Οι επερχόμενες προεδρικές εκλογές, έχουν, ίσως, τις περισσότερες ιδιομορφίες από τις προηγούμενες για μια σειρά από λόγους:
- Οι τρεις «λεγόμενοι» βασικοί υποψήφιοι προέρχονται από τη δεξιά καλύπτοντας όλο το ιδεολογικό της φάσμα–αρχίζοντας, στην καλύτερη περίπτωση, από την κεντροδεξιά και φθάνοντας, στη χειρότερη, μέχρι τα κράσπεδα της ακροδεξιάς.
- Οι πιο πάνω υποψήφιοι, αποτελούν τους πιο στενούς συνεργάτες του απερχόμενου προέδρου, ο οποίος, σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ ηγείτο της πιο διεφθαρμένης μέχρι σήμερα κυβέρνησης του τόπου και έχουν όλοι το δικό τους μερίδιο ευθύνης για τη στασιμότητα του Κυπριακού τα τελευταία 5 χρόνια. Ο τέως ΥΠΕΞ που, από κοινού με τον ανεκδιήγητο Κοτζιά, σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ, ήταν ο πιο σθεναρός υποστηρικτής του δόγματος «μηδέν στρατός μηδέν εγγυήσεις» και δεν θα υπέγραφε την πρόταση Guterres σαν στρατηγική συμφωνία, ο για 10 χρόνια διαπραγματευτής που ενώ παρουσιάζεται να διαφωνεί με τακτικές Αναστασιάδη και να κλαίει μαζί με τον Ozdil Nami για το ναυάγιο του Cran Montana, ποτέ δεν παραιτήθηκε αλλά καλύπτει τις «ιδεοθύελλές» του και, τέλος, ο πρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος, ο οποίος ενώ ισχυρίζεται σήμερα πως «θα γυρεύκουμεν το πλαίσιον Guterres για πολλήν τζιαιρό» εξαφανιζόταν κάθε φορά που έπρεπε να τοποθετηθεί για να μην εκτεθεί από τα ατοπήματα Αναστασιάδη. Αυτά, σαν μια πολύ σύντομη, και επιεική θα έλεγα, περιγραφή των «τριών».
- Όσον αφορά στους ανεξάρτητους υποψήφιους, αυτό που εντυπωσιάζει δεν είναι μόνο ο μεγάλος αριθμός τους, αλλά κυρίως το γεγονός πως, ίσως για πρώτη φορά, πέρα από τους γνωστούς ύποπτους και γραφικούς του είδους, περιλαμβάνονται πολίτες, οι οποίοι, πέρα από το γεγονός πως έχουν το Κυπριακό ως υπαρξιακό θέμα, καταθέτουν συγκροτημένες, κοστολογημένες και υλοποιήσιμες προτάσεις, οι οποίες προβάλλονται μέσα από ολοκληρωμένα προγράμματα, με τα οποία μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί κάποιος/α, που προετοιμάστηκαν πολύ πιο πριν οι λεγόμενοι βασικοί υποψήφιοι έχουν οποιοδήποτε πρόγραμμα.
- Η επιλογή των υποψηφίων έγινε με μια πολύ «πρωτότυπη» μέθοδο αφού, στην περίπτωση του τέως ΥΠΕΞ, τα λεγόμενα κόμματα του κέντρου καταλήξαν στην απόφασή τους να τον στηρίξουν ακολουθώντας τα αρχικά αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, σύμφωνα με τα οποία αυτός ήταν σίγουρα ο επόμενος πρόεδρος, αποτελούσε δε, την επιλογή της πλειοψηφίας των οπαδών τους. Όσον αφορά στην επιλογή των υποψηφίων των δύο μεγαλύτερων κομμάτων τα σώματά τους είχαν να επιλέξουν ανάμεσα σε … (sic) ένα υποψήφιο.
- Δύο από τους λεγόμενους βασικούς υποψήφιους, παρουσιάζονται ως ανεξάρτητοι υποψήφιοι τη στιγμή που ο μεν τέως ΥΠΕΞ στηρίζεται από τα περισσότερα αυτό- ονομαζόμενα κόμματα του κέντρου και ένα μεγάλο ποσοστό Συναγερμικών των οποίων οι απόψεις για το Κυπριακό αρχίζουν από την ΔΔΟ μέχρι το ενιαίο κράτος ή την Ένωση και αγωνιούν όλοι για ένα μεγάλο ή έστω και μικρό μερίδιο εξουσίας. Ταυτόχρονα,ο ίδιος συνεχίζει να αυτοπροβάλλεται ως Συναγερμικός τη στιγμή που έχει τεθεί εκτός κόμματος. Με τη σειρά του ο τέως διαπραγματευτής, ενώ δήλωνε ως προϋπόθεση τη στήριξη ενός μεγάλου κόμματος, (του όποιου κόμματος), για να κατέλθει ως υποψήφιος, την οποία τελικά πέτυχε με τη υποστήριξη της κοινοβουλευτικής Αριστεράς χωρίς οποιοδήποτε πρόγραμμα, αυτοπροβάλλεται ως ανεξάρτητος προσπαθώντας—κάποτε άτσαλα—να κρατήσει αποστάσεις από αυτό το κόμμα, διαφημίζοντας το γεγονός πως δεν το ψήφισε ποτέ, και τονίζοντας κάθε τόσο πως δεν ανήκει σε αυτό το κόμμα, φροντίζοντας μάλιστα να εκπροσωπείται στις διάφορες παρουσιάσεις με πολίτες ετερόκλιτων ιδεολογικοπολιτικών βιογραφικών. Κι’ ας ισχυρίζεται πως είναι υπερήφανος για τη στήριξη του κόμματος της Αριστεράς. Οι άλλοι δύο κομματικοί υποψήφιοι είναι οι πρόεδροι του Συναγερμού και του ΕΛΑΜ, οι οποίοι δεν χρειάζονται οποιεσδήποτε ιδιαίτερες συστάσεις (παρεμπιπτόντως δεν θα είχα οποιοδήποτε πρόβλημα με κομματικούς υποψηφίους, αν έκρινα πως ο πρότερος βίος και το πρόγραμμά τους προωθούσαν το Κυπριακό ως πρώτο εθνικό θέμα και είχαν συγκροτημένες, σοβαρές, κοστολογημένες και υλοποιήσιμες προτάσεις γύρω από τα κοινωνικά θέματα της καθημερινότητας και για την εξάλειψη της διαφθοράς).
