Δεν ήμουν εκεί, δεν είδα με τα μάτια μου αλλά μεταφέρω τα όσα μου ανέφεραν κάποιοι άνθρωποι για την τελετή βράβευσης όσων εργάστηκαν για τη διαχείριση της πανδημίας. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Πέμπτης και προσκεκλημένοι ήταν οργανισμοί, φορείς και άνθρωποι οι οποίοι επιλέγηκαν από την Κυβέρνηση και το υπουργείο Υγείας για να βραβευθούν.
Δυστυχώς, στο κινητό μου άρχισα να λαμβάνω γραπτά μηνύματα όταν ακόμα η εκδήλωση βρισκόταν σε εξέλιξη. Γιατροί, νοσηλευτές, ανώτεροι και απλοί λειτουργοί του υπουργείου Υγείας, εξέφραζαν το παράπονό τους. Ένα παράπονο που μέσα από αυτά που μου έγραφαν ήταν πέρα για πέρα αληθινό και ανθρώπινο. Ήταν άνθρωποι που κυρίως κατά τα πρώτα δύο χρόνια της πανδημίας κυριολεκτικά έδωσαν τον εαυτό τους. Άλλοι μέσα στους θαλάμους των νοσοκομείων, άλλοι στο υπουργείο Υγείας ετοίμαζαν και εφάρμοζαν προγράμματα εμβολιασμού, συνέβαλλαν στην ενημέρωση των πολιτών, συμμετείχαν σε κρίσιμες συσκέψεις 24 ώρες το 24ωρο και πολλές φορές πέρασαν δύσκολα προσπαθώντας να πάρουν τις σωστές αποφάσεις ή να κάνουν τις σωστές εισηγήσεις.
«Δεν θέλαμε τιμές και μεγαλεία. Αφού την έκαναν όμως την εκδήλωση, ας μας έδειχναν πραγματικά την εκτίμησή τους. Ανέβασαν τζειπάνω τον καθένα που έχει μια διευθυντική θέση αλλά ποτέ δεν ξενύχτησε, δεν αγχώθηκε, δεν έτρεξε μαζί μας. Εμάς εφέραν μας δαμέ απλά για να τους πισκαλιούμε». Το παράπονο ενός γιατρού που από την έναρξη της πανδημίας μέχρι σήμερα παλεύει με τον κορωνοϊό.
«Βραβεύουν ιδιώτες, νοσοκομεία ιδιωτικά, χημεία, τον τομέα επιδοτήσεων του υπουργείου Υγείας (!)… γιατί; Στις 3 το πρωί που τρέχαμε να βρούμε κλίνες, έτρεχαν και τούτοι; Μια αναγνώριση δεν μας άξιζε;», το μήνυμα που έλαβα από νοσηλευτή.
Πήρα τουλάχιστον 15 παρόμοια μηνύματα μέσα σε διάστημα μισής ώρας και μετά τη λήξη της εκδήλωσης το κινητό μου άρχισε να χτυπά ασταμάτητα. Κανένας δεν μου ζήτησε να γράψω κάτι. Ήθελαν μόνο να πουν σε κάποιον το μεγάλο τους παράπονο.
Μιλώντας όμως με όσους ήταν παρόντες διαπίστωσα ότι στην πραγματικότητα, άνθρωποι που βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή του πολέμου κατά την πανδημία, είτε στα νοσοκομεία, είτε στο υπουργείο Υγείας, πέρασαν απαρατήρητοι ή τσουβαλιάστηκαν με πολλούς άλλους οι οποίοι δεν είχαν προσφέρει και τόσα πολλά, για να το θέσω όσο πιο ευγενικά μπορώ.
Εκείνο που δεν κατάλαβα είναι πώς γίνεται να βρισκόταν στην αίθουσα ο τέως υπουργός Υγείας και να μην έχει τιμηθεί προσωπικά. Είτε συμφωνούσε, είτε διαφωνούσε κάποιος με τις αποφάσεις που λάμβανε ή τις πολιτικές που ακολουθούσε, ο άνθρωπος φορτώθηκε την πανδημία στους ώμους, ξενύχτησε, εργάστηκε ασταμάτητα και ήταν εκεί. Το ίδιο και η Υφυπουργός Πρόνοιας η οποία στην έναρξη της πανδημίας εργάστηκε στο πλευρό του τέως Υπουργού ως η διευθύντρια του γραφείου του. Το ίδιο και η ανώτερη λειτουργός του υπουργείου Υγείας, Όλγα Καλακούτα, η οποία άοκνα εργάστηκε για το εμβολιαστικό πρόγραμμα και όχι μόνο.
Δεν θα αναφερθώ σε άλλους ονομαστικά. Όμως, ήταν πολλοί εκείνοι οι οποίοι έπρεπε να πάρουν προσωπικά και δημόσια το βραβείο τους. «Είπαν μας θα έρτουν στα νοσοκομεία να μας δώσουν μετάλλια. Εν τα θέλουμε», μου έγραψε ένας γιατρός. Του μίλησα αργότερα στο τηλέφωνο. Ήταν πραγματικά συντετριμμένος.
Δεν ξέρω τι πήγε λάθος. Σίγουρα τέτοιες εκδηλώσεις, όσο κι αν ενημερώνονται, δεν τις διοργανώνουν Υπουργοί και Πρόεδροι της Δημοκρατίας. Κάποιοι άλλοι αναλαμβάνουν αυτές τις δουλειές.
Δεν θα μειώσω το έργο όσων κλήθηκαν να πάρουν εκείνη τη στιγμή την τιμητική πλακέτα. Ο καθένας κάτι πρόσφερε. Η βράβευση κάποιων ατόμων ή φορέων βεβαίως, προκαλεί ερωτήματα. Δεν θα ασχοληθώ με αυτό.
Γράφω απλώς για να μεταφέρω το παράπονο των ανθρώπων της πρώτης γραμμής που ένιωσαν ότι ο κόπος και η προσφορά τους δεν αναγνωρίστηκαν.
