Παρακαταθήκη της απερχόμενης κυβέρνησης είναι και η εφαρμογή του θεσμού των τετραμήνων, για τον οποίο έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί ακόμη πιο πολλά το τελευταίο διάστημα. Ενός θεσμού, που έχει ενισχύσει τον εξετασιοκεντρικό χαρακτήρα του σχολείου, μετατρέποντας ένα χώρο γνώσης και καθημερινής δημιουργίας σε μια πηγή συνεχόμενου άγχους και δυσαρέσκειας.
Πραγματικά είναι να διερωτάσαι αν αυτοί που λαμβάνουν αποφάσεις για την Παιδεία έχουν οποιαδήποτε επαφή με την πραγματικότητα στα σχολεία της Κύπρου, πόσο μάλλον με εκπαιδευτικά πρότυπα άλλων κρατών, τα οποία πόρρω απέχουν από τον χαρακτήρα του δικού μας εκπαιδευτικού μοντέλου.
Εκτός από τους καθηγητές, οι οποίοι καλούνται συνεχώς να προσαρμόζονται σε νέες εγκυκλίους του Υπουργείου Παιδείας και να προβαίνουν σε «αγώνα δρόμου», προκειμένου να καλύψουν την τεράστια εξεταστέα ύλη, τον αγώνα των μαθητών τον βιώνουν και οι γονείς, κάποιοι εκ των οποίων συμβάλλουν με τον τρόπο τους στην άσκηση περισσότερης πίεσης στα παιδιά, ενώ άλλοι εκφράζουν αγωνία για το μέλλον τους.
Αντί περαιτέρω ανάλυσης του ζητήματος, η στήλη επιλέγει να παραθέσει τη χαρακτηριστική «κραυγή» αγωνίας μιας μητέρας, της κ. Μαρίλιας Παναγιώτου, η οποία, μέσα από μια ανάρτησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εκφράζει την ουσία του ζητήματος, περιγράφοντας γλαφυρά τις σκέψεις ενός γονέα, που βιώνει στο πετσί του τις ψυχολογικές επιπτώσεις στο παιδί του.
«Ρίχνουν αυλαία σήμερα οι εξετάσεις τετραμήνων για τα γυμνάσια τουλάχιστον. Και τώρα; Ποιος μαζεύει τα σπασμένα;; Ποιος πείθει αυτά τα παιδιά ότι το σχολείο, το αγαπάμε για όλα όσα μας προσφέρει, που αυτά είναι αδιαμφισβήτητα πολλά περισσότερα και σίγουρα πέραν από κάθε λογική ή παράλογη εξέταση, πέραν από κάθε υποκειμενική αξιολόγηση, που στα 12 τους χρόνια, σίγουρα το όποιο αποτέλεσμα δεν θα κρίνει το μέλλον τους;
Και κάπου εκεί, έρχεται η ερώτηση, που ισοπεδώνει κάθε κόπο και προσπάθεια… Ως προς τι όλο αυτό το διάβασμα; Ως προς τι όλη αυτή η στέρηση, όλο αυτό το άγχος; Ως προς τι όλη αυτή η ματαιότητα; Για να ικανοποιήσουν οι έχοντες και κατέχοντες εξουσία τις δικές τους πεποιθήσεις; Για να αποδείξουν τις γνώσεις τους επί χάρτου με «θυματοποίηση» παιδικών ψυχών; Και, μάλιστα, ενός χάρτου με πολλές αντιφάσεις και ασάφειες.
Γιατί σε αυτό σας το «εγχείρημα», κύριοι, ξεχάσατε προφανώς ότι είχατε να διαχειριστείτε παιδιά, 12χρονα και 13χρονα, με ψυχολογία και αντοχές, με γνώσεις και πολυπλοκότητα σκέψης, που δεν συγκρίνονται σίγουρα με τις δικές σας προσεγγίσεις ή τις δικές σας γνωσιολογικές ικανότητες!
Συγνώμη, αλλά όσο και αν προσπαθήσαμε, εμείς οι απλοί και ταπεινοί γονείς, που όλο αυτό το διάστημα, τον τελευταίο κυρίως μήνα, γνώμονας μας ήταν η διαχείριση των συναισθημάτων και της ψυχολογίας των παιδιών μας, με τα εφηβικά ξεσπάσματα και σκαμπανεβάσματα, δεν πειστήκαμε για την αναγκαιότητα αυτών των εξετάσεων! Ή τουλάχιστον με τον τρόπο, που σχεδιάστηκαν και κυρίως με τον τρόπο, που έτυχαν χειρισμού από τους κυβερνώντες!
Με αυτά και μ’ αυτά, τα χιλιοειπωμένα από τους γονείς, ελπίζω το θέμα επανασχεδιασμού (τουλάχιστον) να μη μείνει ή να παραπεμφθεί στις «καλένδες»! Διότι η πράξη έπεισε και τον πιο δύσπιστο και κατέδειξε την ανάγκη εκ βάθρων αλλαγής, σχεδιασμού και διαχείρισης της όλης κατάστασης και σε όλα τα επίπεδα, παιδαγωγικά, πνευματικά, ψυχολογικά.
Εύχομαι η όποια προσέγγιση και η όποια προσπάθεια διαχείρισης του θέματος να μην καταστεί έρμαιο προεκλογικών δεσμεύσεων και υποσχέσεων προς άγραν ψήφων… Ζητείται (μεν) ελπίς αλλά… Ζητείται (και) ενσυναίσθηση!».