- Άλλη ιδιομορφία αυτών των εκλογών, ίσως η πιο σημαντική, είναι το γεγονός πως ενδεχομένως να αποτελούν τις πιο κρίσιμες από την άποψη του Κυπριακού—βλέπε και την τελευταία έκθεση του Γ.Γ του ΟΗΕ —και επομένως θα πρέπει να διαφυλάξουμε την έστω και μικρή ελπίδα να ξαναμπεί το Κυπριακό σε πορεία διαπραγμάτευσης από εκεί που σταμάτησαν οι συνομιλίες δηλώνοντας πως είμαστε έτοιμοι να αποδεχθούμε τις συμφωνημένες αρχές του ΟΗΕ και της Ε.Ε—ΔΔΟ με πολιτική ισότητα και το πλαίσιο António Guterres ως μεταβατική στρατηγική συμφωνία επίλυσης του Κυπριακού.
Έχοντας, λοιπόν, υπόψη τα πιο πάνω, πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί στην επιλογή του υποψηφίου που θα στηρίξουμε. Καθένας/μιά από εμάς θα βρεθούμε ενώπιος ενωπίω με τη συνείδησή του/της. Οι θεωρίες περί χαμένης ψήφου, πέρα από το γεγονός πως στην εποχή μας θα έπρεπε να θεωρούνται σαν ψευδοδιλλήματα και ξεπερασμένοι εκφοβισμοί, στους οποίους δεν έχει κανένας/καμιά δικαίωμα να μας υποβάλλουν ή να επιτρέπουμε εμείς στον εαυτό μας να υποβάλλεται, δεν δικαιολογούνται από την ιστορία του Κυπριακού.
Τι να θυμηθούμε, τον πρώην Γ.Γ του ΑΚΕΛ μ. Εζεκία Παπαϊωάννου που διακήρυττε στο «Κρηναίο» της Δερύνειας πως ο μ. Κυπριανού μόνο αν έβλεπε στον καθρέφτη τα αυτιά του από την ανάποδη θα είχε τη στήριξη του ΑΚΕΛ για 2ην θητεία και μετά από λίγο καιρό συνομολογούσε μαζί του το Μίνιμουμ Πρόγραμμα Συνεργασίας και χρειάστηκαν Θεοί και Δαίμονες για να απομακρυνθεί από την εξουσία, αφού πρώτα καταβαράθρωσε το Κυπριακό με τις προτάξεις του, την Αμμοχωστοποίηση, την απόρριψη του Αμερικανοκαναδικοβρετανικού πλαισίου επίλυσης του Κυπριακού και τα τόσα άλλα; (Ευτυχώς που βρέθηκε ο κ. Βασιλείου για να ξεβαλτώσει τα πράγματα για μια πενταετία, δίδοντας έτσι μια ανάσα στην κακοδιαχείριση). Και πώς να ξεχάσουμε «Τον άδρωπον που άλλαξεν σεόρ» και εκλέχθηκε με σύνθημα τη διαπραγμάτευση του Σχεδίου Ανάν, ενώ στην πράξη έπραξε τα πάντα για να το χειροτερεύσει και να «πείσει» το μ. Χριστόφια να πει ΟΧΙ για να τσιμεντώσει το ναι με αποτέλεσμα την απώλεια επιστροφής της Μόρφου, της Αμμοχώστου και άλλων 50 κοινοτήτων και την επιστροφή 90.000 εκτοπισμένων;
Θυμάμαι και, τότε πάλι, με το δίλλημα της χαμένης ψήφου εκλέχθηκαν οι δυο πάνω πρόεδροι με αποτέλεσμα από τότε να έχουμε όχι χαμένη ψήφο αλλά ολόκληρες χαμένες πενταετίες, οι οποίες σήμερα σε λίγο καιρό θα μετρούν … μισό αιώνα. Γι’ αυτό, αν θέλουμε να διατηρήσουμε έστω και μια μικρή ελπίδα για το μέλλον των παιδιών, των εγγονιών και πάνω απ’ όλα της πατρίδας μας ας δώσουμε τη ψήφο μας σε αυτόν που πιστεύουμε ότι αξίζει. Όχι στο «μη χείρον» αφού αυτό απεδείχθη εκ των πραγμάτων ΧΕΙΡΙΣΤΟ.
Καλή ψήφο!!!
