και ένας Τουρκοκύπριος έπιναν μπίρες έξω από το Προεδρικό ως ένδειξη αντίστασης για τα όσα συμβαίνουν; Μεθυσμένοι δεν ήταν, άφησαν όρθιες τις μπουκάλες. Ένα ζευγαράκι ίσως; Χλωμό μου φαίνεται ως σενάριο, έχει τόσους ωραίους τόπους η Λευκωσία για να πιεις μια μπίρα με ένα φίλο/η σου και να εκμυστηρεύσεις τον έρωτά σου.
Ίσως πάλι δυο ή και περισσότεροι Κυπραίοι ισχυρογνώμονες και επανενωτικοί ήθελαν διακαώς να μπουν μέσα στο Προεδρικό, να συναντήσουν τον Πρόεδρο, να μοιραστούν μαζί του χαλαρά μια μπιρίτσα και, παρεμπίπτοντος, να του θυμίσουν εκείνα τα χρόνια, τα παλιά, πριν το 2017, που τα έπιναν με τον Ακκιντζί και γελούσαν, πέρκι καταλάβει; Ακόμη χλωμότερο σενάριο γιατί και να το κατάφερναν οι Κυπραίοι να μπουν στο Προεδρικό και να τον συναντήσουν αυτός δεν θα καταλάβαινε. Προσπάθησαν και άλλοι.
Τότε ποιος δαίμονας έστησε δυο όρθιες μπουκάλες μπίρας με τόση μαεστρία ντάλα μεσημέρι [δέστε τη σκιά τους στο πεζοδρόμιο] ώστε να φαίνονται οι ετικέτες αμφοτέρων από μακριά; Τι μήνυμα ήθελε να δώσει και σε ποιον; Και αίφνης είδα στη φωτογραφία το μικρό σαλιγκάρι που είναι κολλημένο στον άσπρο τοίχο, πίσω από τις δυο μπουκάλες. Ένα μικρό κοινό σαλιγκάρι, μια μεγάλη ΚΕΟ και μια μικρή στρουμπουλή ΕΦΕΣ τι κοινό άραγε έχουν ανάμεσά τους; Το αφήνω στη δική σας κρίση, εγώ δε βρήκα απάντηση όσο και αν το παίδεψα.
Ήπια μια παγωμένη ΚΕΟ στην υγεία όποιου και αν σκηνοθέτησε τη σκηνή γιατί προφανώς διαθέτει το απαραίτητο χιούμορ που μου θύμισε τους αιώνιους τότε πλακατζήδες Βαρωσιώτες και τα δειλινά στο Μποκάτσιο [σε αντίθεση με τους σοβαροφανείς Χωραΐτες] και τον ευχαρίστησα που μου έδωσε την αφορμή να γράψω το σημερινό κυριακάτικο κείμενο! Όσο περίεργο και αν σας φαίνεται, εγώ αποκόμισα ένα θετικό μήνυμα που είχα ανάγκη, πήρα την ημερήσια μου δόση ελπίδας για να πιστέψω ότι δεν είναι όλα τόσο απελπιστικά επιφανειακά, υποκριτικά και ψεύτικα, και κυρίως για να αντέξω όσα θα ακούσω τις επόμενες μέρες και εβδομάδες. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να πιώ και μια çok soğuk ΕΦΕΣ που θα πάω την Κυριακή στο Βαρώσι να συναντήσω φίλους και γνωστούς.
Σκέφτηκα πόσο αναγκαία είναι η ελπίδα για να παραμείνουμε όρθιοι, πόσο ο πόλεμος στη «μακρινή» Ουκρανία δεν μας έχει μάθει τίποτα, πόσο αναλωνόμαστε στη μικροπολιτική του τόπου μας, πόσο μας κόβει τα πόδια καθημερινά ο αδηφάγος Σουλτάνος που αίφνης θυμήθηκε τον Μεντερές και ανακοίνωσε ότι στις 14 Μάϊου θα υπάρξουν εκλογές στην Τουρκία [άρα καμία κινητικότητα στο Κυπριακό], πόσο θαύμασα τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας που κάτω από καταρρακτώδη βροχή βροντοφώναξαν ενάντια στη δική τους κατοχή… ενώ ο δικός μας Πρόεδρος ήταν στο παλάτι του Μπαλμόραλ για να συναντήσει τον Βασιλιά και επιστρέφει άρον άρον πίσω στο νησί για το επόμενο μπαράζ εγκαινίων που προβλέπεται!
Πόσο πιο όμορφη θα ήταν η ζωή μας, πόση ανάγκη έχουμε από μια καθημερινότητα όπως όλος ο κόσμος, να περπατούμε, να διασχίζουμε την πόλη μας απ’ άκρη σε άκρη ελεύθεροι, να ταξιδεύουμε και όπου μας βγάλει ο δρόμος, να χαιρόμαστε τον τόπο μας, τον αιώνιο ήλιο, τη θάλασσα παρέα με μια ΚΕΟ και μια ΕΦΕΣ… Πόσο χρειαζόμαστε ν’ ακουμπήσουμε κάπου για να ονειρευτούμε, να εμπιστευτούμε κάποιον, πόσα χρόνια το ίδιο τροπάριο, μισό αιώνα μαχόμαστε ενάντια στον στρατό κατοχής και στον ίδιο τον εαυτό μας
Αυτά έγραφα όταν έμαθα ότι ο Νικόλας Σκουρίδης πέθανε στο σπίτι του, στον Λάρνακα της Λαπήθου. Ο Σκουρίδης επέστρεψε και έζησε στα χωριό του το υπόλοιπο της ζωής του. Πήρε άδειες από τις κατοχικές αρχές να ξανακτίσει το γκρεμισμένο του σπίτι και συνειδητά αποφάσισε την επιστροφή. Η επιλογή του έχει σημασία. Ήξερε το χωριό του, τη βαθιά χαράδρα, τις ανηφόρες με τις ελιές, ήξερε τις χαρές της άνοιξης στον κάμπο της Παναγίας των Καθάρων και το κρύο αεράκι που δρόσιζε το χωριό και μύριζε θάλασσα της Καραμανιάς. Αναγνώρισε τι θα μπορούσε να του προσφέρει η επιστροφή και την επέλεξε.
Καλή Κυριακή!
Ελεύθερα, 22.1.2023
