Έκαναν χθες στον ΔΗΣΥ, το πολιτικό μνημόσυνο για την ήττα στις προεδρικές εκλογές. Με τον τέως πρόεδρο του κόμματος να επιμένει να επιρρίπτει την πρωτοφανή για τον Συναγερμό ήττα στον… διασπαστή αλλά να μην τολμά να αγγίξει τα αίτια τα οποία προκάλεσαν την διάσπαση. Τον επίτιμο πρόεδρο αγχωμένο να αποδείξει ότι στήριξε την υποψηφιότητα του Αβέρωφ. Την νέα πρόεδρο να μην αποκρύβει ότι το μόνο που την ενδιέφερε ήταν πώς άρον-άρον θα προσπεράσουν την ήττα και τους λόγους που οδήγησαν σε αυτήν, ώστε να γυρίσει σελίδα. Είναι, όμως, πολιτικό αξίωμα το οποίο πλειστάκις έχει επιβεβαιωθεί στην πράξη: Κομματικοί χώροι και πολιτικοί ηγέτες, που δεν τολμούν να αγγίξουν με ευθυκρισία και ρεαλισμό την ωμή αλήθεια και τα πραγματικά λάθη, είναι καταδικασμένοι κάποια στιγμή να τα ξαναβρούν μπροστά τους και να πληρώσουν εκ νέου ανάλογο κόστος.
Ο Αβέρωφ Νεοφύτου καταληκτικά υπογράμμισε ότι δεν υπάρχει αλήθεια πιο χρυσή από την αλήθεια της σιωπής. Ευνόητο το μήνυμά του. Απέφυγε να κάνει την παραμικρή νύξη στο ρόλο του Αναστασιάδη έναντι της υποψηφιότητάς του και έναντι της υποψηφιότητας Χριστοδουλίδη. Κάποιοι θα θεωρήσουν ότι ορθώς έπραξε. Διότι αν το έπραττε, θα έσπρωχνε βαθύτερα το μαχαίρι στο τραύμα το οποίο προκάλεσε η διχόνοια στο κόμμα. Η οδός της σιωπής, ωστόσο, δεν διαγράφει τη διχόνοια. Την διατηρεί στον κομματικό χώρο. Δεν σβήνει μια για πάντα τις προεκλογικές αναφορές για τον αόρατο ελέφαντα (σ.σ. Αναστασιάδη) που βρισκόταν απέναντι στην υποψηφιότητά του. Αυτό φάνηκε και από την τυπική έως και ψυχρή χειραψία των δύο όταν ο Αναστασιάδης κατήλθε του βήματος.
Ο Αβέρωφ επέμεινε και χθες, να επιρρίπτει το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την ήττα στον… αποστάτη. Η παραδοχή και περί δικών του λαθών ήταν εξόφθαλμα μια αναφορά που… έπρεπε να γίνει και όχι γιατί θεωρεί ότι εκεί βρισκόταν το λάθος. Ξέχασε να εξηγήσει γιατί 35% των ψηφοφόρων του ΔΗΣΥ του γύρισαν την ράχη και ότι ο ίδιος ευθύνεται γι’ αυτό. Ξέχασε να παραδεχθεί ότι η πολιτική του των προηγούμενων χρόνων, που στρεφόταν υπέρ των συμφερόντων των τραπεζών και του κεφαλαίου και όχι υπέρ του λαού, που βασανίστηκε επανειλημμένα από τις διαδοχικές κρίσεις, τον μετέτρεψαν σε κόκκινο πανί.
