Αν και τα τελευταία χρόνια, πολλοί διατροφολόγοι έχουν δαιμονοποιήσει το ψωμί (όπως και τη ζάχαρη), η κυβέρνηση δεν ασπάζεται τις θεωρίες αυτές περί διατροφής. Το ψωμί αποτελεί βασικό αγαθό και ως τέτοιο πρέπει να φτάνει στον καταναλωτή χωρίς φόρο προστιθέμενης αξίας. Χαράς ευαγγέλια, λοιπόν, από χθες. Μπορούμε να τρώμε ψωμί (όχι όμως παντεσπάνι ακόμα) και όσα αβγά θέλουμε. Τα οποία αβγά, αντίθετα από το ψωμί, έχουν πλέον αποενοχοποιηθεί. Εκεί που θεωρούνταν ένοχα για τους δείκτες της χοληστερόλης, πλέον θεωρούνται πολύ καλή πηγή για πρωτεΐνες.

Από χθες, λοιπόν, με μηδενικό ΦΠΑ σε γάλα, ψωμί και αβγά μπορούμε να ατενίζουμε το τέλος του μήνα με αισιοδοξία. Τουλάχιστον μέχρι τον Οκτώβριο που λήγει το σχετικό διάταγμα. Λίγα σεντ από το ένα και λίγα από το άλλο, ανακουφιστήκαμε οικονομικά. Ο πληθωρισμός δεν μας τρομάζει πλέον. 

Στα σοβαρά τώρα. Αν και η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών δεν θα νοιώσει τίποτα από τα ανακουφιστικά μέτρα της κυβέρνησης, μία μερίδα –όσων έχουν βρέφη και όσων έχουν ακράτεια καθώς και των γυναικών που είναι σε ηλικίες με έμμηνο ρύση– μία εξοικονόμηση θα κάνουν. Ούτως ή άλλως, εδώ και πολλά χρόνια διάφορες χώρες είχαν αντιληφθεί (ή δεχτεί κατόπιν πιέσεων) πως τα εμμηνορροϊκά προϊόντα δεν αποτελούν είδος πολυτέλειας, αλλά πρώτης ανάγκης. Η Κένυα κατήργησε τους φόρους στα προϊόντα αυτά από το 2004 και ακολούθησαν πολλές άλλες χώρες. Πλείστες, χώρες που δεν χαρακτηρίζονται για το ψηλό κατά κεφαλήν εισόδημα. Η Σκοτία δε, πρόσφατα αποφάσισε να διανέμει σερβιέτες δωρεάν. 

Όσο για τις παιδικές τροφές και πάνες, σε μια χώρα που πάσχει από υπογεννητικότητα κάποια μέτρα, έστω και μικρά θα έπρεπε να είναι αυτονόητα. Όπως και η φοροαπαλλαγή από πάνες ακράτειας ως ελάχιστο μέτρο φροντίδας προς τους ηλικιωμένους που χρειάζονται πέραν των 50 ευρώ τον μήνα για τέτοια προϊόντα. Τα οποία, επίσης, δεν είναι πολυτέλεια. Δεν είναι από τεμπελιά που δεν πάνε στην τουαλέτα. Οφείλεται σε βιολογικό πρόβλημα που έρχεται με τα χρόνια. Η «πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση», που τόσο χλευάστηκε (άλλοτε δικαίως και άλλοτε αδίκως), το είχε καταλάβει, δίνοντας ειδικό επίδομα σε όσους ηλικιωμένους προσκόμιζαν πιστοποιητικό από γιατρό ότι χρειάζονταν πάνες ακράτειας. Με την κατάρρευση της οικονομίας όμως, θεωρήθηκε μέρος της κρίσης. Σήμερα, βλέποντας τα πράγματα με ψυχραιμία, από κάποια απόσταση, μήπως δεν έφταιγε η χορήγηση των πάνων ακράτειας για το «κούρεμα»; Μήπως κάποια πράγματα να τα σκεφτούμε ξανά, γιατί στο κάτω κάτω πόσα αβγά μπορούμε να φάμε για να γλυτώσουμε το ΦΠΑ;