Υπάρχει περιθώριο ανατροπών και εκπλήξεων ή το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών είναι ήδη προδιαγεγραμμένο; Αυτό, είναι το καυτό ερώτημα που απασχολεί τους πάντες στην τελευταία στροφή της προεκλογικής. Ένα ερώτημα η απάντηση του οποίου ποικίλλει πολλές φορές, ανάλογα με την οπτική σκοπιά του καθενός, αλλά και το πώς ο ίδιος τοποθετείται σε αυτή την εκλογική μάχη.
Την ίδια ώρα, όμως, συνάμα με το ερώτημα αυτό αναφύονται και μία σειρά άλλων προβληματισμών που έχουν να κάνουν με το αύριο του πολιτικού σκηνικού ευρύτερα και τις αναπόφευκτες αλλαγές στον κομματικό χάρτη. Διότι το ερώτημα ως προς το κατά πόσο μπορούν να υπάρξουν ή όχι ανατροπές στο τελευταία στάδιο της προεκλογικής, δεν περιορίζεται μόνο στο αποτέλεσμα της κάλπης στον πρώτό και στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, αλλά περικλείει και όλα όσα αφορούν τις συνέπειες, που θα προκύψουν από αυτό. Και εδώ είναι που προκύπτει ένα υπαρξιακού χαρακτήρα ερώτημα για την κυπριακή κοινωνία, το αν είναι έτοιμη για μια ολική πολιτική ρήξη με τον ίδιο της τον εαυτό. Και πολύ περισσότερο αν είναι έτοιμη να διαχειριστεί τις συνέπειες και τη νέα τάξη πραγμάτων που θα προκύψει από μία τέτοια «σύγκρουση». Και στο ζητούμενο αυτό καλούνται να απαντήσουν όχι μόνο οι πολίτες, αλλά και τα ίδια τα κόμματα ως εν γένει φορείς και εκφραστές του πολιτικού σκηνικού της Κύπρου.
Φτάνοντας, λοιπόν, στο διά ταύτα, αυτό που πρέπει να απαντηθεί είναι, αν μπορεί ο Νίκος Χριστοδουλίδης να χάσει αυτές τις προεδρικές εκλογές από τη στιγμή που φαίνεται, με βάση τις μέχρι τώρα μετρήσεις, να έχει ισχυρό προβάδισμα έναντι και των δύο κύριων αντιπάλων του και άρα να θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι θα είναι ο ένας εκ των δύο υποψηφίων στον β’ γύρο. Και πώς μπορεί να χάσει από τη στιγμή που θα είναι στο β’ γύρο; Είναι έτοιμες είτε οι ηγεσίες, είτε πολύ περισσότερο οι βάσεις των δύο μεγάλων κομμάτων, να κάνουν μία τέτοια υπέρβαση για συνεργασία; Και τι θα σημαίνει αυτό για τα ίδια τα κόμματα την επομένη μέρα των εκλογών; Ακολουθώντας μια άλλη συλλογιστική πορεία, πόσο έτοιμη είναι η ηγεσία της Πινδάρου ή της Εζεκία Παπαϊωάννου να προχωρήσει στη στήριξη του Νίκου Χριστοδουλίδη στον β’ γύρο; Αν ναι, υπό ποιους όρους και προϋποθέσεις;
Κάποιοι από τη μια, βλέπουν το σενάριο αυτό, ως τον άλλο δρόμο για να κρατηθεί ο ΔΗΣΥ στην εξουσία. Είναι, όμως, τόσο απλά τα πράγματα; Από την άλλη, μπορεί η Πινδάρου να πάρει οποιαδήποτε άλλη απόφαση πέραν της στήριξης Νίκου Χριστοδουλίδη; Και αν ακόμα η ηγεσία το πράξει, η βάση του κόμματος θα ακολουθήσει; Ο Αβέρωφ δηλώνει κάθετα πως ο ΔΗΣΥ είτε θα είναι κυβέρνηση, είτε θα είναι αντιπολίτευση. Είναι όμως και ο Αναστασιάδης, ο οποίος μιλά για απόφαση που θα πρέπει να ληφθεί συλλογικά… Είναι και ο Νίκος Χριστοδουλίδης που δηλώνει πως ο ΔΗΣΥ θα πρέπει να είναι μέρος της διακυβέρνησης, γνωρίζοντας προφανώς ότι χωρίς να έχει τη στήριξη ενός εκ των δύο μεγάλων κομμάτων, δεν μπορεί να κυβερνήσει ομαλά, διότι δεν έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Επειδή ναι μεν διαχρονικά οι κυβερνήσεις στην Κύπρο δεν είχαν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, όμως την ίδια στιγμή, είχαν τη στήριξη τουλάχιστον για μεγάλο χρονικό διάστημα, ενός εκ των δύο μεγάλων κομμάτων.
Στην αντίπερα όχθη, θα μπορεί το ΑΚΕΛ να χωρέσει στην ευρείας αποδοχής κυβέρνηση που λέει ότι θέλει να σχηματίσει ο Νίκος Χριστοδουλίδης; Μπορεί να πάρει η ηγεσία μία ξεκάθαρη απόφαση στήριξής του; Και πώς αυτή θα δικαιολογηθεί έναντι της κοινής γνώμης; Το ερώτημα είναι ακόμα πιο δύσκολο, όταν αφορά στον Αβέρωφ Νεοφύτου. Μπορεί η Εζεκία Παπαϊωάννου να αποφασίσει τη στήριξη του Αβέρωφ Νεοφύτου και να πείσει τους ψηφοφόρους της προς αυτή την κατεύθυνση; Και ποια θα ήταν η εναλλακτική για το κόμμα της Αριστεράς μπροστά σε αυτό το δίλημμα; Θα ακολουθήσει τον δρόμο της ουδετερότητας;
Είναι, όμως, ένα καυτό ζήτημα και το πώς οι ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων θα προσεγγίσουν η μία την άλλη για συνεργασία στον β’ γύρο των προεδρικών εκλογών. Με ποιο τρόπο δηλαδή ο Αβέρωφ Νεοφύτου θα απευθυνθεί προς τους ψηφοφόρους της Αριστεράς και πώς η ηγεσία του ΑΚΕΛ θα διαχειριστεί το θέμα, όταν θα πρέπει να κάνει ανοίγματα προς τους ψηφοφόρους της Δεξιάς, για στήριξη Ανδρέα Μαυρογιάννη;
Υπάρχει όμως και ένα άλλο ερώτημα. Μπορεί ο Νίκος Χριστοδουλίδης να μείνει εκτός δεύτερου γύρου; Αυτή τη στιγμή μοιάζει απίθανο το ενδεχόμενο αυτό. με βάση τις δημοσκοπήσεις. Για κάποιους μπορεί να αποτελεί και σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Σε μία εκλογική αναμέτρηση όμως, όλα μπορούν να συμβούν, υπό προϋποθέσεις. Και το στοίχημα είναι το κατά πόσο τα δύο μεγάλα κόμματα, μπορούν να αναμετρηθούν με τους ίδιους τους εαυτούς τους. Μπορούν να τα καταφέρουν στο χρονικό διάστημα που απομένει μέχρι τις εκλογές; Είναι δυνατόν να αναστρέψουν την αρνητική στάση μιας μερίδας παραδοσιακών ψηφοφόρων τους μέχρι τις εκλογές; Και το ερώτημα αυτό, δεν είναι ρητορικό, αλλά υπαρξιακό…
