Από όσα έχουμε δει και ακούσει στην έως τώρα προεκλογική περίοδο, εύκολα καταλήγει κάποιος στη διαπίστωση ότι εάν οι υποψήφιοι των συμβατικών κομμάτων, ανεξάρτητοι και μη, χρήζουν ψυχανάλυσης, οι αποδέκτες-πολίτες θέλουν οπωσδήποτε ψυχοθεραπεία. Πόσα να αντέξεις;
ΥΓ: Κουράστηκα να διευκρινίζω ότι δεν είναι όλοι το ίδιο, αλλά σίγουρα δεν είναι και ό,τι καλύτερο διαθέτει ο τόπος. Κι αν λάβει κάποιος υπόψη (α) τι πρόκειται να παραλάβουν, και (β) τις κρίσιμες πολιτικές και οικονομικές συνέπειες που έχουν διαμορφωθεί παντού από τον απροκάλυπτο, γκανγκστερικό πόλεμο που εξαπέλυσε η… φίλη Ρωσία εναντίον μιας ανεξάρτητης χώρας, καταλαβαίνει πόσο μεγάλο είναι το αδιέξοδο, και τι εκτόπισμα, προσόντα και κύρος πρέπει να έχει ένας πραγματικός ηγέτης που θα πάρει στα χέρια του το τιμόνι μιας χώρας.
Και, μια σκέψη για τον δρόμο: «Έχει τη μεγαλοψυχία του πολιτικού που εδώ και χρόνια έχει κάνει τα πάντα για να είναι εγκάρδιος με όλους όσους συναντά», έγραφε ο σπουδαίος Άγγλος μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας Ουίλιαμ Σόμερσετ Μομ, 1874-1965, στο αριστούργημά του «Το Σημειωματάριο Ενός Συγγραφέα» (1938), και σπάω το κεφάλι μου να σκεφτώ σε ποιους σημερινούς πολιτικούς μας θα μπορούσε να ισχύει αυτό;
Κλασική «περιγραφή» του ορισμού του δημοσιογραφικού leading question (δηλαδή της ερώτησης που «καθοδηγεί» την απάντηση) είναι αυτή που υποβλήθηκε από το ημικρατικό Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΚΥΠΕ) προς τον υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ. Τι θα λέγατε, τον ρώτησαν, σε όσους πιστεύουν πως η Ρωσία φέρεται όπως άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και επιδιώκουν κατοχή εδαφών και αλλαγή συνόρων;
Καραμπινάτη περίπτωση δημοσιογραφικής πάσας πάρε-βάλε, όπως εύστοχα επισημαίνει και σε άρθρο του στον Φιλελεύθερο ο Αλέκος Μιχαηλίδης, με τίτλο «Με τη Ρωσία, ή με το διεθνές δίκαιο;». Η απάντηση του Λαβρόφ ήταν η αναμενόμενη και δεν έχει καμία σημασία. Γκολ σε κενή εστία από καταφανή θέση οφ-σάϊντ δεν μετρά. Ούτε VAR δεν χρειάζεται.
Εκείνο όμως που χρειάζεται, είναι η ανάλυση της απάντησης (;) του πρώην γγ του ΑΚΕΛ Άντρου Κυπριανού, όταν του ζητήθηκε από το Σίγμα η άποψή του για τις επιπτώσεις του πολέμου στις σχέσεις Κύπρου-Ρωσίας, και χαρακτήρισε λανθασμένους τους χειρισμούς του Προέδρου Αναστασιάδη. «Και δίχως να σκεφτεί ότι αυτή η χώρα βομβαρδίζει ασταμάτητα την Ουκρανία, σχολεία, νοσοκομεία, πολυκατοικίες, βιβλιοθήκες, θέατρα, δρόμους, διατύπωσε τα ρητορικά για αυτόν ερωτήματα: Γιατί η Ρωσία αποφάσισε να επιτεθεί στην Ουκρανία; Μήπως δεν αφέθηκαν περιθώρια από τους χειρισμούς που έκανε το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ;», γράφει ο Α. Μιχαηλίδης, στο κομμάτι του που μπορείτε να διαβάσετε εδώ, αν θέλετε: https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1640457/i-me-ti-rosia-i-me-to-diethnes-dikaio
Εδώ, στην… τοποθέτηση-ανάλυση (!!!) του Κυπριανού, η κοινή λογική σηκώνει τα χέρια ψηλά και παραδίδει το πνεύμα της! Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις θυμάμαι την απάντηση που έδωσε ο μέγας και ευφυής σερ Ουίνστον Τσόρτσιλ (1874-1965), όταν τον ρώτησαν ποια είναι τα επιθυμητά προσόντα για κάθε νέο που επιθυμεί να γίνει πολιτικός: «Είναι – είπε – η ικανότητα να προβλέπει τι θα συμβεί αύριο, σε μια εβδομάδα, τον άλλον μήνα και τον επόμενο χρόνο, και να έχει στη συνέχεια την ικανότητα να εξηγήσει γιατί δεν συνέβη!»
Σε άλλο «θέμα» τώρα, ίσως και συναφές με τα ρωσοκυπριακά, 5 από τους 6 Κύπριους ευρωβουλευτές δεν ενέκριναν ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου για τη σύσταση ειδικού δικαστηρίου που θα διερευνήσει τυχόν εγκλήματα πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία.
Μη νομίζετε πως ένα τμήμα των Ελλήνων ευρωβουλευτών συμπεριφέρθηκε διαφορετικά. Οι 4 του ΣΥΡΙΖΑ δεν το ψήφισαν, απλώς απείχαν! Όπως απείχε και ο ένας και μοναδικός εκπρόσωπος της ακροδεξιάς Ελληνικής Λύσης. Εναντίον δε της πρότασης, ψήφισαν «καθαρά» οι 2 ευρωβουλευτές του ΚΚΕ, κόμματος που δεν πιστεύει στην ΕΕ, καταδικάζει μεν την εισβολή της Ρωσίας, αλλά ρίχνει το μεγαλύτερο φταίξιμο στις «επεκτατικές βλέψεις του ΝΑΤΟ και των δορυφόρων του».
(*) Στίχος από το τραγούδι «Εμείς, του ’60 οι εκδρομείς», του Διονύση
