Και πάλι η προσοχή στα Βαρώσια, μετά από δημοσίευμα της «Γενί Μπακίς» που έσκασε σαν βόμβα. Τουρκοκύπριος, λέει, ανακοίνωσε την αγορά τριών ξενοδοχείων από τον ιδιοκτήτη τους στην περίκλειστη πόλη. Γι’ άλλη μια φορά τα γεγονότα μάς συλλαμβάνουν εξ απροόπτου. Εκείνο στο οποίο και πάλι περιοριζόμαστε είναι να τρέχουμε ασθμαίνοντας και καταϊδρωμένοι… Να εξακριβώσουμε τι είδους πράξη μπορεί να έγινε, πόσο κατοχυρωμένη ή ξεκάρφωτη μπορεί να μένει και τα άλλα συναφή.
Είναι γεγονός ότι το περιουσιακό, ήταν πάντα μια μεγάλη «πληγή» της τραγωδίας της εισβολής του 1974. Δυστυχώς 49 ολόκληρα χρόνια μετά παρακολουθούμε μόνο τις εξελίξεις, οι οποίες μάς δείχνουν ξεκάθαρα ότι σφραγίζουν ολοένα και περισσότερο νέα τετελεσμένα. Στην καλύτερη των περιπτώσεων παίρνουμε χαμπάρι μετά που αυτά συντελούνται. Σε πλείστες άλλες φορές υπνώττουμε και απλά μάς τα σερβίρουν με δόσεις…
Ως συνήθως, αναλωνόμαστε στο πώς και κάτω από ποιες συνθήκες μπορεί να έγινε οποιαδήποτε μεμονωμένη πράξη και ποια ισχύ ή όχι μπορεί να έχει, χωρίς ταυτόχρονα να μάς σοκάρει ότι τόσες δεκαετίες έχουν παρέλθει χωρίς ν’ αξιοποιήσουμε παράγοντες, εξελίξεις ή ευκαιρίες για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα, όπως είναι το περιουσιακό. Ένα κεφάλαιο που παρεμπιπτόντως άπτεται στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για τα οποία υποτίθεται ότι τόσο πολύ κόπτεται η διεθνής κοινότητα, κυρίως όταν οι καταστάσεις το ευνοούν και το επιτρέπουν, όπως συνέβη αρκετές φορές και με διάφορες αφορμές τα τελευταία χρόνια.
Βεβαίως και η τουρκική αδιαλλαξία είναι η πιο σταθερή στην τόσο πονεμένη αυτή ιστορία. Πρόκειται σίγουρα περί πάγιας πολιτικής της Άγκυρας. Αναμφισβήτητο αυτό. Από την άλλη, όμως, μπροστά στο αμείλικτο ερώτημα εμείς τι κάνουμε, πώς αδράχνουμε ευκαιρίες και αξιοποιούμε γεγονότα και εξελίξεις, η απάντηση φανερώνει μια άλλη θλιβερή πραγματικότητα. Δυστυχώς, δεν θέλει και πολλή σοφία για να κατανοήσει κάποιος ότι η παρέλευση του χρόνου μόνο τετελεσμένα μπορεί να παγιώνει και η οποιαδήποτε έννοια περί μακροχρόνιου αγώνα, αν και εύηχη στο άκουσμά της, ωστόσο προϋποθέτει ικανή ηγεσία, που να προκαλεί ρήγματα στα οποιαδήποτε αδιέξοδα και ν’ αξιοποιεί ευκαιρίες και συγκυρίες. Είναι καταθλιπτική όντως η διαπίστωση ότι περιοριζόμαστε να παρακολουθούμε παθητικά την παρέλευση του χρόνου και απλά σπασμωδικά να ξαφνιαζόμαστε από εξελίξεις, όπως η πρόσφατη. Αυτό αποδεικνύει σιδεροκέφαλα η εμπειρία, η πρόσφατη και η πιο μακρινή.
Πόσοι κατά καιρούς που διεκδίκησαν μετά μανίας την εξουσία έδιδαν και μοίραζαν αφειδώλευτα υποσχέσεις ότι διαθέτουν κλειδιά για να ξεκλειδώσουν εξελίξεις; Καλύτερα, ποιος δεν το έκανε; Ιδιαίτερα στο θέμα του περιουσιακού που καίει τόσους συνανθρώπους μας φρόντιζαν να διαβεβαιώνουν ότι διαθέτουν μαγικά ραβδιά για να προκαλέσουν σαν άλλοι μεσσίες ακόμα και θαύματα. Η αλήθεια, όμως, είναι τόσο ξάστερη: όλα μπορούν να περιμένουν και να μπαίνουν σε ράφια. Η μαγεία όμως της εξουσίας φαντάζει πάντα και αδιαπραγμάτευτα τόσο συναρπαστική και με τόση ξεχωριστή αίγλη… Και όταν τα γεγονότα από μόνα τους βοούν τόσο εκκωφαντικά, πρόκειται περί μεγάλης αφέλειας να περιοριζόμαστε εξαντλητικά για να διακριβώσουμε στο κατά πόσο είναι έγκυρα ή όχι τα όποια χαρτιά της εμφανιζόμενης αγοραπωλησίας. Και ως εκεί παρακαλώ… Για να επαναπαυθούμε και πάλι στην ησυχία μας, η οποία διαταράσσεται σπασμωδικά πού και πού με την επίρρωση της ρητορικής και μόνο του όποιου ξεθωριασμένου «δεν ξεχνώ»…
