Σε μια περίοδο όπου ο εκμαυλισμός της νεολαίας βρίσκεται σε επικίνδυνο σημείο θεώρησα όχι μόνο σκόπιμο αλλά και επιβεβλημένο να αναφερθώ σε μερικές εν συντομία μόνο ηρωικές πράξεις νέων που ενεργώς συμμετείχαν σε όλους τους αγώνες του Κυπριακού Ελληνισμού για ελευθερία και ηθική αποκατάσταση.
Δημητράκης Δημητριάδη: Είναι ο νεαρότερος ήρωας του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-59) τα οστά του οποίου ταυτοποιήθηκαν πρόσφατα από το ανθρωπολογικό εργαστήριο της Κυπριακής Δημοκρατίας που δολοφονήθηκε στις 14/3/1956 από Βρετανούς στρατιώτες στη Λάρνακα όντας μαθητής της Β’ τάξης του Δημοτικού Σχολείου.
Ο 7χρονος μαθητής χωρίς να γυρίσει στο σπίτι του πήγε σε διαδήλωση που έκαναν μεγαλύτεροι μαθητές για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
Ένας Άγγλος στρατιώτης τον κυνήγησε και τον πυροβόλησε δύο φορές χωρίς να τον πετύχει. Σε κάποια στιγμή ο επτάχρονος σηκώθηκε για να δώσει πέτρες στους συμμαθητές του. Η τρίτη σφαίρα τον άφησε νεκρό.
Ο Δημητράκης ζούσε με τη γιαγιά του καθώς οι γονείς του είχαν χωρίσει και η μητέρα του είχε μετακομίσει στην Αγγλία. Τα βράδια γυρνούσε στα καταστήματα και πουλούσε λουλούδια για να εξασφαλίσει τα προς το ζην εξού και τον αποκαλούσαν «λουλουδά».
Οι Βρετανοί στρατιώτες πήγαν αργά το βράδυ στο φτωχικό του σπίτι και ζήτησαν από τον πατέρα του να τον θάψει για να μη μάθει ο κόσμος πώς σκοτώθηκε αλλά ο πατέρας του αρνήθηκε και οι Βρετανοί δεν επέμειναν.
Τα οστά του ταυτοποιήθηκαν πρόσφατα σε ομαδικό τάφο στο κοιμητήριο της Λάρνακας όπου ανεγέρθηκε μνημείο, τα αποκαλυπτήρια του οποίου τελέστηκαν μόλις λίγο καιρό πριν.
Προτομή του υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια στο Δημοτικό Σχολείο Καλογερά στη Λάρνακα όπου φοιτούσε.
Iωάννα Ζαχαριάδου: Η 3η Οκτωβρίου 1958 καταγράφεται στην κυπριακή ιστορία ως ημέρα του τρόμου. Εκείνη την ημέρα τέσσερα συντάγματα πάνοπλων του αγγλικού στρατού εισέβαλαν στην Αμμόχωστο με πρόσχημα τη δολοφονία μιας Αγγλίδας.
Βοηθούμενοι από Τ/Κύπριους επικουρικούς επέβαλαν κατ’ οίκον περιορισμό (κέρφιου–curfew) και διέπραξαν πάσης φύσεως βαρβαρότητες, ενώ οι Ε/Κύπριοι παρέμειναν αμπαρωμένοι στα σπίτια τους.
Τραυμάτισαν εκατοντάδες από αυτούς που δεν πρόλαβαν να εγκλειστούν στα σπίτια τους και συνέλαβαν χιλιάδες που τους οδήγησαν σε κρατητήρια και φυλακή και τους υπέβαλαν σε φρικτά βασανιστήρια. Σκότωσαν στη μέση του δρόμου τον δεκαεπτάχρονο μαθητή Λουκά Λουκά από την Αγία Νάπα. Συνέλαβαν από το σπίτι του τον Παναγιώτη Χρυσοστόμου 37 χρονών και τον σκότωσαν στα βασανιστήρια.
Συγκλονιστική είναι η περίπτωση της δωδεκάχρονης Ιωάννας Ζαχαριάδου μαθήτριας του Δημοτικού Σχολείου.
Στο άκουσμα της στρατιωτικής διαταγής των Βρετανών για κατ’ οίκον περιορισμό οι διδάσκαλοι έστειλαν τα παιδιά στα σπίτια τους. Η μικρή Ιωάννα έντρομη έτρεχε για να προλάβει να πάει στο σπίτι της. Κάθισε στα σκαλοπάτια της Ραλλούς Ριρή από την οποία ζήτησε βοήθεια και τη μετέφερε στο σπίτι της αλλά το παιδάκι πέθανε από τον τρόμο του.
Ο πατέρας της Ιωάννας ήταν ο Γεώργιος Ζαχαριάδης, κοινοτάρχης τότε της Αγίας Ζώνης Αμμοχώστου.
Πανίκος Δημητρίου: Η δολοφονία του συνέβη όταν βρετανικό άρμα πέρασε πάνω από το κορμί του δύο φορές. Ο 18χρονος τότε μαθητής βρισκόταν στην πρώτη γραμμή στις 17 Ιανουαρίου 1975 διαδήλωσης όταν πλήθος μαθητών κατευθύνθηκε προς τις Βρετανικές Βάσεις Ακρωτηρίου για να διαδηλώσει κατά της πολιτικής των Βρετανών να μεταφέρουν Τ/κυπρίους από τις ελεύθερες περιοχές στις τουρκοκρατούμενες. Τα νεαρά Ελληνόπουλα φωνάζοντας συνθήματα και πετώντας πέτρες αναποδογυρίζοντας βρετανικά τεθωρακισμένα οχήματα έφτασαν έξω από την πύλη των Βρετανικών Βάσεων. Στην αρχή οι στρατιώτες των Βάσεων απάντησαν με δακρυγόνα και ο πετροπόλεμος συνεχίσθηκε για ώρα, ενώ κορίτσια της διαδήλωσης δεν παρέλειπαν να εφοδιάζουν τους συμμαθητές τους όλο και περισσότερα «πολεμοφόδια» (πέτρες).
Οι μαθητές ξεχώρισαν ένα τεθωρακισμένο άρμα και προσπάθησαν να το καταστρέψουν.
Στη διαδήλωση πολλοί από τους μαθητές ήταν πρόσφυγες και μάλιστα από την Αμμόχωστο μεταξύ αυτών και ο Πανίκος Δημητρίου που προσπάθησε να μιλήσει στον οδηγό ενός τεθωρακισμένου οπότε ο πίσω τροχός πέρασε πάνω από αυτόν.
Ο Πανίκος ήταν ήδη νεκρός. Το όνειρο του 18χρονου μαθητή ήταν να σπουδάσει αρχιτέκτονας. Είχε γεννηθεί στις 18/2/1957 στην Αμμόχωστο.
Έξι μήνες μετά την εισβολή έχασε τη ζωή του στη διαδήλωση κατά των βρετανικών βάσεων.
Και τα ως άνω τρία νεαρά βλαστάρια κατέλαβαν αντάξια θέση στον Παράδεισο δίπλα στον Πετράκη Γιάλουρο και τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη.
Γράφω μόνο τα λίγα αυτά λόγια σαν παράδειγμα για τις σημερινές και μελλοντικές γενεές προς μίμηση, πώς οι νέοι θα πρέπει να αγωνίζονται και να θυσιάζονται για την ελευθερία της Πατρίδας.
*Πρώην συνδικαλιστής
