Ανεπαρκέστατη και απογοητευτική η απόφαση του Ανωτάτου
Αν η Βουλή πίστευε ακράδαντα ότι δεν παραβίασε τη δικαιϊκή τάξη όταν αποφάσισε -σε συνεργασία με την Κυβέρνηση- να αλλάξει τα όρια των δήμων και να μετατρέψει κάποιους σε διαμερίσματα, λογικό θα ήταν να ήθελε και η ίδια να εξεταστεί επί της ουσίας από το Ανώτατο Δικαστήριο η προσφυγή του Δήμου Αγλαντζιάς. Για να αποδειχθεί ότι αυτή είχε δίκαιο. Και για να δώσει την ευκαιρία στο Ανώτατο να μας πει π.χ. αν έπρεπε ή όχι να προηγηθούν δημοψηφίσματα. Όπως προνοούσε ο νόμος που αντικαταστάθηκε με τον νόμο για τη μεταρρύθμιση. Όπως έγινε και στο παρελθόν. Θυμίζω τη δημιουργία δήμων επειδή έτσι ήθελαν οι κάτοικοι μέσω δημοψηφίσματος και την απόρριψη της δημιουργίας μεγαλύτερου δήμου μέσω συνένωσης, επειδή έτσι αποφάσισαν οι κάτοικοι μιας κοινότητας (Π. Πολεμίδια).
Η Βουλή, όμως, επέλεξε -διά του δικηγόρου της- να μην κριθεί ο αγώνας στο γήπεδο. Να μην κριθεί επί της ουσίας η προσφυγή της Αγλαντζιάς. Να μην μάθουμε ούτε τώρα τι στο καλό λένε ή εννοούν το σύνταγμα και οι νόμοι. Και το δίκαιο της ΕΕ. Η Βουλή επέλεξε να κλωτσήσει την μπάλα στον γάμο του καραγκιόζη. Και ζήτησε (μεταξύ άλλων θέσεων της) την απόρριψη της προσφυγής, όχι γιατί ήθελε ή μπορούσε να αποδείξει πως ήταν δικαίωμα της Βουλής να διαγράψει δήμους και να δημιουργήσει άλλους επειδή θεωρούν πως όσο λιγότερους έχουμε τόσο το καλύτερο («και σιγά μην ρωτήσουμε τον κάθε χώρκατο»), αλλά γιατί υποτίθεται ο Δήμος Αγλαντζιάς καθυστέρησε μερικές μέρες να καταθέσει προσφυγή.
Την Τρίτη, το Υπουργικό ενέκρινε διάταγμα για μηδενισμό του ΦΠΑ σε κατηγορίες προϊόντων. Αλλά το διάταγμα θα ισχύσει από την Παρασκευή, αφού δημοσιευτεί στην Επίσημη Εφημερίδα. Έτσι συμβαίνει πάντα. Έτσι προβλέπεται και για όλους τους νόμους που ψηφίζει η Βουλή. Και κάποτε, μάλιστα, οι νόμοι λένε, από κάτω, πως ο νόμος θα τεθεί σε ισχύ όποτε αποφασίσει το Υπουργικό ή σε συγκεκριμένη ημερομηνία που καταγράφεται. Π.χ. σε ένα χρόνο. Και στο μεταξύ, εκτελεστική και νομοθετική εξουσία μπορούν… να μετανιώσουν. Και να καταργήσουν ή να τροποποιήσουν τον νόμο, πριν ισχύσει.
Τις προάλλες η Βουλή αποφάσισε -τροποποιώντας νομοσχέδιο της Κυβέρνησης- να συνεχιστεί η μείωση στον φόρο καυσίμων, ως ισχύει σήμερα. Το Υπουργικό είχε αποφασίσει τη μισή μείωση. Ε και; Ούτε η απόφαση του Υπουργικού ίσχυσε όταν λήφθηκε, ΟΥΤΕ η απόφαση της Βουλής. Πότε θα τεθεί σε ισχύ; Μόνο μετά τη χθεσινή απόφαση του Προέδρου να υπογράψει τον νόμο, που θα ισχύει από 5 Μαϊου. Αν ήθελε ο ΠτΔ έκανε αναφορά στο Ανώτατο και από αύριο θα αυξανόταν η τιμή των καυσίμων κατά τουλάχιστο 4,2 σεντ το λίτρο, ό,τι κι αν αποφάσισε η Βουλή.
