«Ξέρω τι χρειάζεται αυτή η δουλειά και ξέρω πως δεν έχω πλέον αρκετό καύσιμο στο ντεπόζιτο για να την κάνω σωστά». Τόσο απλά, ειλικρινά και τόσο ανθρώπινα παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία της Νέας Ζηλανδίας η 42χρονη Τζασίντα Αρντέρν, παραδεχόμενη πως δεν έχει πλέον την ενέργεια που απαιτείται για να συνεχίσει να ασκεί αποτελεσματικά τα καθήκοντά της.
Το 2017, η Τζασίντα Αρντέρν έγινε η νεότερη γυναίκα επικεφαλής κυβέρνησης στον κόσμο όταν εξελέγη πρωθυπουργός σε ηλικία 37 ετών. Λέγεται ότι είχε αρνηθεί επτά φορές μέχρι να δεχθεί να αναλάβει τα ηνία του κόμματος των Εργατικών, που λίγο πριν από τις κάλπες εκείνης της χρονιάς πήγαινε από το κακό στο χειρότερο στις δημοσκοπήσεις. Βρέθηκε στο τιμόνι της Νέας Ζηλανδίας σε μία σειρά σοβαρών κρίσεων, όπως η πολύνεκρη τρομοκρατική επίθεση σε δύο τζαμιά στο Κράιστσερτς, η έκρηξη του ηφαιστείου στο Λευκό Νησί και η πανδημία του κορωνοϊού, με τη συνεπακόλουθη οικονομική κρίση. Η στάση ζωής της και η ενσυναίσθηση με την οποία άσκησε τα πρωθυπουργικά της καθήκοντα μέσα από μια αλληλουχία κρίσεων, εκτόξευσαν το πολιτικό «άστρο» της Τζασίντα εντός κι εκτός συνόρων, δημιουργώντας ένα φαινόμενο που πολλοί ονόμασαν «Jacindamania» («Τζασιντομανία»).
«Το ότι έγινα πρωθυπουργός είναι η μεγαλύτερη τιμή της ζωής μου και θέλω να ευχαριστήσω τους Νεοζηλανδούς για το προνόμιο που μου έδωσαν να κυβερνήσω τη χώρα για πεντέμισι χρόνια», ανέφερε η Αρντέρν κατά την ανακοίνωση της παραίτησής της, επισημαίνοντας ότι «μαζί με το προνόμιο έρχεται και η ευθύνη, συμπεριλαμβανομένης της ευθύνης να ξέρεις πότε είσαι πρόσωπο κατάλληλο για να κυβερνήσει και πότε δεν είσαι».
Πόσοι αλήθεια από τους δικούς μας πολιτικούς ταγούς αντιλαμβάνονται στην πράξη αυτή τη βαρυσήμαντη ευθύνη; Πόσοι απ’ αυτούς συνειδητοποιούν πότε είναι κατάλληλοι για να κυβερνήσουν και πότε έμεινε από βενζίνη το ρεζερβουάρ τους; Φαίνεται μάλλον ότι οι δικοί μας πολιτικοί ηγέτες επιλέγουν να επιβεβαιώσουν απλώς το ρητό που λέει ότι «το χρήμα πολλοί εμίσησαν, τη δόξα ουδείς», με αποτέλεσμα να παραμένουν γαντζωμένοι στην καρέκλα και στην εξουσία, έστω κι αν δεν έχουν τίποτα ουσιαστικό ή τίποτα ευεργετικό να προσφέρουν στους πολίτες.
Στην Κύπρο της βιομηχανίας των «χρυσών» διαβατηρίων, του «This is Cyprus», των πορισμάτων που μένουν στα συρτάρια, των διαρροών και τόσων άλλων σκανδάλων, δεν ανοίγει ρουθούνι, δεν ιδρώνει αυτί. Οι πολιτικές ευθύνες ακόμη κι αν είναι αυταπόδεικτες, μένουν πάντα ορφανές. Ουδείς αναλαμβάνει εμπράκτως τις πολιτικές ευθύνες, αντιθέτως καταβάλλονται συντονισμένες και μεθοδευμένες προσπάθειες αποσιώπησης και συγκάλυψης των σκανδάλων. Θα μου πείτε η Αρντέρν είναι μια σπάνια πάστα πολιτικού, η εξαίρεση ίσως του κανόνα. Μπορεί και να ’ναι έτσι. Τι καλά που θα ’ταν όμως αν έβρισκε έστω και έναν μιμητή στη μικρή βραχονησίδα. Οι δικοί μας, όμως, είναι φτιαγμένοι από άλλο υλικό. Μάλλον από… αδιάβροχο μουσαμά!
panayiota.charalambous@phileleftheros.com
