Μπορεί η σύσταση των τεχνοκρατών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για την ΑΤΑ να έκλεψε τις εντυπώσεις, ωστόσο υπάρχουν κι άλλες επισημάνσεις στην έκθεση, που ετοίμασαν μετά την πρόσφατη επίσκεψή τους στη χώρα, που αξίζουν επίσης της προσοχής μας.
Όπως οι νουθεσίες των τεχνοκρατών του ΔΝΤ για στοχευμένη πολιτική όσον αφορά τυχόν νέα μέτρα στήριξης λόγω ακρίβειας και ενεργειακής κρίσης. Ή η έμμεση προτροπή τους για ενίσχυση του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος αντί της λήψης οριζόντιων μέτρων, εν μέσω επιβράδυνσης της ανάπτυξης.
Στο πλαίσιο αυτό, θέτουν εκτός επιλογών την περαιτέρω μείωση του φόρου κατανάλωσης στις τιμές των καυσίμων, για την οποία ζητούν στην ουσία να μην επαναληφθεί. Η στόχευση, προκειμένου η στήριξη να αφορά όσους πραγματικά έχουν ανάγκη και όσους πλήττονται περισσότερο από τον πληθωρισμό, φρονούμε πως θα έπρεπε να ήταν και η συνταγή της Κυβέρνησης. Στο πλαίσιο αυτό, οι αναφορές του ΔΝΤ στο Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα και στην ανάγκη αναπροσαρμογής του, προκειμένου να καταστεί πιο αποτελεσματικό, έχουν τη σημασία τους.
Καθώς πρόκειται για μια μεταρρύθμιση, από τις καλές παρακαταθήκες της προηγούμενης Κυβέρνησης, που πρέπει να διαφυλαχθεί και να φρεσκαριστεί πριν εκφυλιστεί. Είναι δε απορίας άξιο που εν μέσω διψήφιου πληθωρισμού το προηγούμενο διάστημα και συνεχών αυξήσεων στις τιμές βασικών καταναλωτικών αγαθών, τα αιτήματα για αύξηση των ποσών για το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα – που δεν έχουν αλλάξει από την εισαγωγή της μεταρρύθμισης – ήταν ελάχιστα. Όπως ελάχιστες ήταν και οι εισηγήσεις για επανεκπαίδευση και κατάρτιση των ληπτών Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος, προκειμένου να καλυφθούν οι αυξημένες ανάγκες που παρατηρούνται στην αγορά εργασίας, με αποτέλεσμα να κρίνεται επιβεβλημένο να εισάγουμε εργαζομένους από τρίτες χώρες για να λειτουργήσουν ξενοδοχεία και εστιατόρια ενόψει της καλοκαιρινής περιόδου.
Εισηγήσεις που αν έρθουν τώρα θα είναι όχι μόνο άκαιρες, αλλά και εκ των πραγμάτων μη εφαρμόσιμες. Ίσως με τη νέα χρόνια. Μέχρι τότε, ο αγώνας του οργανωμένου συνδικαλιστικού κινήματος για αντιμετώπιση της ακρίβειας φαίνεται να εξαντλείται σχεδόν στην πλήρη αποκατάσταση του θεσμού της ΑΤΑ, καθώς το 50% που δόθηκε δεν ικανοποίησε. Εκεί φυσικά όπου καταβάλλεται η ΑΤΑ. Πού; Οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ το καταγράφουν ξεκάθαρα. Στο σύνολο των εργαζομένων του ευρύτερου δημοσίου τομέα και μόνο στο ένα τρίτο περίπου των υπαλλήλων του ιδιωτικού τομέα που καλύπτονται με συλλογικές συμβάσεις. Οι οποίες συχνά δεν εφαρμόζονται όπως συμφωνούνται.
Πάντως, το ΔΝΤ αυτό που λέει για την ΑΤΑ είναι πως δεν συμφωνεί με ενδεχόμενη αύξηση της απόδοσής της, χωρίς να εισηγείται την κατάργηση της, όπως φαίνεται να εισηγείτο στο παρελθόν. Η σύσταση, όμως, του κλιμακίου του ΔΝΤ για μη αύξηση του ποσοστού της δυσκολεύει περαιτέρω τις διαβουλεύσεις που άρχισε ο υπουργός Εργασίας. Δυσκολεύει ταυτόχρονα και τις θέσεις των συντεχνιών για το θέμα, παρά την ορθή άποψη ότι οι αυξήσεις που επιβλήθηκαν δεν ήταν μισές. Πώς, όμως, να πειστεί το ΔΝΤ και όχι μόνο ότι πρέπει πάση θυσία να αποκατασταθεί η αγοραστική δύναμη όσων λαμβάνουν ΑΤΑ στο 100%, δηλαδή και όσων έχουν απολαβές πέραν των τριών χιλιάδων ευρώ;
Και μάλιστα με επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού, στον οποίο συνεισφέρουν και όσοι έχουν μόνο ακουστά την ΑΤΑ; Η εξίσωση είναι δύσκολη και το δίλημμα μεγάλο, ιδιαίτερα εάν σκεφτεί κανείς ότι τα χρήματα των φορολογουμένων θα μπορούσαν να ενισχύσουν το ύψος του ΕΕΕ και τους πραγματικά ευάλωτους, που πλήττονται όχι μόνο το ίδιο, αλλά περισσότερο από την ακρίβεια. Την ίδια ώρα, η σχετικά πρόσφατη κινητοποίηση των συντεχνιών δεν φαίνεται να εκτόνωσε τη μαχητικότητά τους. Εάν θα το καταφέρει αυτό ο υπουργός Εργασίας θα φανεί προσεχώς.