Σύμφωνα με 2-3 λεξικά στο διαδίκτυο, «αποκρυσταλλώνω» σημαίνει (μεταφορικά) ότι «δίνω σε κάτι μια οριστική μορφή». Και το Ανώτατο έκρινε πως το νέο καθεστώς στην τοπική αυτοδιοίκηση αποκρυσταλλώθηκε όταν ψήφισε τον νόμο η Βουλή. Όχι όταν τον υπέγραψε ο Πρόεδρος και τον έθεσε σε ισχύ. Όμως, π.χ., τι πρακτικό νόημα έχει σήμερα που μιλάμε το διάταγμα για μηδενικό ΦΠΑ στα τρόφιμα, που εγκρίθηκε την Τρίτη; Κανένα. Δημιουργεί μόνο προσδοκίες. Πότε θα πάρει οριστική μορφή το διάταγμα; Την Παρασκευή, αφού δημοσιευτεί στην Επίσημη Εφημερίδα. Μόνο τότε αποκτά ζωή και επηρεάζει ζωές.
Όμως, ο δικηγόρος της Βουλής και το Ανώτατο θέλουν να μας πείσουν πως η απόφαση της Βουλής να μειώσει τους δήμους χωρίς τη συγκατάθεση των επηρεαζομένων, αποκρυσταλλώθηκε -οριστικοποιήθηκε- την ημέρα που ψήφισε η Βουλή ή την ημέρα που η Βουλή απέρριψε την αναπομπή του νόμου από τον Πρόεδρο. Παρόλο που κανένας νόμος δεν δημιουργεί αποτελέσματα αν δεν τεθεί σε ισχύ. Άρα, γιατί να ζητηθεί η ακύρωσή του πριν καν εφαρμοστεί τυπικά; Και τι χαμπάρια αν η Αγλαντζιά έκανε την προσφυγή εντός των 30 ημερών από την ψήφιση του νόμου και το Ανώτατο ερχόταν μετά και έλεγε «κύριοι, προσφύγατε εναντίον ενός νόμου που δεν ήταν σε ισχύ -δεν υπήρχε- όταν κάνατε την προσφυγή;».
Είναι και κάτι άλλο. Το Ανώτατο είπε πως ενσυνείδητα ο συντακτικός νομοθέτης έθεσε προθεσμία μόλις 30 ημερών για κατάθεση προσφυγών σε θέματα διάκρισης εξουσιών, γιατί πρέπει αυτά να ξεκαθαρίζουν τάχιστα. Όμως, οι δικαστές έφαγαν ένα χρόνο για να μας πουν πως η προσφυγή κατατέθηκε εκπρόθεσμα. Κάτι που προφανώς μπορούσαν να αντιληφθούν μέσα σε λίγες μέρες, αφού το σύνταγμα δεν θέλει εκκρεμότητες γύρω από την «πολιτειακή τάξη».
Θεωρώ την απόφαση του δικαστηρίου ανεπαρκέστατη και απογοητευτική, κυρίως επειδή με αυτήν εμποδίστηκε αυτό που ήθελε όλη η κοινωνία: Να μάθει τι προβλέπει -κατά την κρίση του Ανωτάτου, διότι γνώμη έχουμε και μόνοι μας- η νομική τάξη της Κύπρου ΚΑΙ της ΕΕ για τον βαθμό αναγκαίας και άμεσης συμμετοχής των πολιτών στη δημιουργία ή την κατάργηση τοπικών αρχών. Είναι και αυτό θέμα πολιτειακής τάξης.
