Οι σημερινές κοινωνίες ενθαρρύνουν και προάγουν τον ανταγωνισμό εις βάρος του ανθρώπου και των αξιών του. Γεννιέται ένα παιδί κι εκπαιδεύεται στην αρένα της αναμέτρησης με τον «Άλλον» για να αποδείξει την υπεροχή του σε διάφορους τομείς, να αναθρέψει το Εγώ και να απολαύσει τη σχετική επιτυχία που η ίδια η κοινωνία προσδοκά από αυτό. Είναι καλό να προβληματιστεί κανείς καθότι οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν πως αυτή η στάση ζωής θα βελτιώσει τα παιδιά τους. Το συνονθύλευμα της άγνοιας και του φθόνου αλλά και η ανάγκη της εξουσίας ως επιβεβαίωση του εαυτού, μετατρέπει τον άνθρωπο σ’ ένα επιτυχημένο «τέρας». Ζούμε λοιπόν στην εποχή των «τεράτων», σε μέρες που ανατρέπεται η ιστορία του ανθρώπου, ακόμη μια φορά. Ας ελπίσουμε πως δεν θα είναι η τελευταία, μα αν είναι, να συμβεί μόνο στην περίπτωση που ο κόσμος θα απολαμβάνει φως κι αγάπη και όχι το έσχατο τέλος του.
Μια ψυχή σαν έρχεται στον κόσμο ολοκληρώνεται όταν γνωρίζει τον εαυτό της, όταν συνειδητοποιεί τη διαφορετικότητα της σε συνάρτηση με τους άλλους. Δεν ανταγωνίζεται μα αναζητεί συναγωνιστές για να συμπληρώσει και να ομορφύνει το ψηφιδωτό της ζωής. Επιθυμεί υγιείς σχέσεις δίχως εμμονές και αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές. Ενδυναμώνει το Εμείς κι όχι το Εγώ καθότι το δεύτερο στην ουσία δεν υφίσταται. Δεν μπορεί να υπάρξει κανείς δίχως τον άλλο. Η ίδια η φύση, ο Θεός, αυτή η ανώτερη δύναμη που ενεργεί θετικά για μας, προνόησε οι ζωντανοί οργανισμοί της γης να αλληλεξαρτώνται για να επιβιώνουν. Ο άνθρωπος όμως έχοντας το προνόμιο της εξελικτικής του πνευματικής πορείας έχει τη δυναμική να υπερβαίνει ακόμη και την ανθρώπινη φύση του. Διαθέτει όμως τη μνήμη της αρχής και της συνέχειας του; Η αρχαία γνώση βυθίζεται όλο και περισσότερο σε απύθμενες διαστάσεις μέχρι που να αναγκαστεί τελικά ο άνθρωπος να καταδυθεί για να σωθεί. Κι αν σωθεί, θα χρειαστεί να ανασυγκροτηθεί μέσα σε μια ατελή κοινωνία ανθρώπων, όπου η καθημερινή ύβρις είναι τρόπος ζωής. Πως συνεχίζει ο σκεπτόμενος άνθρωπος το ταξίδι για την αέναη ολοκλήρωση του; Ίσως με το καράβι της μοναδικότητας του στη θάλασσα της ζωής, τον νοητό του ήλιο, τον ούριο άνεμο της αγάπης και τη στεριά της Ιθάκης στον μακρινό ορίζοντα της ψυχής του.
