Λίγο-πολύ όλοι συμφωνήσαμε ότι δικαιούται και αυτή η Κυβέρνηση «τον χρόνο της».

Από την άλλη, υπάρχουν θέματα που καίνε τον κόσμο. Όχι όλο τον κόσμο. Αλλά όχι μόνο τους καταχωρημένους ευάλωτους. Πάει να γίνει καραμέλα, όποτε συζητούνται προβλήματα -οικονομικά, κοινωνικά- να ακούμε πως θα ληφθούν «στοχευμένα μέτρα για ευάλωτους». Ενώ όμως τα λεξικά χαρακτηρίζουν ευάλωτους αυτούς που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά κάποια προβλήματα ή τους τρωτούς στις αναποδιές της ζωής, έγινε μόδα να θεωρούμε ευάλωτους μόνο όσους μέσω νομοθεσιών ή διαταγμάτων λαμβάνουν επίδομα, λόγω κάκιστης οικονομικής κατάστασης ή σοβαρού προβλήματος υγείας.

Καμιά απολύτως ένσταση για την αναγκαία βοήθεια στους «θεσμικά» ευάλωτους. Αλλά με την πλατιά έννοια, οι ευάλωτοι σήμερα είναι πολλαπλάσιοι. Ευάλωτοι είναι και οι οικογενειάρχες με εξαρτώμενα και μισθό 1200-1500-1600 ευρώ ή ακόμα και 2.500 με τον μισθό του/της συζύγου, αν π.χ. υπάρχουν στη μέση στεγαστικό δάνειο ή αυξημένο ενοίκιο ή μείωση μισθού ή κόκκινο δάνειο, απόλυση και πρόσληψη με υποβαθμισμένους όρους, πληθωρισμός (και χωρίς ΑΤΑ, έστω και μισή), εκτόξευση κόστους ενέργειας, αυξημένα δίδακτρα, στράτευση παιδιού, φοίτηση εξαρτώμενου και τόσα άλλα. Είναι και αυτοί ευάλωτοι, υπό προϋποθέσεις, ό,τι κι αν λένε οι κατάλογοι του Υπουργείου Εργασίας ή του Υφυπουργείου Πρόνοιας.

Γι’ αυτό, οι υπουργοί που ακόμα υπόσχονται να ολοκληρώσουν σκέψεις και μελέτες, προβληματισμούς και διαβουλεύσεις, για να ανακοινώσουν μέτρα στήριξης, καλό είναι να θυμούνται ότι, βλάπτουν τα οριζόντια μέτρα, αλλά βλάπτουν και τα υπερστοχευμένα.

Κι αντί να σκαρφίζονται τρόπους να περιορίσουν στο μεγαλύτερο βαθμό τους δικαιούχους στήριξης, ας ακονίσουν το μυαλό και ας αξιοποιήσουν την εξουσία τους για να αυξήσουν τους πόρους χρηματοδότησης μέτρων στήριξης, για να αυξηθούν λελογισμένα οι δικαιούχοι.

Π.χ., αγαπητέ υπουργέ Οικονομικών, όταν οι τράπεζες στην Ελλάδα συναινούν να υποστούν απώλεια εσόδων (μείωση κέρδους) κατά 100 εκατ. ευρώ, για να κλειδώσουν για ένα χρόνο το στεγαστικό επιτόκιο στο 3% περίπου, δεν γίνεται να μας λέτε ότι είναι καλή η πρόθεση από μέρους των τραπεζών «μας» να… βοηθήσουν το κράτος να χρηματοδοτήσει την όποια επιδότηση επιτοκίου ή άλλη βοήθεια σε δανειολήπτες, χωρίς να λένε αν θα τσοντάρουν έστω ένα σεντ.

Ούτε και ο υπουργός Εργασίας δικαιολογείται να αποφεύγει συστηματικά να πει δημόσια ότι ζητά ή θα ζητήσει αύξηση του ποσοστού της ΑΤΑ που παραχωρείται, για όσους παραχωρείται. Μας λέει δεν καταργείται η ΑΤΑ και δεν πάει στο 100%. Ε, γιατί δεν λέει πως δεν θα μείνει ούτε στο 50%; Γιατί δεν ασκεί κριτική -και ό,τι κάτσει- για τα εκατοντάδες μέλη των εργοδοτικών συνδέσμων που δεν πληρώνουν ούτε σεντ ΑΤΑ, προερχόμενα από ανάπτυξη 6% και από πλουσιοπάροχα κρατικά επιδόματα στην πανδημία αλλά και από ένα κάρο κρατικές χορηγίες, π.χ. για μείωση του ενεργειακού κόστους;