Πρόσω ολοταχώς για το επί δεκαετίες ανέλπιστο θαύμα. Η επερχόμενη θριαμβευτική νίκη των δυνάμεων της ενότητας και της αλλαγής, εκφρασμένη στην υποψηφιότητα που τις εξαγγέλλει, στην οσονούπω εκλογική αναμέτρηση για τον προεδρικό θώκο της Δημοκρατίας, είναι προδιαγεγραμμένη. Όχι μόνο γιατί το μαρτυρούν τα δημοσκοπικά ευρήματα, μα γιατί το βροντοφωνάζει η πλειονότητα των συμπολιτών μας. Η ώσμωση με την κυπριακή κοινωνία το καταμαρτυρεί. Το μαρτυρεί όμως και κάτι άλλο, οι οιμωγές θρήνου της καταρρέουσας κομματικής ηγεσίας για την απώλεια των όσων έως τώρα ο έλεγχος της εξουσίας τής απέφερε. Η λυσσαλέα άρνησή της να αποκοπεί από τα λάφυρα της εξουσίας την οδηγεί παντί τρόπω σε μια απέλπιδα προσπάθεια, έμπλεης θρασύτητας δεκαετιών, να ανακόψει τη φορά της νίκης του πολιτικού της αντιπάλου. Ματαίως όμως! Η ειμαρμένη δε δύναται να αποφευχθεί. Θα της επιβεβαιώσει το ανέλπιδο της προσπάθειάς της το αποτέλεσμα της κάλπης. Εκεί που θα αναμετρηθεί η απροσμέτρητη θέληση του εκλογικού σώματος για ένα ελπιδοφόρο όραμα αλλαγής με την επί δεκαετίες κομματική καταδυνάστευσή του. Ατιθάσευτη πρέπει να είναι η εκλογική ορμή της ψήφου αυτών που ψηλαφούν ελπίδα για αλλαγή στον τόπο, που γεύονται τη χαρά της δημοκρατικής συμμετοχής στα πολιτικά δρώμενα ως «κατ’ αλήθειαν» ύπαρξη των ανθρώπων, που διψούν για κοινωνική δικαιοσύνη, ισονομία και αξιοκρατία.
Η προσδοκία του λαού για μια νέα πολιτική ρότα, για έναν άλλο τρόπο συμμετοχής του στα πολιτικά δρώμενα, είναι αποτυπωμένη σε αυτό που απ’ άκρη σ’ άκρη του τόπου σθεναρώς αναγγέλλεται. Δεν υποφέρεται πλέον η καταδυνάστευση του τόπου από τις παλαιοκομματικές πρακτικές διαχείρισης της εξουσίας για τους λίγους. Ο λαός αναζητεί ηγεσία που θα υπηρετεί το σύνολο και τη συμμετοχικότητα προκρίνοντας το κοινό καλό. Και την έχει βρει. Την έχει εμπιστευτεί και τροχοδρομεί την εκλογή της. Η νίκη θα είναι εκκωφαντική, γιατί η πλειονότητα των πολιτών που θα προσέλθει στις κάλπες είναι αποφασισμένη πλέον να αποδράσει από την πεπατημένη της ανάθεσης της εκτελεστικής εξουσίας στην κομματική ηγεσία. Είναι έτοιμη από καιρό να επιλέξει ανεξάρτητο και υπερκομματικό υποψήφιο, που θα πράξει έργο ωφέλιμο για τον τόπο, ωφέλιμο για τη δημοκρατία μας, αλλά και για τα ίδια τα κόμματα ως βασικών πυλώνων της, για να μεταβεί η χώρα από την πολιτική αγυρτεία στη δημοκρατική ομαλότητα.
Η νέα ηγεσία, υπό το βάρος αυτής της παλλαϊκής απαίτησης για κυβερνητικό έργο διαφορετικό από τα προηγούμενα, καλείται να αναζητήσει και να επιλέξει τα ζώπυρα της αριστείας και της ικανότητας για τη διακυβέρνηση του τόπου, αυτά που θα σπείρουν τη φωτιά της αναγέννησης. Αν η πολιτική ορμή του νέου επιθυμεί να κομίσει έναν άλλο τρόπο του πολιτεύεσθαι απαιτείται να σπείρει το φως που θα κατακάψει το παλαιό. Και η αναζήτηση του φωτός μέσα από την εύρεση των ζωπύρων που θα το κομίσουν είναι μια δύσκολη διαδικασία για τον νέο πρόεδρο που θα την αναλάβει. Το έργο αυτόπροϋποθέτει πολιτική ευφυΐα, διοικητική οξυδέρκεια, αδιαφορία για το πολιτικό κόστος, κριτική σκέψη, αμετακίνητη προσήλωση στις προεκλογικές εξαγγελίες, αδιαπραγμάτευτη βούληση να μην εκπέσει από αυτό που το παλλαϊκό κάλεσμα επιτάσσει. Είναι όντως μεγάλο το βάρος της ευθύνης που η νέα ηγεσία θα επωμιστεί επιλέγοντας τους άριστους και ικανούς. Χρειάζεται τόλμη και πολιτικό θάρρος η νέα διακυβέρνηση του τόπου για να υλοποιήσει τα προσδοκώμενα των πολιτών που θα της εμπιστευθούν την ψήφο τους. Και δεν πρέπει να απογοητεύσει. Άλλωστε μετεκλογικά θα κριθεί για αυτό. Η κονίστρα της προσδοκώμενης νέας πολιτικής πράξης θα γίνει το αμόνι της σφυρηλάτησης μιας πραγματικής πολιτικής σχέσης μεταξύ της νέας κυβερνητικής εξουσίας και του λαού. Μιας σχέσης πραγματικής εμπιστοσύνης.
*Επίκουρος καθηγητής πανεπιστήμιο Πειραιώς
