Όσο πλησιάζουν οι εκλογές στην Τουρκία, τόσο (θα) εντατικοποιείται και η ελληνοτουρκική κρίση, αφού τα εθνικά ζητήματα αποτελούν μέτρο και λόγο συσπείρωσης του εκλογικού σώματος και κυρίως των ψηφοφόρων του Recep Tayyip Erdogan. Πιο συγκεκριμένα, η Τουρκία προσπαθεί να προκαλέσει την Ελλάδα μέχρι το σημείο του πρώτου πλήγματος.
Με άλλα λόγια, ο Τούρκος πρόεδρος κλιμακώνει την ένταση, τόσο σε φραστικό, όσο και σε στρατιωτικό επίπεδο, έτσι ώστε να αναγκάσει την Ελλάδα να προβεί σε μια επιθετική ενέργεια έναντι της Τουρκίας. Φυσικά, κάτι τέτοιο είναι πολύ δύσκολο να συμβεί λόγω των μη επιθετικών χαρακτηριστικών της υψηλής στρατηγικής στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδος, αλλά και λόγω της πολυσυζητημένης και αποδεδειγμένης αυτοσυγκράτησης των Ελλήνων στρατιωτικών.
Ο Τούρκος πρόεδρος, εδώ και αρκετούς μήνες ψάχνει αφορμές, έτσι ώστε να διεκδικήσει την υπερηφάνεια ενός ηγέτη που διοικεί μια μεγάλη δύναμη, η οποία αναβαθμίζεται και προωθεί την ειρήνη. Στηρίζει τα επιχειρήματά του στην ουδέτερη στάση που τηρεί έναντι των διεθνών εξελίξεων και κυρίως στον διαμεσολαβητικό ρόλο που προσπάθησε να διαδραματίσει, ανεπιτυχώς φυσικά, στα πλαίσια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία.
Το κάψιμο του κορανίου προ ημερών από Δανοσουηδό πολιτικό στη Σουηδία έδωσε την ευκαιρία στον Erdogan να παρουσιάσει ξανά τον εαυτό του ως τον άκαμπτο και σκληρό ηγέτη του Ισλάμ. Φυσικά, οι πληροφορίες που έρχονται στο φως μαρτυρούν σιγά σιγά τη σκοπιμότητα του περιστατικού, αφού πολλά δημοσιεύματα κάνουν λόγο για ρωσικό δάκτυλο.
Επομένως, η Τουρκία πάντα θα βρίσκει τους τρόπους να προκαλεί και να προβαίνει σε ακραίες ενέργειες στην ευρύτερη περιοχή με σκοπό την εσωτερική κατανάλωση στα πλαίσια της προεκλογικής περιόδου -σε αυτή τη φάση για λογαριασμό του Erdogan- αλλά και για λογαριασμό οποιασδήποτε ηγεσίας, αφού ένα τέτοιο μοτίβο συμπεριφοράς αποτελεί πάγια στρατηγική της Τουρκίας. Ακόμα και για περιστατικά, όπως αυτό που συνέβη με την τουρκική ακταιωρό, η οποία προσπάθησε να διεμβολίσει σκάφος του ελληνικού λιμενικού, χρησιμοποιούνται από τον πρόεδρο Erdogan ως επιχείρημα στον εσωτερικό διάλογο που προέκυψε για την αμφισβητούμενη από την αντιπολίτευση διεκδικητικότητά του στο Αιγαίο και γενικότερα έναντι της Ελλάδος. Άρα, αντιστρέφει τα πεπραγμένα και αναφέρεται στην Ελλάδα ως τη γείτονα χώρα που επιτίθεται στην Τουρκία. Ωστόσο, η Ελλάδα δεν μπορεί να του προσφέρει την επιτυχία που αναζητεί στα πλαίσια της εκλογικής αναμέτρησης που έρχεται, καθώς είναι μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, δεν είναι για παράδειγμα μια χώρα που μοιάζει με τη Συρία και θα του χαρίσει τις διπλωματικές επιτυχίες που χρειάζεται.
Εν κατακλείδι και όπως προαναφέρθηκε, το μόνο σίγουρο είναι ότι οι προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας και η αλαζονεία του Τούρκου προέδρου θα εντατικοποιούνται όσο πλησιάζουν οι εκλογές. Το ζητούμενο είναι η ελληνική διπλωματία πρώτον, να παραμένει σταθερή στις πάγιες θέσεις της έναντι της Τουρκίας, δεύτερον, να συμμαχεί και να συνεργάζεται με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Δύση και τρίτον, να εκπαιδεύει το στρατιωτικό της προσωπικό και να εξοπλίζεται επαρκώς, κάτι που φυσικά δεν αρέσει στον Τούρκο πρόεδρο.
*Πολιτικός επιστήμων, επικεφαλής της IS Pegasus Coaching & Consulting Ltd