Ξέχασε τους θεατρινισμούς με τα τρακτέρ στα χωράφια για πατάτες και κολοκάσι ή κάνοντας τον σερβιτόρο. Συμπεριφορά η οποία δεν συνάδει με τη σοβαρότητα την οποία πρέπει να εκπέμπει ένα κόμμα το οποίο θέλει να προβάλλεται ως σύγχρονο ευρωπαϊκό κόμμα. Ξέχασε τον τραυματισμό της αξιοπρέπειας του συναγερμικού κόσμου με τραγικές αποφάσεις, όπως τον περιβόητο «νόμο Ακιντζί», που πρόσβαλε την Ιστορία και τα ιδανικά στα οποία εδράζεται η ύπαρξη του ΔΗΣΥ. Ξέχασε ένα σωρό άλλα…
Ανάλογη αμνησία επέδειξε και ο Αναστασιάδης. Το γεγονός και μόνο ότι, τρεις μήνες μετά τις εκλογές, ένιωθε την ανάγκη να αραδιάσει ένα σωρό παραδείγματα για να πείσει ότι δεν ήταν ο ελέφαντας απέναντι στην υποψηφιότητα του Αβέρωφ, είναι αρκετό για να αποκαλύψει και την… ενοχή του. Απέφυγε, όμως, να αγγίξει όσα τραγικά έως και εγκληματικά (διαβατήρια, Συνεργατισμός, Σεϋχέλλες προκλητικοί διορισμοί κ.α.) συνέβησαν κατά την διακυβέρνησή του. Σκάνδαλα τα οποία επέφεραν φθορά και κόστος στον πρόεδρο του κόμματός του, ο οποίος ήταν ο επίσημος υποψήφιος. Ο Χριστοδουλίδης αν και μέλος της κυβέρνησής του, κατάφερε να πείσει την πλειονότητα του εκλογικού σώματος ότι δεν είχε συμμετοχή στα σκάνδαλα. Ή, εν πάση περιπτώσει, ότι ο ίδιος είναι έντιμος και καθαρός.
Ναι, ο ΔΗΣΥ έπρεπε να γυρίσει σελίδα. Η νέα σελίδα, όμως, έπρεπε να είναι εντελώς καθαρή. Απαλλαγμένη από κάθε σκιά. Να εξαγνιστεί μετά από εξομολόγηση και μετάνοια. Αυτό θα συνέβαινε μόνο αν έθεταν τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων. Αν με πολιτική τόλμη αναγνώριζαν τα λάθη τους. Αν τολμούσαν να αντικρίσουν την σκληρή πραγματικότητα. Ότι ο Χριστοδουλίδης κέρδισε επειδή οι πολλοί δεν ήθελαν τον Αβέρωφ! Τόσο απλά, τόσο καθαρά, τόσο λυτρωτικά!
Δεν τόλμησαν να αναγνωρίσουν και κάτι άλλο, άκρως σοβαρό και σημαντικό. Ότι πέρασε η εποχή που τα μέλη των κομμάτων και οι ψηφοφόροι αποδέχονται την όποια επιλογή της ηγεσίας. Ότι στην επιλογή του υποψηφίου του κόμματος για την Προεδρία της Δημοκρατίας απαιτούν να έχουν λόγο. Το λέγαμε προεκλογικά, αποδείχτηκε και στην πράξη εκ του αποτελέσματος. Το σύνολο των μελών ενός κόμματος πρέπει να τοποθετείται για τον όποιο υποψήφιο και όχι να αποφασίζει μια χούφτα άνθρωποι πέριξ της ηγεσίας και να τους ζητούν να τον ψηφίσουν.
Ήταν πρόταση την οποία είχε θέσει και ο Δημητρίου όταν διεκδίκησε την ηγεσία του ΔΗΣΥ. Η Αννίτα θα το τολμήσει ή θα παραμείνει με την ισχύουσα διαδικασία. Προσβλέποντας σε αξιοποίησή της μελλοντικά, ακολουθώντας τ’ αχνάρια του Αβέρωφ;
Το βέβαιο είναι ότι το πολιτικό μνημόσυνο δεν επούλωσε την αιμορροούσα πληγή. Το τραύμα παραμένει διαμπερές και επομένως, μεγάλης επικινδυνότητας!
