Το κάψιμο του Κορανίου, αλλά και οποιουδήποτε άλλου βιβλίου που κυκλοφορεί νόμιμα, είναι μία απεχθής, φασιστική ενέργεια. Τη βιώσαμε ακόμα και στην πανδημία στην Ελλάδα, όταν φανατικοί αντιεμβολιαστές έκαψαν ένα παιδικό βιβλίο του Ευγένιου Τριβιζά που αναφερόταν στον Covid. Οι δημοκρατικές χώρες, έχουν όλα τα μέσα να αντιμετωπίζουν και να αποτρέπουν τέτοιες βαρβαρότητες. Πάντα στο πλαίσιο του νόμου.
Είναι θεμιτή η αποδοκιμασία και η διαμαρτυρία για κάθε τέτοιο αισχρό γεγονός. Είναι απαράδεκτο όμως –και φανερώνει νοοτροπία απολυταρχικού καθεστώτος– ο θιγόμενος από την ενέργεια αυτήν να υπαγορεύει την πολιτική της χώρας όπου συνέβη αυτό και ταυτοχρόνως, να εκβιάζει αυτήν, αλλά και σχεδόν όλον τον κόσμο, προκειμένου να αποκομίσει προσωπικά οφέλη και επικίνδυνη ισχύ.
Οι χώρες που έχουν θεσμούς γερούς, που προστατεύουν την Δημοκρατία, η Σουηδία είναι σίγουρα μία από αυτές, έχουν προστάτιδα την Δικαιοσύνη. Στα «θέλω», «απαιτώ», αλλιώς «θα σας…» του κάθε Ερντογάν, η Ελλάδα, όπως θυμόμαστε, δεν ενέδωσε στον εκβιασμό του να εκδώσουμε τους 8 αξιωματικούς που ήρθαν εδώ μετά το πραξικόπημα του 2016 και ζήτησαν άσυλο, φοβούμενοι για την ίδια τους τη ζωή. Και κόντρα σε μία πολιτική τάση εκείνων των ημερών, που άφηνε ανοικτό παράθυρο να τους «δώσουμε», το Δικαστήριο είπε «όχι» και το θέμα τελείωσε εκεί. Αυτά, γιατί ακούω δεξιά και αριστερά εδώ, κάτι φωνούλες φάλτσες που λένε «έχει δίκιο ο Ερντογάν και εμάς αν μας έθιγε κάποιος τα ιερά και όσιά μας, το ίδιο θα κάναμε με αυτόν». Ε, όχι!
Δεν θέλω να πιστέψω ότι υπάρχει περίπτωση, παλιότερα ή και τώρα, να έπεσαν ρωσικά, ή και άλλα λεφτά προς υποστήριξη οποιουδήποτε υποψηφίου για το ύπατο αξίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ήμασταν ανέκαθεν ένας έντιμος, αξιοπρεπής, γενναιόδωρος και ολιγαρκής λαός και δεν πρέπει να αφήσουμε τέτοιους λεκέδες να στιγματίσουν το πρόσωπό μας. Όποιος δε, έχει πληροφορίες περί του αντιθέτου, ή τις δημοσιοποιεί με στοιχεία και τεκμηριωμένα, ή τις καταθέτει άμεσα εκεί που πρέπει, ή σιωπά και κάθεται στ’ αβγά του. Με τέτοια θέματα δεν παίζουμε. Έτσι, δήμαρχε;
Βαρύς χειμώνας έρχεται, προβλέπουν μετεωρολόγοι (ακραία καιρικά φαινόμενα), οικονομολόγοι (κύμα ακρίβειας παντού, εξαιτίας του πολέμου του Πούτιν στην Ουκρανία), επιδημιολόγοι (λόγω μεταλλάξεων του Covid-19 αλλά και της γρίπης) και πολιτικοί που υπόσχονται λαγούς με πετραχήλια σε πολίτες που πλέον δεν ξέρουν τι θέλουν!
Έτσι όμως γυρίζει η γη μας, χρόνια τώρα. Αιώνες. Η απάντηση δεν είναι μόνο ποιους απ’ όλους εμπιστεύεσαι, αλλά τι κάνεις εσύ για να έχεις καθαρό μυαλό να κρίνεις ποιοι είναι πραγματικά άξιοι, και ποιοι τυχάρπαστοι. Συνηθίσαμε να περιμένουμε μεσσίες, ή να επιλέγουμε (ακόμα και να προσκυνάμε!) ανθρώπους που, αν και έπρεπε να ήταν οι άριστοι των αρίστων, με το ζόρι περνούσαν τη βάση. Ας κοιταχτούμε, λοιπόν, καλά στον καθρέφτη μας πριν φορτώσουμε επάνω τους όλα τα δικά μας κουσούρια.
«Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω», έλεγε η Γαλάτεια Καζαντζάκη!
Πάντως, εάν διαπεράσει κάποιος με λίγη προσοχή όλα όσα έχουμε βιώσει τα τελευταία χρόνια με την επιδημία, με τη μακρά οικονομική κρίση πριν από αυτήν και τώρα με την ακρίβεια και αβεβαιότητα εξαιτίας του πρώτου πολέμου που γνωρίζει η Ευρώπη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο, θα διακρίνει πίσω από τα δύσκολα ότι έχουμε μάθει πολλά, έχουν αλλάξει πολλά, και δεν είναι όλα προς το χειρότερο, για πέταμα. Ίσως, αν τα βάλουμε σε μια τάξη σκέψης, να δούμε ήλιο και να νοιώσουμε ηρεμία μετά την καταιγίδα.
> Όπως και στη φωτογραφία
