Ζήτησα από την 23χρονη πρόσφυγα από το Καμερούν Ruddy Ebua (Νικολέτα) μια δική της σύντομη δήλωση για τη δική της εμπειρία στην Κύπρο, αφού δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στην εκδήλωση της 21ης Μαρτίου 2023 στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, όπου μίλησε η συνομήλικη αδελφή της Britney Ade (Δήμητρα). Με δεδομένο ότι και οι δύο κοπέλες φοίτησαν στο Δημοτικό, στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο στην Κύπρο, πέτυχαν στις Παγκύπριες Εξετάσεις, σπούδασαν και αποφοίτησαν πριν λίγους μήνες από το Τμήμα Γαλλικών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου.
«Ήρθαμε με την αδελφή μου στην Κύπρο όταν ήμασταν 5 ετών και όπως ανέφερε στην ομιλία της, είχαμε ευτυχώς την ευκαιρία να μεγαλώσουμε μέσα στο σύστημα, μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά, αλλά παρόλα αυτά αντιμετωπίσαμε διακρίσεις και ρατσιστικά σχόλια από τους συμμαθητές μας», μου είπε η Νικολέτα και πρόσθεσε: «Θυμάμαι ότι κάθε μέρα φοβόμουν τόσο πολύ να πάω στο σχολείο, ενώ το αίσθημα της αποξένωσης και τα λόγια τους αντηχούσαν στο κεφάλι μου κάθε πρωί. Ευτυχώς αυτές οι εμπειρίες αν και τραυματικές για τα παιδιά αυτής της ηλικίας, βοήθησαν να διαμορφώσουμε αυτό που είμαστε».
Είχα πάρει συνέντευξη και από τις δύο αδελφές πριν πέντε χρόνια, το καλοκαίρι του 2018 όταν ετοιμάζονταν να αρχίσουν τις σπουδές τους στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και η Νικολέτα μου είχε πει τότε ότι ιδιαίτερα δύσκολα ήταν για εκείνη και την αδελφή της τα χρόνια του Δημοτικού σχολείου. «Στο Δημοτικό – μου είχε πει – μπορείς να έχεις φίλους, μόνο όταν είσαι ανάμεσα σε άτομα που σου μοιάζουν. Δεν έχεις φίλους όταν είσαι κάπου που κανένας δεν φαίνεται όπως εσένα και οι άλλοι μαθητές προσπαθούν να σε κάνουν να ξέρεις, ότι διαφέρεις.…πολλά κλάματα λοιπόν, στην πρώτη τάξη, στα 6 και 7 σου χρόνια, που είσαι πολύ ευαίσθητη και θέλεις να σε δέχονται οι φίλοι σου, όπως είσαι…Για μας όμως, ήταν το αντίθετο.
Έπρεπε σιγά – σιγά να δέχεσαι ότι είσαι διαφορετική και να ζεις με αυτό και να μην το σκέφτεσαι τόσο πολύ… Δύσκολη επίσης, ήταν και η έκτη τάξη του Δημοτικού, εκεί που αγγίζεις την εφηβεία, στα 12 προς 13, εκεί που θέλεις να σε δεχτούν πιο πολύ, να ανήκεις. Ενώ εμείς δεν νιώθαμε ότι ανήκαμε. Φίλες δεν είχαμε από την τάξη μας. Φίλες είχαμε άλλα παιδιά προσφύγων από τη Συρία, την Αγγλία, τη Ρουμανία, που τις γνωρίσαμε στα ενισχυμένα μαθήματα ελληνικών».
Στην προαναφερόμενη ομιλία της στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, η Δήμητρα αφηγήθηκε ένα περιστατικό από την τρίτη τάξη Δημοτικού.
«Ήταν λίγο πριν τελειώσει το διάλειμμα – είπε – και δύο αγόρια τσακώνονταν μεταξύ τους… και ενώ εγώ περνούσα δίπλα τους πηγαίνοντας στη θέση μου, χύθηκε πάνω μου το σοκολατούχο γάλα από το κουτί που κρατούσε το ένα παιδί.
Αντί να ζητήσουν συγγνώμη ή να πουν ότι ήταν λάθος και δεν το ήθελαν, τα δύο αγόρια στάθηκαν και γέλασαν… και το ένα από αυτά μου είπε ότι «τώρα η στολή σου ταιριάζει με το χρώμα του δέρματός σου»… Θυμάμαι ότι γύρισα στο σπίτι με πρησμένα μάτια και μετά βίας μπόρεσα να πω στη μαμά μου τι είχε συμβεί.
Δεν μπορώ καν να φανταστώ να είσαι γονιός και να βλέπεις το παιδί σου να περνά κάτι τέτοιο. Αυτός ο λεκές, ακριβώς όπως και τα λόγια που είχε πει, δεν έφυγε ποτέ πραγματικά, όσες φορές κι αν προσπάθησα να τον ξεπλύνω».
