Μια από τις ταινίες που διεκδικούν φέτος Όσκαρ είναι το «Ουδέν νεότερο από το Δυτικό Μέτωπο». Ταινία που βασίζεται σε βιβλίο που γράφτηκε το 1928 από τον Έριχ Μαρία Ρεμάρκ, βασισμένο στην προσωπική εμπειρία που είχε βιώσει στα μέτωπα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το βιβλίο μεταφέρθηκε και τότε στον κινηματογράφο, γνωρίζοντας, τόσο η ταινία όσο και το βιβλίο, παγκόσμια επιτυχία, ενώ ο συγγραφέας εγκατέλειψε τη Γερμανία για να σωθεί από το μένος του Χίτλερ ο οποίος θεώρησε πως ο Ρεμάρκ, με το αντιπολεμικό του πνεύμα, καλλιέργησε την ηττοπάθεια. 

Η ταινία αρχίζει μέσα σε μια σχολική αίθουσα όπου ένας καθηγητής με τα φλογερά του λόγια παρασύρει τους νεαρούς μαθητές να καταταγούν ενθουσιασμένοι στο μέτωπο.

Καταγράφει την ιστορία ενός από αυτούς, του Πολ Μπάουμερ, ο οποίος όταν επιστρέφει κάποια στιγμή στο σπίτι, ένεκα τραυματισμού, καλείται να μιλήσει στην επόμενη φουρνιά μαθητών που θα καταταγούν. Αυτά που θα πει όμως δεν έχουν σχέση με ηρωικές πράξεις αλλά με απελπισία: «Είμαι 20 χρονών, μα από τη ζωή μονάχα την απελπισία έχω γνωρίσει, την αγωνία, τον θάνατο και το πιο επιπόλαιο, το πιο παράλογο αλυσόδεμα της ζωής σε μια άβυσσο πόνου. Βλέπω να σπρώχνονται οι λαοί, να χτυπούν ο ένας τον άλλον και να σκοτώνονται δίχως να λένε τίποτα, δίχως να ξέρουν τίποτα, με τρέλα, πειθήνια κι αθώα».

Η επαναφορά της ιστορίας προκαλεί ήδη συγκίνηση. Για έναν πόλεμο που έγινε πριν έναν αιώνα, ενώ στην Ουκρανία μαίνεται χωρίς κανένα σημάδι τερματισμού του, ένας άλλος πόλεμος. Διαφορετικός ως προς τα όπλα και την τεχνολογία, αλλά με ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα, ίδια συναισθήματα, ίδιο όλεθρο, με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και εκατομμύρια πρόσφυγες.

Τις εικόνες από τον πόλεμο αυτό τις καταναλώνουμε σαν μέρος της καθημερινότητας ανάμεσα σε ειδήσεις για τον χωρισμό της Σακίρα και το βιβλίο του δυσαρεστημένου πρίγκηπα. Δεν εστιάζουμε στην προσωπική ιστορία ενός νέου που αφού σκοτώθηκε, του αφαίρεσαν την στολή και την έδωσαν σε έναν 17χρόνο. Ο οποίος με αφέλεια ρώτησε αν προοριζόταν για άλλον αφού στο πέτο έγραφε άλλο όνομα. Και ο οποίος πίστεψε όταν του είπαν πως «ήταν μικρή του άλλου». 

Έναν χρόνο μετά την έναρξη του πολέμου αυτό που ακούμε είναι για τα όπλα που στέλνει η Δύση στην Ουκρανία με την ελπίδα να καταφέρει να γονατίσει τη Ρωσία. Για τους 17χρόνους και όλους όσοι καλούνται να εκτελέσουν διαταγές δεν μαθαίνουμε. Για αυτό και συγκινούμαστε για κάποιον Πολ Μπάουμερ που σκοτώθηκε μια μέρα στο μέτωπο καθώς έβγαλε το χέρι του έξω για να πιάσει μια πεταλούδα που μπορεί να ήταν και η ψυχή του συντρόφου του στα χαρακώματα.